Μουσική διαδρομή…

Κάποιος που επισκέπτεται το Παρίσι δε θα το έβαζε στα Must to see αξιοθέατα..σίγουρα.. Δεν ταιριάζει με το πύργο του Αιφελ..ούτε με βόλτες στο Σηκουάνα..ούτε με αψίδα του θριάμβου..ούτε με μουσείο του Λούβρου ούτε με κάτι άλλο. Δεν παύει να είναι κάτι μακάβριο..και άσχημο για να το διαλέξει κανείς.. στη τουριστική του λίστα.. Ομως όταν έμαθα για την ύπαρξη αυτού του νεκροταφείου που η τύχη το έφερνε και σχετικά κοντά στο ξενοδοχείο μου δε θα μπορούσα να παραλείψω να περάσω από εκεί..

Père Lachaise Cemetery  λοιπόν και ένα νεκροταφείο με μεγάλα ονόματα θαμμένα εκεί μέσα.. Ομορφοφτιαγμένο…με αντιθέσεις μεταξύ άσημων και διάσημων…και μεγάλα όνομάτα όπως της Edith και του Jim Morisson κτλ ο καθένας για άλλους λόγους γνωστός και φημισμένος..δεσπόζουν ανάμεσα σε…κοινούς θνητούς(??)..

Κάπου εκεί αναζητώ δυο ανθρώπους με τους οποίους μεγάλωσα..σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.. Ο ένας έχει συνδεθεί με κωμωδίες και έναν Βέγγο να τρέχει συνεχώς ο άλλος με τη κλασσική μουσική μου παιδεία… Rossini και Chopin…δεσπόζουν ανάμεσα στους πολλούς…Πλησιάζω στο Rossini και το Galop παίζει συνεχώς στα αυτιά μου…μες στην απόλυτη ησυχία του μέρους.. Αυτος ο άνθρωπος συνέθεσε μουσικές που επιβιώνουν στο χρόνο που συνδέθηκαν και με κωμωδίες..που που…

Με δέος ομως πλησιάζω και με δειλά βήματα στο τάφο του Chopin. Δεν το περίμενα να ανατριχιάσω…Ούτε να συγκινηθώ που βρέθηκα εκει πέρα..στον μεγάλο ποιητή..γιατί για μένα υπήρξε ποιητής στις συναντήσεις μας.. Ρομαντικός μουσικός…και ένα απίστευτα έξυπνο μυαλό..μετρ του πιάνου. Όποιος ασχολήθηκε με πιάνο στη ζωή του αποκλείεται να μην ακούμπησε τα άπειρα χέρια του στα πλήκτρα για να πλησιάσει τα μουσικά του ταξίδια..και όποιος γνωρίζει από κλασσική μουσική αποκλείεται να μη γνώρισε το Σοπέν. Το μέρος ήσυχο και αυτό με κάνει να πηγαίνω το μυαλό περα δώθε…

Στην ερώτηση τι μουσική ακούω…πάντα χαμογελάω. Τι πάει να πει τι μουσική ακούω? Ποια ώρα ποια στιγμή ποια εποχή?  Μπορώ να ακούσω άνετα και με μεγάλη διάθεση κλασσική μουσική…παραδοσιακή (νησιώτικη..ηπειρώτικη), ροκ..»έντεχνη», ποπ, κάντρι, λάτιν, τζαζ, ορχηστρική, περίεργη..ανεξάρτητη ή εξαρτημένη κλπ κλπ…Και αν εξαιρέσω την πιο heavy μουσική που δεν αντέχουνε τα αυτάκια μου….ολα τα άλλα είναι ευχάριστα στα αυτιά ανάλογα με τις ώρες και τις διαθέσεις κτλ.. Από τότε που με θυμάμαι έχω συνεχώς ένα μικρό καλωδίωμα.. Περπάτημα με κάποτε γουώκμαν τώρα με πιο μικροσκοπικές επιλογές μεγάλης χωρητικότητας…σπίτι με κασσέτες, βινύλια, cd…dvd..  Από τη μια, μια Χαρούλα μοναδική με τον Καϊξή και από την άλλη Ξυλούρης με το Χίλια μύρια κύματα…Χατζηδάκης και Τζοκόντα..Τσαικόφσκι και Παθητική…Πάριος και Γιάντα..Pink Floyd και Hey you..

