Κατακόκκινος ήλιος?

Σε μια εξέδρα ξεχασμένη απο κάποιο πανηγύρι με κόντρα τον άνεμο παλεύοντας να μην πέφτουν τα μαλλιά στο φακό έχω ραντεβού με τον παιχνιδιάρη ήλιο. Παλεύω να βρω το σημείο που μου αρέσει περισσότερο. Πίσω από κάτι συρματοπλέγματα..πίσω από κάτι πεύκα ή πίσω από δαύτα τα φύλλα? Αλλές φορές τον γραπώνω ανάμεσα στα καλώδια της ΔΕΗ και δείχνει να τα νικάει και να τα διασχίζει..μου αρέσει…Δεν έχω παρατηρήσει τι γίνεται γύρω μου..αλλάζω συνεχώς το κλείστρο και παίζω..έτσι να περνά η ώρα ευχάριστα..και ας τουρτουρίζω λιγάκι. Λάθος λάθος το απλό ζακετάκι σκέφτομαι, μπουφάν θέλει εδω πέρα.. Ετσι δεν έδωσα σημασία σε έναν χαριτωμένο γεράκο..

–  Κοπελιά αν το πετύχεις αυτό το ηλιοβασίλεμα θα είναι η ωραιότερη φωτογραφία μου είπε με πεντάγλυκεια φωνή
μου γέλασε και έφυγε πριν προλάβω -από τις λίγες φορές – να του πιάσω κουβέντα

Εφυγε και τον παρατηρώ που ξεμακραίνει. Φορά μπεζ παντελόνι και ένα αντίστοιχο μπεζ ριγέ πουκάμισο κοντομάνικο (ποιο κρύο??)  και ένα γιλέκο. Τι μου θυμίζει αυτό το γιλέκο το δημοσιογραφικό όπως το έλεγα. Χέρια πίσω στην πλάτη δεμένα..και προχωράει με σταθερό βήμα. Ακριβώς ίδιοι…και μια μνήμη που ξεσηκώνεται από τα μικράτα μου και φτάνει ίσαμε τώρα. Ο μπαμπας μου. Περπάτημα σταθερό..παλιότερα γρήγορο με τη μαμά μου λαχανιασμένη απο πίσω..να φωνάζει «Πιο σιγά χριστιανέ μου δε μπορώ άλλο!! » κλασσική εικόνα για ψώνια στην Αθήνα. Ενα ζευγάρι με απόσταση μεταξύ του..ποιο χεράκι ποιες κουβεντούλες..

Αφήνω την κάμερα γελάω. Τον βλέπω να περπατά προβληματισμένος. Ξέρω όλα του τα περπατήματα. Το χαρουμενο, το βιαστικό, το φιλοσοφημένο, εκείνο που συνοδεύεται απο ριζίτικο σκοπό, το νοσταλγικο, το γεμάτο πόνο, το «πού θα βρω τώρα λεφτά»,  το «τι να κάνω για τα παιδιά μου», το θυμωμένο, το γεμάτο αγάπη που ποτέ δεν εκδήλωνε εύκολα, το περήφανο..τον βλέπω και τώρα με το πονεμένο του πόδι που τον ενοχλεί στο γρήγορο βήμα που νοσταλγεί και τσαντίζεται…

Απορώ πόσους αγώνες έχει κάνει..πόσο μικρή νιώθω. Που λαχανιάζω χειρότερα και από τη μαμά μου χωρίς να ξέρω ποιον και τι πάω να προλάβω πια.. Κάποτε εκείνος έδινε μάχες..παλευε να μαζέψει κάτι στο πορτοφόλι…δεν κοιμόταν για να βρει λύσεις..ήταν ένας βέγγος..που δεν έπαυε να γελάει και να πειράζει. Δε μας άφηνε να δούμε ακριβώς τα προβλήματα..δεν έλεγε καν αν είναι άρρωστος ή οχι..Και έτρεχε έτρεχε έτρεχε..και ακόμα τρέχει… Και απορώ..εκείνος τόσες μάχες..τόσες επαναστάσεις..τόση περηφάνια..τόση ευκολία στα απλά στα μη βολικά στα λίγα..ευπροσάρμοστος..και ομως με σπίτι ανοιχτό φιλόξενο και γλέντια..στη φτώχεια σε όλα..και τραγούδι και κρασί και ηχώ χαράς στο μικρό σπιτάκι μας..και πάντα δίπλα στους ανθρώπους του…όπως μπορούσε..

Αστείο…λοιπόν. Και ερχόμαστε εμείς.  Εγώ. Εσύ. Και δεν ξέρουμε να αγωνιζόμαστε. Απλά δεχόμαστε. Και είμαστε πολλοί βολεμένοι και δεν κουνάμε καν την ουρά μας.  Και ενώ ολοκληρος ο κόσμος αλλάζει και ενώ η χώρα κινδυνεύει προς έναν αφανισμό άλλης μορφής..εμείς το χαβά μας. Μη κουραστεί το λαρύγγι. Μην κουραστεί το ποδαράκι μας.
Ούτε ύπνος έχει κοπεί σε πολλούς…ούτε μετράνε τα λεφτά τους..ούτε προσπαθούν να βοηθήσουν γύρω τους..Δεν ξέρω..τον κοιτάζω εκείνο το γεράκο να περπατάει…και τον σκέφτομαι.  Κάποιοι ξέρανε να τρέχουν..κάποιοι χαιρόντουσαν με τα απλά…κάποιοι επαναστατούσαν..ξέραν πώς και γιατί..Κυρίως το ΓΙΑΤΙ. Εδώ το έχουμε χάσει το γιατί. Το έχουμε ανακατέψει. Ο καθένας έχει ένα γιατί προσωπικό..ατομικό. Μα αν δε γίνει συλλογικό..δεν υπάρχει συλλογική μάχη. Αν δε γίνει συλλογική μάχη..δεν υπάρχει αύριο για κανεναν. Βολεμένο και μη.

Πόσα άλλα πρέπει να γίνουν για να τρέξουμε? Πόσα άλλα για να δουμε οτι πρέπει να δώσουμε τη μάχη μας? Και με κοιτάζω με τη μηχανή διεξόδου μου και μου γελάω ειρωνικά. Και εσύ αυτή τη λύση βρήκες? Να ξεχνιέσαι και να ξεχνάς? Και ύστερα να τα λες εδώ μέσα και τέλειωσες?  Αυτό το χρέος σου απέναντι στο χρέος???? Σαρκαστικό γελάκι..και τελευταία ματιά στον γεράκο της μιας κουβέντας.

Τι να του πω εξάλλου ο…τι το πέτυχα το ηλιοβασίλεμα? ούτε αυτό δεν ήξερα πώς πρέπει να το πετύχω..Αλλαζα σαν τη σβούρα θέσεις..αναποφάσιστη.. Πιο πολλή πλακα και πιο καλλιτεχνική σαφώς φωτογραφία θα ταν αν κάποιος λίγο πιο πίσω έπαιρνε φωτογραφία μια τρελλή αναποφάσιστη σε μια παλιά παρατημένη εξέδρα. να βγάζει το ηλιοβασίλεμα ή τουλάχιστον να προσπαθεί να βγάζει…!!  Θα έβαζε και τίτλο..

«Αυτή η νεολαία..δε θα δώσει ποτέ μια αποφασιστική μάχη για ένα κόκκινο κατακόκκινο ήλιο…»

 

 

Advertisements