Κεντρί

Μια μέρα στο σχολείο έγινε φασαρία..η παιδική μου φίλη απέκτησε μια μισολυπόθυμη μέλισσα στην πλάτη της όταν ένας μικρός κατεργαράκος συμμαθητής της την έβαλε μέσα  απ’τη μπλουζα γελώντας. Λίγο πιο πριν την είχε εξοντώσει με νερό και λοιπά όπλα.. Η φίλη μου τριγύρναγε από εδώ κι απο εκεί…μέχρι που η μέλισσα στέγνωσε…ένιωσε τον εγκλωβισμό της μπλούζας και αποφάσισε να βγει ηρωικά από το χώρο που την παγιδεύσανε. Κεντρί σε ετοιμότητα και μια οροσειρά τσιμπημάτων μέχρι την πολυπόθητη έξοδο που βγήκε κυρία βγάζοντας τη γλώσσα στον προσωρινό κατακτητή της λέγοντάς του  ένα «την πάτησες τώρα» και με φτερά που αφήνανε τέλειους κύκλους έφυγε για τη φωλιά της.. Φίλη αλλεργική όπως αποδείχτηκε..έγινε ένα τύμπανο και αγνώριστη και της πήρε μέρες και γιατρούς για να έρθει στα ίσα της. Μικρός κατακτητής τιμωρημένος απο διάφορες μεριές..σχολείο οικογένεια κλπ..

Το θυμάμαι και γελάω.. Ποιος έφταιγε? Τότε λέγαμε αυτή η κακιά η μέλισσα που πήγε και την τσίμπησε… Ναι ε? Βολικό…Ολα στη μέλισσα λοιπον..εύκολο…  Κοιτάζω τώρα με τη μηχανή μου την τελειότητα της δουλειάς της. Δεν την ενοχλώ και δε με ενοχλεί. Τη χαιρέτησα μόνο για να μην τρομάξει με τα απανωτά κλικς.. Νομίζω κιόλας οτι από τη στιγμή που είδε και τη μηχανή έκανε ακόμα πιο αργές και σταθερές τις κινήσεις της. Λες να μου ταν και λίγο ψώνιο? Κανείς δεν ξέρει.. Την παρακολουθω πώς πλησιάζει το θησαυρό τροφής της..πώς αρπάζει γύρη και πώς ανασηκώνεται.. Φεύγει για λίγο και έρχεται πάλι…και εγώ τη θαυμάζω.. Σε απόλυτη αρμονία με το πρόσωπό μου πολύ κοντά της…εκείνη κάνει τη δουλειά της ξέροντας οτι είμαι εκεί.  Με αφήνει να δω.  Δεν την πειράζω. Δε με πειράζει.  Θα μπορούσαμε να γίνουμε και φίλες. Ποτέ δεν ξέρεις. Εγώ να της δείχνω απο μακριά που έχει περισσότερη γύρη και εκείνη να μαζεύει. Ισως και να μου έδινε λίγο από το πρώτο της μέλι ποτέ δεν ξέρεις..

Φύση. Και εμείς απέναντί της οι χειρότεροι εχθροί της.. Ο μικρός που την έβγαλε από τη δουλειά της και κόντεψε να τη δολοφονήσει.. Το κεντρί της η μοναδική της επιβίωση στο σκληρό κόσμο που ζει. Να μπορούσε και το δέντρο που κόβεις να έχει κεντρί… Να μπορούσε και ο ποταμός που λερώνεις να έχει κεντρί. Και η θάλασσα…να μπορούσε να σε γεμίσει οροσειρές τσιμπημάτων… Και όλα εκείνα τα ζωάκια που αγνοείς το όνομά τους..σε μέρη του κόσμου περίεργα..που τα κάνεις τσαντούλες και ο,τι άλλο σου κατέβει από το μυαλο..να μπορούσαν να κάνουν και αυτά μια πολυπόθητη έξοδο..

Κι ύστερα σκέφτομαι και εμάς.. Τους ανθρώπους. Εχουμε όπλα..μαχαίρια..γυμνασμένα επίτηδες σώματα μερικοί για να χτυπάμε..φάρμακα με δηλητήρια.. Καθόλου ηρωικοί καμιά φορά απλά δολοφόνοι… Και μια γλώσσα που σκοτώνει…Και άμυνα στην άμυνα..Και λόγια..που πονάνε…και κινήσεις που πληγώνουν…και ..και…και… Κεντριά απίστευτα σκληρά…αναίσθητα..ελέυθερα να αμύνονται χωρίς να τα απειλεί κανείς απλά επειδή έτσι γουστάρουν… Τσιμπάνε με το χειρότερο δηλητηριο…απλά και μόνο για να δουνε οτι μπορούν..ή χειρότερα για να σου δείξουν οτι μπορούν να κάνουν ο,τι και όποτε θέλουν… Ο άνθρωπος βλέπεις απέκτησε το ελεύθερο..Βρήκε τρόπους να υπερισχύει…σε όλα..και ενάντια στη φύση ακόμα και στη δική του ανθρώπινη φύση εχθρός.. Και μετά? Ποια αμμωνία? Ποια αλοιφή? ποιος σε σώζει απο το δικό του κεντρί…? Που φορές δε βρίσκεις καν το τραύμα για να το καθαρίσεις.. και το κουβαλάς μαζί σου μέχρι να το αποβάλλει σταδιακά ο οργανισμός σου…

Η περήφανη  η μέλισσα…πολέμησε για τη ζωή της και νίκησε. Για να μπορεί να συνεχίζει την απλή τελειότητα που μου δωσε τη δυνατότητα να θαυμάσω… Εμείς για ποιο λόγο πολεμάμε και τόσο εγωιστικά και φτηνά θέλουμε και να νικήσουμε…?? Απορώ..και σαν άνθρωπος που δηλώνω οτι είμαι..ψάχνω να βρω που έχω το δικό μου κεντρί να το διαλύσω. Οχι..δεν το θέλω. Δε θέλω να δηλώνω τίποτε άλλο πέρα από άνθρωπος..που θέλει να βρει κι αυτός τη δική του γύρη να φτιάξει το δικό του μελάκι αφήνοντάς με στην ησυχία μου.. Απλά..

Advertisements