Ο τυχερούλης

Ο μικρός αρκουδάκος στο κλικ μου το παιδικό μου κλεινει το μάτι.. ώρες με φώναζε απο μακριά που τριγύριζα και έπαιρνα μια παλιά ιστορική βίλα της περιοχής..

– εεεεε….άστη τη βίλα..τα κλέψανε όλα του Ιόλα..έλα κατά δω να σου πω
– Σε μένα μιλάς? του μιλάω διακριτικά μη με πάρουν χαμπάρι που του μιλάω
– Ναι βρε…άστα τα ιστορικά και έλα να με πάρεις φωτογραφία τώρα που έχω πάρει και θέση
– Οκ..χαμογέλα μου λίγο..και πάψε να μιλάς..του λέω γελαστή
– Ωραίος? λέει μέσα από τα δόντια
– Ωραίος του λέω και του  κλείνω το μάτι

Μετά μου τα πε όλα.. Για τα ταξίδια που έκανε με μια μικρή ύπαρξη που τον έπαιρνε παντού αγκαλιά..στο σπίτι..στο δρόμο..στο σχολείο που δεν ήθελε να τον αποχωριστέι…για τις μέρες που παίζανε μαζί και του έβαζε φουστάνια..και ντρεπόταν..Για τις μέρες που τον τάιζε ό,τι φαγητό δεν ήθελε και τον πίεζε να καθίσει στο καρεκλάκι της που εκείνος έκανε οτι έπεφτε για να τη γλιτώσει μα εκείνη ακούραστη τον ξανακάθιζε φωνάζοντάς του….
Μου είπε για τις μέρες που τη χάζευε να κοιμάται και ένιωθε πως ήταν ο προστάτης των ονείρων της..Αλλες την έβλεπε να προσπαθεί να διαβάσει..και όποτε έφευγε η μαμά της από το δωμάτιο εκείνη έπεφτε πάνω του και βγάζανε μαζί τα παιχνίδια κάτω από το κρεβάτι..και γελάγανε… Και ύστερα μου πε..οτι μεγάλωσε και βαφόταν καμιά φορά του ζητούσε την έγκρισή του στριφογυρίζοντας με το καινουριο της λουλουδάτο φουστάνι…και άλλες του έλεγε τα μεγαλύτερα μυστικά… Τα χρόνια πέρασαν και του έφυγε λέει στο πανεπιστήμιο εκείνος κάθισε σε ένα καλοριφέρ..και την περίμενε.. Καμιά φορά τους χειμώνες τον ξέχναγαν εκει πανω και έπαιρνε φωτιά ο  τρυφερός πισινούλης του..

ύστερα ομως …εκεί που με είδε οτι μελαγχόλησα νομίζοντας οτι τον ξεχάσανε…σκύβει λίγο πιο χαμηλά..στο παράθυρο και μου κάνει νοημα να τον πλησιάσω…

– Ξέρεις ποιανού είναι αυτό το αμάξι? λέει γελώντας
– Ποιανού? λεω συνομωτικά
– Της μικρής μου φίλης!! χα χα χα
– Τι? απορημένη…
– Βρε..κάνει χωρίς εμένα? Μια μέρα που γύρισε απο τα πανεπιστήμιά της και πήρε το καινουριο της αμάξι με κοίταξε απο μακριά. Το ήξερα αυτό το βλέμμα…Ηταν αυτό που είχε όταν με γνωρίσανε μαζί της…Αληθεια σου λέω το ίδιο… Με πιάνει αγκαλιά και μου λέει
– Εσύ θα έρθεις μαζί μου μικρέ!

– Ετσι με τρύπωσε στο αμάξι της. Από τότε..κάνουμε τέλεια ταξίδια…ακουμε μουσική και εγώ απολαμβάνω απο αυτό το σημείο τους πάντες…Είμαι πιο τυχερός απο τους πολλούς. Εχω μια μικρή να με αγαπά, δικό μου αμάξι και θέα όση θέλω.. τι άλλο να θέλω ντε???  και μου σκάει ένα χορταστικό χαμόγελο
– Εχεις δίκιο ..του λέω και αντιγράφω το χαμόγελό του μεμιάς..!

Φεύγω χαιρετώντας τον…
-Γεια σου τυχερέ αρκουδεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!

Advertisements