Η μουσική είναι τροπος έκφρασης. Και δεν έχουμε έναν τρόπο να εκφραζόμαστε εμείς..η μουσική γιατί να έχει? Και γιατί να πρέπει να ακολουθούμε μία μουσική διαδρομή και οχι πολλές? Για μένα μουσική παιδεία είναι η γνωριμία με διάφορα μουσικά όργανα..διάφορους ήχους..από όλο το κόσμο..είναι ένα ταξίδι στον πολιτισμό του κάθε κόσμου…μέσα από χρώματα..ρυθμούς…Ταξίδι σε ένα απλό πεντάγραμμο που μπορεί απο 2-3 νοτες να ξεσηκώσει κύμα…φαντασίας!

Το τα τα τααααααααν του Μπετόβεν το ξέρουν όλοι. Απίστευτο ε? 3 νότες.. και απογείωση… Τη γλυκειά έναρξη στη λίμνη των κύκνων? Ποιος δεν την ξέρει? Η τις κλασσικές 4 εποχές του Βιβάλντι…

Αναφέρομαι στην κλασσική μουσική γιατι για μένα προσωπικά αποτελεί ένα σταθμό μουσικής που ο καθένας μας πρέπει να κατέβει έστω και για λίγο. Δε χρειάζεται να μάθεις κάποιο μουσικό όργανο ούτε να πάρεις σβάρνα λυρικές και μέγαρα …Ψάξε λίγο…άκουσε…Δώσε λίγο χρονο σε αυτούς τους συνθέτες..Δοκίμασε το αυτί σου στην «έυκολη» μουσική του Μότζαρτ και του Σοπέν..με πιάνο και όμορφες νότες…και αγρίεψέ το στον Μπαχ…Δοκίμασέ το στην Παθητική του Τσαικόφσκι..και προσπάθησε να καταλάβεις τον Ραχμάνινοφ…γιατί οχι? Αφιέρωσε λίγο χρόνο…και δες..σε ταξιδεύει ή σε απωθεί? Κανένας? Τίποτα? Οπως λέει κάποιος ανίδεος οτι δεν πίνει λευκό κρασί..έτσι είναι και η άρνηση στην κλασσική μουσική! Τι πάει να πει δεν πίνω λευκό κρασί? Από 1000δες σταφύλια που παράγουν λευκό κρασί δεν σου αρέσει κανένα? ή επειδή ένα μοσχοφίλερο ή ένα chardonnay δε σε συγκίνησαν πάει να πει οτι δε σου αρέσει το «λευκό» κρασί? Υπερβάλλω ? Μπορεί..

Και χαζεύω το τάφο και το όμορφο άγαλμα..και ακούω ένα από τα όμορφα πρελούδιά του…και χαμογελάω.. θυμάμαι τη λαχτάρα μου να βρεθώ στο Μέγαρο Μουσικής και να καθίσω να ακούσω από κοντά….θυμάμαι..τα κοντσέρτα που έπαιζα με τη δασκάλα μου…το ρυθμό της Αμερικανίδας πιανίστριας της γελαστής που μου έδινε με τα σπαστά ελληνικά της..την αυστηρή Ρωσίδα αργότερα που μου μάθαινε να ακουμπάω σωστά τα δάχτυλα..να επιμένει στην τεχνική..το όνειρό μου να αποκτήσω πιάνο στο σπίτι και τον απίστευτο ενθουσιασμό μου όταν ήρθε το πιάνο σπίτι μου…που σηκωνομουν το βράδυ και ακουμπούσα τα δάχτυλα πάνω του χωρίς να παίζω …Τον τρόπο που σκέπαζα με την τσόχα τα πλήκτρα να μη λερωθούν και το απαλό κλείσιμο από το καπάκι σαν καληνύχτα….κλακ…ακομα το ακούω..

