Αλλοδαπό σκάκι

Θα μεταφέρω μια εικόνα απλή.  Κι αυτό γιατί τα απλά γεμίζουν και ομορφαίνουν, για αυτούς που έχουνε ξεχάσει το σπορ. Και ναι είναι άθλημα κι αυτό. Από τα μεγάλα. Να μπορείς να χαίρεσαι από τα απλά της ζωής και να ξέρεις να απολαμβάνεις. Εχω πιάσει τον κορόιδο εαυτό μου κάποιες φορές να τρέχει σα μανιακός..και όχι τόσο πολύ να τρέχει κυριολεκτικά όσο μεταφορικά το δύσμοιρο μυαλό μου να το βάζω σε αγώνα δρόμου..Με έχω λοιπόν συλλάβει να προσπερνάω την ομορφη στιγμή επειδή σκέφτομαι κάποιες επόμενες κινήσεις..επειδή γεμίζω με μέλλον και όχι με παρόν..Και να ταν όμορφες σκέψεις και τακτοποιημένες πάει στο καλό. Ανάκατες όμως και μπερδεμένες δίχως ίχνος μαντικών ικανοτήτων τι να τις κάνω? Τέλος πάντων….

Θα μεταφέρω λοιπόν μια εικόνα απλή. Και όμορφη. Ήλιος και ζέστη και καλωσόρισμα στο δεύτερο μήνα του φθινοπώρου. Αντίθεση. Ούτε πρωτοβρόχια ούτε κακός καιρός. Κόσμος κυριακάτικος. Εχει κάτι ο κυριακάτικος πρωινός κόσμος που μου αρέσει πολύ. Μυρίζει καφέδες και κομπολόγια σε καφενεία μαζί με ολόφρεσκιες εφημερίδες..μυρίζει γονείς με μικράκια και ποδήλατα και βόλτες σε αυτοκίνητα..μυρίζει κυριακάτικα μεσημεριανά τραπέζια με μπύρες ή κρασί και γέλια…μυρίζει απογευματινό παγωτό στο χέρι και αγκαλιές φίλων και συζητήσεις φιλοσοφημένες. Αλλες φορές μυρίζει σαββατιάτικα ξενύχτια και τριγύρισμα με πυτζάμες στο σπίτι και φίλοι απλωμένοι παντού…φοιτητικές  μέρες..Γενικώς και ειδικώς η Κυριακή μου αρέσει. Και εντάξει..σίγουρα το Κυριακάτικο βράδυ δεν το πολυσυμπαθώ γιατί ο νους δυστυχώς καθότι δρομέας έχει ήδη πάει στο άχαρο ξύπνημα για τη δουλειά..τελευταίως και αυτό προσπαθώ να το ξορκίζω με ξενύχτι.. μιας και είναι λίγος ο ομορφος χρόνος που μας έχει απομείνει…

Θα μεταφέρω λοιπόν αυτήν την εικόνα. Στο Π. Φάληρο. Θα έχετε παρατηρήσει αρκετοί εκείνο το πλαίσιο για σκάκι το τεράστιο στο έδαφος κάτω  από ένα κιόσκι δε μπορεί. Που κάποτε είχε και πιόνια τεράστια..στα εγκαίνιά του.. Και γύρω γύρω έχει κάποια πλαίσια για σκάκι σε τραπέζια και πεζούλια… θυμήθηκα παλιές βόλτες και βρέθηκα προς τα εκεί.. Παρέες σκόρπιες και γέλια..Πλησιάζω με το καφεδάκι στο χέρι και τη φωτογραφική ακόμα στον ώμο. Κάθομαι ανάμεσα στις παρέες και απλά ακούω..και βλέπω πότε από εδώ πότε από εκεί. Ξένοι. Ολοι ξένοι. Κανένας Ελληνας. Θα έτυχε ε? Μμμ… Παίζουν σκάκι! Εχουνε φέρει τα πιόνια τους ξύλινα και όμορφα και μιλάνε σε γλώσσες που δεν ξέρω και σχολιάζουν εκείνους που παίζουν. Γύρω γύρω σκορπιοι φίλοι τους ενθαρρύνουν φωνάζουν γελάνε ή κοιτάζουν με αφοσίωση σα να μαθαίνουν… Σε ένα τραπέζι ο ήλιος πέφτει πανω τους..ο ένας παίζει έχοντας μια εφημερίδα στο κεφάλι και ο άλλος μια σφουγγαρίστρα ….γελάω μαζί τους και εκείνοι συμμετέχουν στο γέλιο μου.

Ομορφιά. Θέλω να πάω να τους μιλήσω μα δε διακόπτεις κάτι τέτοιο. Πίνω λίγες γουλιές και με την έγκριση που πήρα από τα βλέμματά τους τραβάω τις φωτογραφίες μου για να θυμάμαι. Να θυμάμαι οτι απλοί άνθρωποι που τους σιχτιρίζουμε..που μας… «λερώνουν» τον τόπο…δεν κλείνονται στο χαζοκούτι…δεν κλέβουν…δεν τσακώνονται δεν απειλούν…δεν δεν δεν…Απλοί άνθρωποι από κάπου ξεριζωμένοι…βγάζοντας λίγα χρήματα..πήραν με τα λίγα τους χρήματα ξύλινα πιόνια και παίζουν ένα απο τα πιο εγκεφαλικά παιχνίδια..τα πιο έξυπνα που απαιτούν μόρφωση..και η μόρφωση δε βρίσκεται σε κανέεεεεεεεεεενα βιβλιαράκι…επιστημονικό…

Ομορφο σκηνικό και απλό. Γεμάτες και οι δικές μου μπαταρίες και ας μην έπαιξα. Επαληθεύω τους χρυσούς μου κανόνες μιας και δεν έχω καμιά αλλοδαπό-φοβία…Πιο πολύ Ελληνοφοβία έχω. Να μη γίνω αδρανής σαν πολλά ελληνάκια και κούφια…να μη χάσω τα πιστεύω μου..τις αξίες μου…τα απλά μου..και ακόμα και αν εγώ εξοριστώ σε μια άλλη γη..να μπορώ μαζί με την παρέα μου να παίζω το δικό μου αλλοδαπό σκάκι…ΑΜΗΝ

 

 

Advertisements