Απλά

Της πιάνει τη μέση την ώρα που μαγειρεύει βραστά λαχανικά για τους 2 τους και της μιλάει ψιθυριστά στο αυτί
– Να σε πάω μια βόλτα μετά?
Κοιτάζει τα ασιδέρωτα ρούχα και το σκονισμένο σαλόνι πιο μέσα με αδιάφορη ματιά.. τι να τη νοιάζει πλέον μια όποια καθυστέρηση..στις δουλειές..
– Και δε με πας βρε γεράκο μου? του λέει και βάζει το χέρι της πάνω στο δικό του..

Τρώνε με χαμόγελο και σιωπηλά τα νοσοκομειακά φαγητά όπως τα ονομάζουν..και αραδιάζουν στο τραπέζι τα χρωματιστά τους χάπια..θυμίζοντας ο ένας στον άλλον για το ποιο έχει σειρά..|
Ήρεμα και απλά..χωρίς μουρμουρες..πλένουν μαζί τα πιάτα και τακτοποιούν.. Μια αρμονία στις κινήσεις τους σημάδι μιας ώριμης σχέσης που έχει περάσει τα πάντα για να φτάσει στο σημείο αυτό…συνοδεύεται απο κανταδούλες στο ράδιο..

Σε λίγο είναι έτοιμοι και οι 2. Σκύβει και τη φιλάει στο γερασμένο λαιμό και  εκείνη χαμόγελάει γλυκά..με τα γνώριμα οικεία χείλη.. Εκείνος μυρίζει το άρωμά της και κλείνει τα μάτια του..

– Σε αγαπώ βρε μπαμπόγρια..
– Κι εγώ βρε φαφούτη..και τον σπρώχνει δήθεν θυμωμένα..

Στο δρόμο περπατάνε πάντα αγκαλιά. δεν ασφυκτιούν δίνοντας ο ένας το χέρι στον άλλον. Δεν φοβούνται το πάντα..το ποτέ..το τίποτα.. Τα έχουνε κάνει όλα.. Εχουνε θυμώσει..έχουνε τελειώσει τη σχέση καμιά 500αριά φορές..έχουνε απατήσει..με διάφορες μορφές..έχουνε μεγαλώσει ανθρωπάκια μικρά…έχουνε ταξιδέψει παντού..έχουνε φτωχύνει ..έχουνε παχύνει και αδυνατίσει..έχουνε χάσει δουλειές..έχουνε απογοητευτει ο ένας από τον άλλον..έχουνε χαθεί και ξαναβρεθεί…έχουνε ομως βαθειά άγαπήσει..και εκεί που λεγανε έρωτας γιοκ…ήρθε μια νέα μορφή έρωτα..μια νέα μορφή πάθους και ο ένας δεν κάνει χωρίς τον άλλον… Και η λέξη οικογένεια δεν καλύπτει τίποτα…δε ξεφανερώνει το γεννημένο θαύμα στη σχέση τους..

Αξιοζήλευτοι..απο εμας τους δήθεν γνώστες των πάντων…

Advertisements