Λεύκες της επιστροφής..

Καλοκαιρινό απόγευμα σε ένα ομορφο χωριό..τις Λεύκες στην Πάρο. Μακριά από την πολυφορτωμένη Νάουσα που η ομορφιά της πνίγεται από τους τουρίστες και τα κολλητά μπαρ και μαγαζιά, μακριά από τις όμορφες θάλασσες ένα ορεινο χωριουδάκι..δροσερό και με ωραίο κοσμο. Ξέρετε από εκείνους τους όμορφους τυπάκους που συναντάς στο χωριό και θες να τους φωτογραφίζεις. Αλήθεια γιατί μας αρέσει να παίρνουμε ο,τι παραδοσιακό υπάρχει φωτογραφία? Τον παππού με το μουστάκι και τη μαγκούρα, τη γιαγιά με το τσεμπέρι και το εμπριμέ φουστανάκι κτλ κτλ.. Εχουμε κάποια ανάγκη της παράδοσης? Τόσα κλικ..που παίρνουμε μαζί μας να τα χαζεύουμε..να τα βάζουμε background να …ηρεμούμε… Μμμ…δεν ηρεμεί λοιπόν μόνο η θάλασσα στις διακοπές…Δεν είναι το μόνο..»μακριά από τη δουλειά» το καλό μας χαρτί στις διακοπές.. Είναι και κάτι άλλο πιο εσωτερικό..πιο αναγκαίο..Η ανάγκη του ανθρώπου να γυρίζει πίσω όχι σε γνώσεις προς Θεού ούτε και σε τεχνολογία..δεν κατηγόρησα ποτέ μου την εξέλιξή της..είναι η ανάγκη να πετάξει τα καλά του ρουχαλάκια..και κυρίως αυτό το τόσο ψυχοφθόρο ρολόι…

Στο μυαλό μου το κρητικό ακούω αυτή τη στιγμή φωνές στη κάτω ρούγα του μικρού χωριού..Ο μπαρμπάς – ας τον πούμε -Στελλής κατηφορίζει με το γαιδουράκι κάτω και βρίσκει τον -ας τον πούμε – Κωστή τον ξάδερφό του..
«Ξαδερφε ήντα ώρα ναι?»
«Ε δε θα ναι…»
Γέλιο από τον άλλον
«Πάρε μωρέ τη γυναίκα σου και ελάστε για μια τσικουδιά σπίτι»
» Μωρέ καλά το λες..να κάτσομε να το ροζονάρουμε μια ολιά..»

Απλά…ανάμεσα στις δουλειές..ένα ρολόι χωρίς ώρα κανονίζει απλά μια συνάντηση χωρίς αηδίες.. Ομορφα…

Λεύκες λοιπόν…και ο κόσμος συγκεντρωμένος σε πλατείες και καφενεία. Καλοκαίρι και το χωριό ξεχωρίζει καλύτερα τις εποχές. Αυτό που πάντα με έκανε να ανασαίνω πιο όμορφα σε τέτοια χωριά ήταν οτι όλοι ήταν μια παρέα..γνωστοί μεταξύ τους..Στα τραπέζια σχεδόν ολοι μαζί μιλάγανε..στο δρόμο όλοι χαιρετιούνται…Υποτάσσομαι στους ρυθμούς αυτους πάντα. Λαχταράω να γίνω «γνωστή τους», Να κάτσω στις παρέες με τους γεράκους. Λατρεύω τις θεωρίες τους. Απλά φανατική τέτοιων συζητήσεων.  Περπατάω και χαιρετάω το κοσμο και τρελαίνω την όποια παρέα μου… Ετσι κάνω στο χωριό μου τους λέω. Εδώ ειναι αλλιώς. Το γεια..το καλημέρα το καλησπερα το καληνύχτα δε το τσιγκουνεύεται ΚΑΝΕΙΣ. Απίστευτο…και έχω άτομα στη δουλειά μου που έχουμε γνωριστεί..που μπορεί να μπούμε στο ίδιο ασανσέρ και να μην αρθρώσουμε λέξη. Κοιτάζουν αδιάφορα την πόρτα και περιμένουν το κλακ του ορόφου.  Αστείοι. Για μένα πάντα τέτοια άτομα ήταν αστεία. Επιμένω καμιά φορά σε τέτοια άτομα επίτηδες και τους λέω Καλημέρα με γέλιο..για να τους κοκκαλώσω. Ψελλίζουν σχεδόν συλλαβιστά με απορία..Πω πω τι θα σκέφτονται..Να δεις αυτή με γουστάρει θα πει το ψώνιο ο κουστούμης..ή Να δεις που αυτή θέλει να μου δώσει δουλειά από το πρότζεκτ και με καλοπιάνει..θα πει ο τεμπέλης… Τι πλάκα που έχουν…

