Σαλπάρουμε..

Ο  μικρός Τεν Τεν γύρισε στη φίλη του Μηλού…
– Δεν πάει άλλο λοιπον.. Κοίτα με  Μηλού.. Κοίτα..!
Θα σου φτιάξω το πιο τέλειο καράβι, της είπε κοιτάζοντάς  την με περιπετειώδη ματιά
– Γουφ έκανε χαρούμενα η φίλη του..
– …και τα μεσάνυχτα που δε θα μας βλέπει κανείς θα ανοίξω την πόρτα του μαγαζιού και θα το σκάσουμε μια και καλή. Εχω βρει και τη θάλασσα..και έχω και χάρτη και πυξίδα. Εχω και όνειρα. Και σχέδια.  Θα σε πάω σε μέρη που δεν έχει πάει κανείς. δε γίνεται Μηλού μου να μένουμε μόνο εδώ μέσα. Δε μπορώ άλλο αυτές τις τζαμαρίες. Δε μπορώ άλλο να κοιτάζω συνέχώς τη  φίλη μας πίσω που χοροπηδάει και τον αστροναύτη εαυτό μου που ποτέ δε τα φτάνει τα άστρα.. Δε μπορώ άλλο να μη φτάνω τα άστρα.. και εκείνος ο εαυτός μου ο κατάσκοπος? Όλο λέει πως κάτι θα βρει και όλο εμένα τσακώνει!! Και τι να με κάνει εμένα? Εγώ πάντα εδώ είμαι στην ίδια θέση με σένα δίπλα να μου γαυγίζεις…
– γουφ..λυπημένο
– Θα το πάρω το καράβι και θα σε πάω σε ένα νησί που δεν το είδε κανείς ως τώρα. Ε, εντάξει Μηλού μπορεί και να το έχει δει κάποιος άλλος οκ…αλλά θα το δει κανείς οπως θα το δούμε εμείς? Εμείς θα το δούμε με καινούρια ματιά..εσύ θα μου γαυγίζεις σε κάθε καβουράκι που θα περπατά στην παραλία και εγώ με ανεβασμένα τα μπατζάκια του παντελονιού θα κραυγάζω σε κάθε βράχο όρθιος.. «Είμαι ζωντανόοοοοοοοοοοοος!!»
Και μετά θα περπατήσουμε στη στεριά..και θα δούμε καινούρια ζώα και θα τα κάνουμε φίλόυς.. Και θα ανοίξω τον ταλαιπωρημένο μου χάρτη και ξέρεις τι θα κάνω?
– Γουφ? απορημένο
– Θα τον πατήσω με τα πόδια μου τα βρεγμένα και κομματάκι κομματάκι θα το σκίσω και θα το πετάξω στη θάλασσα σαν γυάλινο μπουκάλι μηνυμάτων..να ξέρουνε όλοι οτι ο μεγάλος Τεν Τεν με τη φίλη του Μηλού τον πετάξαν το χάρτη…τα αλλάξαν τα σχέδια..και ο,τι είχανε προγραμματίσει το άφησαν πίσω. Να ξέρουν όλοι πως ο μεγάλος Τεν τεν..μόνο ένα καράβι ήθελε να βρει πώς θα φτιάξει..και όλα τα άλλα δεν τον ένοιαζαν καθόλου..για κάποιους θα γίνει ο χαμένος τους φίλος..για μένα και σένα θα γίνουμε αυτοί που βρήκαν το δρόμο χωρίς χάρτες.και πυξίδες… Αυτοί που ακολούθησαν αυτό το τικ-τακ της καρδιάς τους.. Θα το σκαρώσω λοιπόν αυτό το ταξίδι Μηλού…σε λίγες μέρες θα ναι όλα έτοιμα…
-Γουφ γουφ!! με χαρά
– Κι εσύ..κακομοίρα μου κοίτα να περπατήσεις σιγά με τις πατούσες σου εκείνο το βράδυ. Μη μας τσακώσουν… Είναι πολλοί αυτοί που θα μας τραβήξουνε πίσω… Τόσοι εαυτοί εκεί πίσω…έτοιμοι να μας κρατήσουν πίσω από τις τζαμαρίες ..αφελείς Μηλού μου…Μας βάζουν στη τζαμαρία νομίζοντας πως έτσι μπορούν να μας θαυμάζουν όλοι για αύτή τη μονιμότητα…για αυτή την πιστή μας εμφάνιση…στα ίδια.. Οχι Μηλού μου δεν ξέρουν…δεν ξέρουν πώς το χειρότερο πράγμα είναι να μένεις πίσω από τη τζαμαρία και να χαζεύεις εκείνους που φεύγουν…Το χειρότερο πράγμα είναι να μένεις πίσω στα ίδια..όταν όλα γυρίζουν..ακόμα και η γη…Αδύνατον Μηλού να μείνουμε ίδιοι.. Εγώ κι εσύ θα το σπάσουμε το φράγμα της στασιμότητας.. Κοίτα το τελειώνω το καράβι σου λέω… αλλες λίγες αλλαγές και θα το σκάσουμε…Ετοιμάσου…μικρή μου…σαλπάρουμε..

Advertisements