Λίγο πριν…

Ο μικρός γλάρος της Pont Neuf  βαρέθηκε να κάθεται σε εκείνο το σημείο και να περιμένει. Περιμένει τα άλλα γλαρόπουλα τα μεγάλα να του φέρουν τροφή και τα νέα του Σηκουάνα. Περιμένει να μεγαλώσει και να ξέρει προς τα πού θα πετάξει. Κοιτάζει γύρω του και όλα είναι ίδια. Βαρέθηκε ολα να είναι ίδια. Βαρέθηκε να κοιτάζει από την ίδια μεριά και το ίδιο σημείο τον ποταμο που αλλάζει που συνεχώς ρέει. Θέλει να τον παρασύρει το νερό..θέλει να τον χτυπησει στα φτερά ο αέρας θέλει να κινδυνέψει να τσακίσει τα φτερά του και να ματώσει όπως βλέπει καμιά φορά κανά φίλο του να επιστρέφει με ματωμένα φτερά.. Δεν ξέρει πώς να κάνει την αρχή δεν ξέρει πώς να αλλάξει ό,τι έχει μάθει ως τώρα. Καθισμένος τόσο καιρό σε ένα πάσσαλο μέσα στα νερά έμαθε μόνο να κοιτάζει δεξιά και αριστερά να χαζεύει τον ποταμό και τους ανθρώπους που τριγυρνάνε στη γέφυρα. Είδε πολλούς και το μόνο καλό είναι οτι η γέφυρα δεν ήταν ποτέ στάσιμη. Ετσι έμαθε..πώς ειναι να κάνεις όνειρα..πώς είναι να τα κερδίζεις και πώς να χάνεις..είδε γλέντια στη γέφυρα..είδε χαρές αλλά είδε και λύπες. Μεθυσμένους ανθρώπους που κλαίγανε στάζοντας δάκρυα στο Σηκουάνα, ανθρώπους απελπισμένους με το ζόρι τους τραβήξανε πίσω για να μην πέσουν μέσα στο ποτάμι..

Και παρά τα δύσκολα που είδε, λογάριασε πλέον πως δεν έχει κανένα νόημα η οποιαδήποτε αναμονή. Το πήρε απόφαση λοιπόν. Θα γκρεμοτσακιστεί? Δεν τον ενδιαφέρει! Θα χάσει το δρόμο του? Θα βρει κάποιον άλλο δρόμο! θα μισήσει? θα κλάψει? Θα αγαπήσει? Ολα του φαίνονται συναρπαστικά και νιώθει πως η ώρα έχει έρθει. Ακούει εμβατήρια και τύμπανα να χτυπάνε να δίνουν ρυθμο για το φρέσκο του πέταγμα..Νιώθει πως όλο το σύμπαν τον καλεί να σηκωθεί ψηλά και να γυρίσει τον κόσμο.. Αλλάζει μεταμορφώνεται..και το αδύναμο σώμα του γίνεται δυνατό και αλύγιστο.. Τα φτερά του φουσκώνουν και ανοίγουνε διάπλατα…τα μάτια του κοιτάζουν μακριά τα πόδια δε θέλουν πια να ακουμπάνε στο έδαφος.. Ο,τι έχει στο μυαλό ο,τι έχει βάλει στην καρδιά βρίσκεται ψηλά..πιο ψηλά από τα δέντρα..πιο ψηλά από τα σύννεφα. Δε θέλει τίποτα λιγότερο. Ενας γλάρος διαφορετικός. Αυτό θα γίνει. Που δε θέλει να χαιρετά κανένα καράβι και κανένα τουρίστα..που δε θέλει να κοιτάζει έναν ποταμό ίδιο συνεχώς και κανένα να κάθεται δίπλα του.. Ενας γλάρος..σχεδόν αετός. Ετσι νιώθει. Τόσο δυνατός. Τόσο άγριος. Τόσο ατίθασος. Τίποτα λιγότερο δεν τον συμβιβάζει. Τίποτα λιγότερο από το όλα!

Αυτό ήταν..έτοιμος..λυγίζει λίγο τα πόδια ανασηκώνει τα φτερά…και το ταξίδι που δεν θα έχει τελειωμό μόλις άρχισε…

Advertisements