Λεύκες και όλοι παίρνουμε τα κλικ..εμείς οι αβέβαιοι..οι στερημένοι..των απλών… Λαχταράμε! Ε ρε και να έβλεπα κανά κουστούμη να τους παίρνει φωτογραφίες και να καλημερίζει..ε ρε πώς θα γέλαγα… Τραβάω και εγώ τα δικά μου…Νιώθω λίγο τυχερή που είμαι απο χωριό. Νιώθω λίγο τυχερή που με έμαθε ο πατέρας μου να είμαι ανοιχτή με τους ανθρώπους. Νιώθω περήφανη που το φοιτητικό μου σπίτι ήταν τόπος συγκέντρωσης πολλών…που έκανε στρωματσάδες…που έκανε γεύματα απίστευτα και γλέντια..και χορούς..και ο,τι θες..Νιώθω τυχερή που ξέρω να πλησιάζω τον όποιον γεράκο και να τον κάνω να μου μιλάει..Νιώθω μια παράξενη ευτυχία που έχω βρει ένα μεγάλο μυστικό αυτό της επικοινωνίας..με νέους ανθρώπους ολόφρεσκους.. Κι άλλες φορές…όταν κλείνομαι και μπερδεύω την ψυχή μου…νιώθω την έλλειψη επικοινωνίας περισσότερο από ποτέ και την ανάγκη να βρεθώ στο χωριό μου ή σε όποιο χωριό με ρούχα ριχτά απο εκείνα που δε σφίγγουν και δε  κολακεύουν…και δεν ομορφαίνουν και δεν έχουνε κανένα άλλο σκοπό εκτός απο τον κυριολεκτικο σκοπό της ένδυσης..με παπούτσια χαλαρά..μπορεί και φαρδιά αρβυλάκια..να περπατάω ανάμεσά τους…Σε αυτούς τους όμορφους ανθρώπους τους απλούς με τα προβλήματά τους που θέλουνε να τα συζητάνε και όχι να τα κρύβουν..που είναι ομάδα..και οχι ένας ένας…

Φορές λοιπόν που στενέυει το μικρο μου μυαλό ακόμα περισσότερο και νιώθω πιο χαζή από ποτέ ανάμεσα σε τόσους έξυπνους και φτασμένους ..που έχουνε βρει τον τρόπο να ζουν ή να επιβίώνουν..φορές που όλη μου η λογική ή ότι θεωρώ οτι έχω ως λογική έχει πιάσει πάτο…φορές που η καρδιά μου  έχει σφίξει το ζωνάρι στη μέση…σαν εκείνες τις γυναίκες κάπου στην Αφρική…που φρήττω με την εικόνα…που βάλανε ζωνάρι στο στομάχι τους για να μη βιώνουν το αίσθημα της πείνας…και που κάποιες βγάζοντας το απότομα πεθάνανε απο την αλλαγή….θέε μου πόσο σπαρακτικά άσχημη εικόνα στο δικο μου μυαλό…φορές λοιπόν που φοβάμαι να το βγάλω αυτο το προστατευτικό από το πόνο δήθεν ζωνάρι…θέλω να φτάσω κάπου εκεί…σε ένα χωριο σαν αυτό εκει πέρα… Να τα παρατήσω όλα..να γίνω άλλος άνθρωπος..ή μάλλον ο ίδιος χωρίς το καμουφλάρισμά μου το επιπόλαια φτιαγμένο…και να κάτσω να..εκεί σε μια γωνιά σε αυτο το φιλικό τραπεζάκι..να πιαστώ απο καμιά κουβεντούλα κάποιου γεράκου και να ανακατέψω τις απόψεις μου με τις δικές τους και να πίνουμε καμιά σουμάδα…παριανή τρώγοντας κανά λαχταριστο μεζεδάκι με άρωμα και γεύση οχι κουραφέξαλα..αθηναικά..

Και το σπάω αυτο το κεφαλάκι με το μπερδεμένο κουβάρι για μυαλό..για να βρω τη λύση.. Γίνεται ? Γίνεται…να βρω μια καλή λύση που θα με φέρει πίσω..εκει σε ένα απο αυτά τα τέλεια τραπεζάκια κάποιου καφενείου…ή σε κανά πεζουλάκι με γιαγιάδες να συζητάμε για πώς μας πέτυχε το γλυκο του κουταλιού κτλ..ή όλο αυτή η ανάγκη της επιστροφής πρέπει να μεταφραστεί αλλιώς και να χωρέσει στη 01 ζωή μου? Προσαρμόζεται η ανάγκη επιστροφής στο απλό σε μια σύγχρονη ζωή? Και αν ναι σε ακολουθούν οι γύρω σου ή είναι μοναχικό παιχνίδι? Και αν αυτο που θεωρείς εσύ απλό…για τους άλλους είναι πολύπλοκο και ντουμπαλιν..που θα βρεις αυτο το κοινό σημείο που θα πίνετε μαζί εκείνη τη μοντέρνα σουμάδα???   Και μου βάζω και μια έξτρα πινακίδα κινδύνου να φωσφορίζει όταν βραδιάζει η σκέψη μου: Πρόσεχε κακομοίρα!!  Οταν ξεκινήσεις το δρόμο επιστροφής να ξέρεις πού θέλεις να επιστρέψεις. Κινδυνεύεις να κάνεις τον πιο….τέλειο κύκλο!!!  Και ξυπνάω το νυχτερινό μου έλεγχο και λέω..Και αν τελικά αυτοί οι τέλειοι κύκλοι είναι που ομορφαίνουν τη ζωή ?? Ακόμα και αν φτάνεις στο ίδιο σημείο…δε θα έχεις άλλη εμπειρία απο το κλωθογύρισμα?

Κλικ..λοιπον στο οικείο τραπεζάκι..και επιστροφή όπου αγαπά κανείς..ελέυθερα..ως το ορίζει και η λέξη..

Advertisements