Τα ίδια παντού

Σε μια μεριά της  νότιας Γαλλίας η  40αρα μαμά διαμαρτύρεται. Ο παιδικός σταθμός δεν πήρε το παιδί της φέτος..η κυρία δίπλα της..έχει  εγγονή που δε βρίσκει δουλειά και οι παππούδες πιο δίπλα σύνταξη που δε τους φτάνει να ζήσουν.  Λίγο πιο πέρα θα δεις άστεγους να κοιμούνται σε παγκάκια..σε δρόμους μέσα σε κήπους έξω από μαγαζιά όταν κλείνουν. Κάποια έκτακτη εισφορά  κάποιο έκτακτο χαράτσι τους έφερε και εκείνους εδώ. Κάποια  παλαιωμένη πολιτική και καλοδουλεμένη οικονομική στρατηγική έφερε μεγαλύτερη φτώχεια στους φτωχούς και περισσότερα φράγκα στις τσέπες κορακιών …

Η μαμά θα διαμαρτύρεται που δεν έχει να αφήσει κάπου το παιδί της όσο δουλεύει.. που θα πρέπει να δώσει το μισθό της σε κάποιο ιδιωτικό σταθμό ή να εμπιστευθεί το παιδί της σε ξένα χέρια μιας νταντάς πολυέξοδης… η γιαγιά που φροντίζει χρόνια την εγγονή της θα απορεί που η εγγονή της με τόσα πτυχία και όμορφους τίτλους και με δεξιώσεις απονομών και επαίνων δε βρίσκει μια πόρτα ή έστω ένα παράθυρο στο χώρο εργασίας. Όσο για τους 2 φίλους παππούδες που συμμετέχουν αγανακτισμένοι στη συζήτηση..είναι από το κομμάτι των ανθρώπων που η ηλίθια λογική τους θέλει χορτασμένους μιας και τώρα έχουνε απαλλαχτεί από παιδιά και λοιπές υποχρεώσεις και αποτελούν μη παραγωγικό κομμάτι της χώρας τους. Αδιαφορούν σαφώς για οτιδήποτε μπορεί να προσέφεραν στη χώρα τους σε δύσκολες περιόδους, όλα τα χρόνια που δούλεψαν σα σκυλιά για να μπορεί να ζήσει η οικογένειά τους και να παράγει ο,τι μπορούσε να παράγει η χώρα τους.  Για εκείνους βλέπεις είναι όλα λυμένα. Και ας έχουνε ένα σωρό φάρμακα που πρέπει να πάρουν και 1000δες γιατρούς που επισκέπτονται κατά περιόδους..  Με κάποιο μαγικό τρόπο τα λεφτά θα πρέπει να έρχονται από τον ουρανό δεν εξηγείται αλλιώς..

Ταξιδεύεις και γυρνάς στην Ευρώπη. Νομίζεις πως θα βρεις  ανθρώπους βολεμένους,  χώρες με πολιτισμό..πολιτικούς που ξέρουν να χειρίζονται τα δύσκολα της χώρας τους. Νομίζεις ότι δε θα βρεις πείνα ή φτώχεια.. περιμένεις να δεις τα χαμόγελα του σινεμά που βλέπεις και χαίρεσαι και βουτάς στη ταινία σα να τη ζεις και εσύ. Περιμένεις να δεις παιδάκια χαρούμενα και ένα μέλλον με ροδοπέταλα  και σχολεία και πανεπιστήμια και δουλειές για εκείνους που προσπαθούν. Μεγάλο χαστούκι ε? Να διαπιστώνεις πως δεν είναι μόνο η διεφθαρμένη πολιτική της χώρας σου που μεγαλώνει το χάσμα αλλά είναι η χώρα σου άλλη μία από αυτές τις χώρες που ακολουθεί μια παγκόσμια λογική υποταγμένη στο νέο πρέπει …στο αχόρταγο τέρας που θέλει να φέρει τη φτώχεια στα μέρη του κόσμου και τον πλούτο μαζί. Που θέλει να μικρύνει τους μικρότερους να τρομοκρατήσει να τους τα πάρει όλα..στο όνομα οποιουδήποτε χρέους. Απορείς.. ε? που οι μεγάλοι μας πολιτικοί τα έχουνε όλα σχεδιασμένα. Κι εσύ γέρνεις πότε από εδώ πότε από εκεί ελπίζοντας στο πρόσωπο που θα αναλάβει να λύσει τα οικονομικά σου.. Μα δε μπορεί… θα τα άνοιξες κάποια στιγμή τα μάτια..θα το είδες το παιχνίδι των λίγων..το αδίστακτό πρόσωπο με τα πολλά προσωπεία που σου γελάει χαιρέκακα.. θα το είδες δε μπορεί..ότι όλα είναι ένα τέλειο παιχνίδι..και εσύ ο τελευταίος κρίκος μιας αλυσίδας που έχει χρόνια φτιαχτεί.. Κάπου φταις και εσύ κάπου φταίω και εγώ..Κάποιοι μας πήρανε από το χέρι και μας μάθανε να φτιάχνουμε χρέος χαρίζοντας χρήματα σε διάφορες μορφές. Η απληστία και η αιώνια δημιουργία ανάγκης μας τύφλωσαν. Και έρχεσαι εσύ…έρχομαι και εγώ έρχεται και το παιδί μας και θα έρθει και το εγγόνι μας με ένα γιατί και πώς έγιναν όλα αυτά..και κανείς δε θα έχει μια απάντηση μα η απάντηση υπάρχει εδώ και καιρό…

Καθισμένη λίγο πιο πέρα παίρνω ένα κλικ παραπονεμένο..κατεβάζω φωτογραφική μηχανή και κοιτάζω με βλέμμα μεταφρασμένο σε οποιαδήποτε γλώσσα και το βλέπουν και εκείνοι και το παίρνω και εγώ. Είμαστε όλοι μπλεγμένοι..

Advertisements