Κλικ ακινησίας

Μικρή όταν ήμουν μου άρεσε να παίζω με τα φύλλα και τα πέταλα των λουλουδιών… Με τα  πράσινα φύλλα τύλιγα τα πιο χορταστικά ντολμαδάκια με πέτρες και με τα πέταλα έφτιαχνα σε πλαστικά ποτήρια τα πιο ωραία αρώματα..και αρωμάτιζα μαμά και λοιπές θείες.

Με τα ξερά φύλλα την πρώτη μου δυνατή μνήμη την έχω πολύ αργοτερα. Οταν βρέθηκα πανεπιστήμιο. Ναι άλλοι μπορεί να θυμούνται χίλια δυο άλλα στη φοβερή τους σχολή..όμως εγώ θυμάμαι να γράφω μέιλς στους φίλους της Αθήνας..να έρχομαι στον πατέρα μου να βγαίνω βόλτες και να αναφέρω σα μικρό παιδί το τέλειο χρατς χρατς που κάνουν τα παππούτσια μου πάνω στα ξερά φύλλα των μεγάλων δέντρων γύρω από τη σχολή μου. Τα πήρα χιλιάδες φωτογραφίες…και τα πάτησα με φίλους σε πολλές εποχές όταν η βροχή μας έκανε τη χάρη και δεν τα μαλάκωνε.. Και τώρα έντεκα χρόνια μετά και βάλε θυμάμαι αυτόν τον ήχο..

Πάτρα σε μια παραλία …με ένα ήσυχο beach bar καθόμαστε με παλιά παρέα απο το πανεπιστήμιο σε ξύλινη εξέδρα και σε ξαπλώστρες και θυμόμαστε τα παλιά πίνοντας μπυρίτσα παγωμένη και τέλεια λεμονάδα.. Ξαφνικά αφήνω την παρέα αν και συνεχίζω να κάθομαι εκεί.  Κρατάω τη μηχανή και αποφασίζω να πάρω οτιδήποτε μου έρθει γύρω μου με τη συμφωνία να μη κουνηθώ απο τη θέση μου. Ενίοτε βάζω κάτι χαζές συμφωνίες με μένα..αλλά κι αυτές έχουνε το χάζι τους.. Ετσι..με το μάτι στο φακό εξερευνώ και τραβάω τα κλικάκια μου τα αλανιάρικα. Τα μάτια καρφώνουν στα κολλημένα φύλλα και έχει κάτι αυτή η εικόνα που ξυπνά παιδικές και ενήλικες αναμνησεις μαζί. Ενα παιδί με σορτσάκι και κοντοκουρεμένο μαλλί…μαύρα γόνατα και ολίγον τι γυφτάκι..τραβάει από το χέρι ένα κορίτσι..με μακριά μαλλιά, βαμμένο πρόσωπο..και ερωτευμένο βλέμμα..

-Ελααααα έλαααα έλα να δοκιμάσεις το καινούριο μου άρωμααα  κρατώντας ένα πλαστικο ποτηράκι με πορτοκαλί τριαντάφυλλα
–  Ασε με…δε μπορώ τώρα..του λέει και τριγυρνά σε ξερά φύλλα κλωτσόντας τα  με ηρεμία
– Ξενέρωτηηηηηηηηηη έλα  έχω φτιάξει και σαλάτα…και ντολμαδάκια τυλιχτά
– Ουφ την όρεξή σου έχω? Ασε με…και κοιτάζει μακριά τα υπολοιπα δέντρα και τα φύλλα που πέφτουν..με βλέμμα προβληματισμένο..και με ποιήματα στο μυαλό…

Οι 2 φιγούρες ενώνονται…και η σκέψη μου ενώνεται μαζί τους..το κλικ έρχεται να τις παντρέψει και εγώ να επιβεβαιώσω στην ψυχή αυτο το ξάστερο συναίσθημα..και την ένωση μιας παιδικότητας με την υποτιθέμενη ωρίμανσή μου… Δεν ξέρω πού θέλω να πρωτοπάω.. Να κάτσω κάτω να αρχίσω να φτιάχνω νέους μεζέδες ή να χυμήξω στα ξερά μου φύλλα με έντονη τη μυρωδιά ενός καινούριου έρωτα και μιας νέας φιλοσοφίας που κάποτε γεννιόταν για να με αλλάξει…  Παρελθόν..παρόν..μέλλον και εγώ με τις νέες και τις παλιές φιγουρες τελικά κάνω τις καλύτερες βόλτες..Στην αρχή αντιπαθιόμαστε τρελά μετά ανακαλύπτουμε οτι γεννηθήκαμε για να πορευόμαστε μαζί…Τόσο αστείο που εκείνο το κοντοκουρεμένο αγοροκόριτσο έμαθε τόσα πολλά…και χώθηκε σε φορέματα και μπογιές που μισούσε…και τα έδειχνε γελώντας με το δάχτυλο αλλά και τόσο περιέργο που ακομα και τώρα δεν ξέρω τι τελικά έμαθε. και τι απλά παπαγάλισε και το ξέχασε….!!

Τα μάτια βγαίνουν απο τη μηχανή και η συμφωνία τελειώνει. Επιστροφή στην παρέα και στη λεμονάδα.. Μια τελευταία ματιά στο κλικ που τράβηξα ως αβέβαιη ερασιτέχνης και με ένα χαχα καινουριο και παλιό συμμετέχω και πάλι στη κουβεντουλα.. Ζωή..

 

Advertisements