Η θάλασσα του μυαλού μου..

Από τότε που με θυμάμαι, από τις πρώτες μου μνήμες με θυμάμαι να λαχταρώ να βρεθώ στη θάλασσα.  Τα μαύρα μου μάτια γινόντουσαν μπλε με τη σκέψη της και η καρδιά χοροπηδούσε σαν πλησίαζε το άσπρο φιατάκι κοντά της. Πέταγα το καπέλο που ποτέ μου δεν ήθελα να φοράω, έβγαζα όλα τα περιττά ρούχα, απέφευγα όσο μπορούσα τα πασαλείμματα της μαμάς μου με αντηλιακά που τότε δεν είχαμε την πολυτέλεια να είναι διαφανή και αδιάβροχα..και έτρεχα μέσα στα νερά της.  Δε με ένοιαζε η φουρτούνα της ή τα κύματά της. Θυμάμαι τη γεύση της, το σώμα της γιατί έχει σώμα..και τη μιλιά της γιατί έχει μιλιά. Θυμάμαι να της λέω τα μυστικά μου. Σιγά τα μυστικά θα πει κανείς και θα κάνει…το μεγαλύτερο λαθος. Τα παιδικά μυστικά πρέπει να τα παίρνεις πολύ στα σοβαρά. Τις προάλλες οι γονείς της ανιψιάς μου πήγανε ένα ταξίδι για να ξεκουραστούν οι δυο τους και άφησαν τη μικρή σε μένα. Μου είπε το μυστικό της με παράπονο…Εφυγαν χωρίς εμένα γιατί μαλώσαμε το προηγούμενο βράδυ? Εγώ φταίω που έφυγαν μακριά…
Ναι λοιπόν τα παιδικά μυστικά είναι πολύ σοβαρά..τρυπώνουν στο μυαλουδάκι ενός παιδιού και το συνοδεύουν σε όλες του τις κινήσεις… Ετσι κι εγώ της έλεγα τα μυστικά μου της θάλασσας. Αλλοτε μπλεκανε τους γονείς μου..άλλοτε τους τσακωμούς με την αδερφή μου και άλλοτε το σχολείο και τους δασκάλους μου…

Η θάλασσα για μένα ήταν παιχνίδι…ήταν ελευθερία..ήταν μια χαρά που μέτρο δεν είχε. Μου άρεσε το βαθύ μπλε της..με ξεκούραζε…μου άρεσε να βουτάω βαθειά μέσα της και να νιώθω ένα μαζί της. Να πηγαίνω με φόρα μέσα στο βυθό και με μάτια ανοιχτά να θαυμάζω  τις ομορφιές της. Να βλέπω τα ψάρια…να ανακαλύπτω φυτά και πέτρες περίεργες.. και να νιώθω σιγά σιγά πως ένα κομμάτι μου ήταν δικό της. Όποτε την άφηνα, ένιωθα πως κάτι ξεκόρμιζε απο μέσα μου και έμενε εκεί…και όσες υποσχέσεις και να της έδινα..ένιωθα οτι έκλαιγε με τον αποχωρισμό μου… Αλλες φορές θυμωμένη μου σήκωνε κύμα…και έπαιρνα όλο το φταίξιμο πάνω μου και ας λέγανε οτι σήκωσε αέρα και κύμα…

Στα 32 μου αισίως χρόνια η θάλασσα εξακολουθεί να κατέχει τεράστιο ρόλο στη ζωή μου. Οταν πλησιάζει το αυτοκίνητο μου πλέον σε θάλασσα…η ματιά μου ηρεμεί…η καρδιά μου ομορφαίνει..και κάθε τι μπερδεμένο στο μυαλό θέλει να έρθει στα ίσα του…Ενας βράχος…λίγα βότσαλα και εγώ αφημένη εκεί να τη χαζεύω…είτε στην ησυχία της είτε στη φασαρία της..είναι ικανά για να μου δώσουν τα πιο μεγάλα ταξίδια… Τα ταξίδια του μυαλού μου που σταματημό δεν έχουν…Αλλοι λένε πως γύρισαν τον κόσμο ολόκληρο…εγώ πάλι ταξιδεύω τη σκέψη μέσα από εικόνες του μυαλού…από μικρά κλικς που πάνε και τρυπώνουν στα ενδότερα της ψυχής και δημιουργούν ιστορίες…. Και τότε το κατάλαβα..πως πρέπει να αγαπούσα τόσο πολύ τη θάλασσα που την έβαλα στην ψυχή μου…Πως κάθε εικόνα της που έβλεπα σαν βούταγα με έμαθε να αποθηκεύω εικόνες στον προσωπικό σκληρό του μυαλού μου…πως συνεχώς με ταξιδεύει σε καινουριο νησί σε νέο βυθό…σε δύσβατα μέρη ή σε μέρη που δεν έχει κολυμπήσει άλλος… Η θάλασσα μέσα μου…με έφερε εδώ…να μπερδεύω τις σκέψεις μου με τις εικόνες…τις φωτογραφίες μου με τα παραμύθια μου..εμένα με εμένα…και το τελευταίο δε λέει να ξεμπερδευτεί…

οχι και παλι δε βάζω καπέλο..ούτε αντηλιακό..δε σκέφτομαι και πολλά..πετάω ρούχα και βουτάω στο μικρό μου μυαλό..και χαζεύω το βυθό των εικόνων που τραβάω και στελιώνω κατά καιρούς σαν μικρούς βράχους μέσα στη θάλασσα της ψυχής μου…Δεν ξέρω πού μπορεί να με βγάλουν όλες αυτές οι ιστορίες που γεννιούνται όσο ξεμακραίνω.Ίσως να ανακαλύψω το νησί εκείνο που θα αράξω για πάντα. Ίσως ομως να γυρίσω ολα τα νησιά του κόσμου μέχρι να γυρίσω απο το νησί που ξεκίνησα και να το ορίσω μοναδικό σαν άλλος μικρός πρίγκιπας..σαν μια άλλη μικρή πριγκίπισσα…κανείς δεν ξέρει…. Ξέρω μονο ότι οι λέξεις και οι εικόνες μέσα μου…έχουνε ανακατευτεί…και οποιαδήποτε προσπάθεια και να κάνω να τις πνίξω αστοχεί…Και σε όποιον πήγα να τις φορτώσω τον βάρυνα… και τον έδιωξα. Τώρα πάλι από την αρχή σαν παιδάκι που κοιτάζει απο μακριά τη θάλασσα και καρδιοχτυπά..ψάχνω να βρω το μέρος που θα βουτήξω…και ελπίζω σε έναν προσωπικό φάρο μέχρι να νυχτώσει για να μη πέσω σε κανα ανεπιθύμητο βράχο..

Advertisements