Η μουσική είναι ίσως η μεγαλύτερη τέχνη για μένα. Είναι απίστευτο που ο άνθρωπος από πολύ παλιά κατέφυγε σε αυτή την έκφραση…που έφτιαξε τόσα μουσικά όργανα που όργωσε πεντάγραμμα..και είναι εξίσου μοναδικό οτι ακόμα και τώρα φτιάχνονται καινουριες μελωδίες..απο 7 απλές νότες!!!Η κλασσική μουσική έχει τη μοναδικότητα να συνδιάζει απίστευτα μουσικά όργανα..και να παράγει μοναδικές μουσικές στιγμές..με περιεχόμενο…σα να αφηγείσαι κάποιο περιπετειώδες μυθιστόρημα…Εχει τη δυνατότητα να καλύπτει οποιοδήποτε συναίσθημα..οποιοδήποτε ρόλο..

Στο απλό αυτό νεκροταφείο και στην απόλυτη ησυχία όπως του πρέπει που όλοι οι τουρίστες έδειξαν σεβασμο – εξάλλου ποιος θα πήγαινε εκεί μέσα με ένα χάρτη αν όχι κάποιος λατρης ή φίλος αυτών των ανθρώπων? – αφήνω έναν όμορφο αναστεναγμό χαράς..που μου δοθηκε η ευκαιρία να μεγαλώσω και με αυτή τη μουσική μαζί μου και να μάθω στο αυτί μου να ξεχωρίζει…το όμποε..το πιάνο..τη βιόλα..το βιολί..το κοντραμπάσο…που μου δόθηκε η ευκαιρία να μπαινοβγαίνω σε ένα ωδείο του Κ. Αργύρη που το είχα σαν το σπίτι μου…ακόμα και αν δεν είχα μάθημα πέρναγα για λίγο και το λίγο γινόταν πολύ με αυτοσχέδιες βραδιές μαζί με άλλους… Και ο Σοπέν ήταν πάντα μια όμορφη έμπνευση…μια ανάγκη δημιουργίας…μια όμορφη ανάμνηση…

Και νατη η όμορφη σκέψη…Αγωνία…το φορτηγό ήρθε…ο γερανός έτοιμος…το πιάνο προσγειώνεται στο μπαλκόνι του 4ου ορόφου…Δικό μου….. Δεν είναι όμορφες αυτές οι κατακτήσεις? Και αυτή η αναμονή δεν είναι ένα τέλειο κίνητρο? Η μουσική ήταν πάντα μια καλή αφορμή για εκτόνωση και δημουργία. Η δημιουργία μουσικής…έχει το ταλέντο να εμπνέει για νέες δημιουργίες σε ολους τους τομείς..Ο ποιητής ακούει κάποια μουσική και γράφει…ο συγγραφέας.το ίδιο…ακόμα και οι μοντέρνοι γιατροι εγχειρίζουν με αγαπημένα κομμάτια….οι ψάλτες σιγοντάρουν στη λειτουργία,  τα παιδιά παίζουν και ζωγραφίζουν..και γελάνε…η μαμά στο νεογέννητο μωρο της για να το ησυχάσει απλώνει όμορφα νανουρίσματα..και ορχηστρικά κομμάτια…ο γεράκος νοσταλγεί με τραγούδια του τόπου του…οι Φρέτσι Τρικολόρι..τελειώνουν τη φοβερή τους επίδειξη με Παβαρότι…Ο Τομ χανκς απογειώνει την ερμηνεία του στο ΦΙλαδέλφεια με Μαρία Καλλας…οι αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα δέχονται την επίθεση με λύρες και στα μεγάφωνα παίζει το Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί….και ποσα άλλα..

Η μουσική είναι ένα όμορφο μονοπάτι…που αξίζει να περπατάς και να ανακαλύπτεις συνεχώς τα κρυμμένα του αξιοθέατα..
και ίσως ο καλύτερος τρόπος διαφυγής…ίσως..

 

Advertisements