Κάπου στο Montparnasse

Σε ένα mini market κοντά σε ένα ξενοδοχείο στο Montparnasse έξω από το Παρίσι..δίπλα απο τη γλυκειά Boulangerie της Helen σε μια ήρεμη γειτονιά τριγυρνά ανάμεσα στα ράφια ένα μικρό κοριτσάκι. Ο καταστηματάρχης, ο μπαμπάς της σίγουρα δεν είναι Γάλλος..Κάποιος από τους πολλούς μετανάστες..

Στα ράφια φτηνά αλλά νοστιμα γαλλικά κρασιά, λίγα απαραίτητα είδη σπιτιού και απλά τροφιμα και αναψυκτικά. Μπαίνω μέσα και παίρνω ένα αγαπημένο γαλλικό ροζέ κρασί σε απίστευτη τιμή.. Η μικρή έχει πλησιάσει και με χαζεύει..κοιτάζοντας τα παπούτσια μου. Με απορία με ρωτάει έντονα αλλά δεν καταλαβαίνω τι λέει. Της λέω με σπαστά γαλλικά οτι δεν καταλαβαίνω και μιλάω αγγλικά αλλά σαφώς και το μικρό κοριτσάκι δεν ξέρει τι λέω.. Ο πατέρας της με τα λίγα αγγλικά του μου λέει οτι ρωτάει για τα παπούτσια μου..Της λέει οτι αθλούμαι..και εγώ περπατάω  στάσιμα τα πόδια στο μαγαζί κάνοντας την κουρασμένη και γελάει..

Σκύβω κάτω στο ύψος της και τη κοιτάζω στα μάτια. Ζε μ απέλ..και της λέω το όνομά μου… Το επαναλαμβάνει δειλά…
Μετά με το δάχτυλό μου πάνω της την κοιτάζω με απορία δείχνοντάς της σε κοινή γλώσσα οτι ρωτάω το όνομά της
– Πτιάλ μου λέει με χαρουμενα μάτια
– Τιάλ? λέω με απορία
– Π – Τ – Ι – Α – Λ μου λέει με δασκαλίστικο ύφος κρατώντας γερά τα 2 της κουκλάκια για να μην πέσουν
– αααα..Πτιάλ! λέω και εκείνη γελάει για την επιτυχημένη της διδασκαλία

Μετά τη ρωτάω δείχνοντας το ένα της κουκλάκι αλλά δε με καταλαβαίνει. Εγώ ομως ξερω  πώς το λένε και της το λέω
– Μπέτι Μπου! της λέω
– Ουι! λέει Μπέτι Μπουυυυυ και γελάει που την ξέρω
– Και το άλλο? της μιλάω ελληνικά
– Μπεμπε! λέει γελώντας
– Μπεμπε? δεν έχει ονομα? Μονο μπεμπε? της λέω στα ελληνικά και ξέρω οτι καταλαβαίνει

κάνει μια στροφή και ξανάρχεται…
– Μπεμπε….Ντουντουυυυυυυυυυυυ λεει
–  Α….πονηρή…της λέω.. Ωστε μπεμπέ Ντουντού ε? Τώρα το βγαλες βρε πονηρουλα απο το μυαλό σου? της λέω με πονηρό ύφος..πάλι ελληνικά και εκείνη ξεκαρδίζεται!!

Πιάνει το κομποσκοίνι μου και μου λέει
– Σουσου? μου λέει
– Σουσου? λέω με απορία δεν ξέρω
– Νο Πτιάλ της λέει ο μπαμπάς της..μπρασελέ
– Νο σουσου μπαμπα λέει και πιανει τα μαλλιά της
– α….Σουσου λες το κοκκαλάκι της λέω.. Μάλιστα..Πιάνω τα μαλλιά μου ψηλά και γελάει…
Νο Σουσου μικρή μου Πτιάλ…μπρασελέ της λέω χαχανίζοντας και καταλαβαίνει..

Σκύβει στο μπαμπά της και κάτι λέει και ο μπαμπάς της μεταφράζει. Θέλει να μάθει λέει αγγλικά…

Τη χαιρετάω γελώντας..
– Οβουάαααααρ Πτιάλ
– Οβουάααααααααααααρ μου λέει πεντάγλυκα

Ποιο το μέλλον της Πτιάλ σκέφτομαι περπατώντας για το ξενοδοχείο.. Θα μάθει αγγλικά? Θα μεγαλώσει έτσι στο μαγαζί του μπαμπα? Θα ενσωματωθεί μαζί με τις γαλλιδούλες? ή θα μεγαλώσει και ακόμα θα θέλει να μάθει αγγλικά και τόσα άλλα? Δεν ξέρω.. Αγριοι οι καιροί…

Στο μυαλό μένει η εικόνα της σαν αόρατο κλικ στη μεγαλοπρεπή μου Eos.. Εεεεπ! Δε φωτογραφίζονται όλα…Αρκεί το μικρό μαγαζί για να τα θυμάμαι όλα… Μπορεί να έχω ξεχάσει πολλά απο το σχολείο..πολλά δεδομένα απο το πανεπιστήμιο πολλά όλα..όμως πρόσωπα..εικόνες δεν έχω ξεχάσει ποτέ…Με κυνηγάνε σα φαντάσματα..ιδίως όταν συνδέονται με δυνατές μικρές καθημερινές ιστορίες…που αγγίζουν..Και η μικρή Πτιάλ που τριγυρίζει στα ράφια του μικρού μίνι μάρκετ…τριγυρίζει σαν όμορφη και ζωντανή εικόνα στο δικό μου μυαλό…και σε ένα γλυκό συρταράκι εσωτερικών αναμνήσεων…την τρύπωσα μαζί με άλλες ξεχωριστές..
Οβουάρ μικρή μου Πτιάλ..καλή σου τύχη μικρή μου..στο δύσκολο κόσμο που σε φέραμε…

Advertisements