Ασκητική

«Ήσυχα, καθαρά, κοιτάζω τον κόσμο και λέω:
                 Όλα τούτα που θωρώ, γρικώ, γεύουμαι, οσφραίνουμαι κι αγγίζω
                                                       είναι πλάσματα του νου μου.» !!!

Λίγες σελίδες. Τεράστια ουσία. Δεν ξέρω πόσο καιρό του πήρε του Καζαντζάκη αυτό το συγκλονιστικό βιβλίο. Περήφανη για την καταγωγή μου..μιας και η ιδιαίτερη γραφή αυτού του ανθρωπου και τα τόσο ξεχωριστά ένα ένα βιβλία του που κανένα δε συγκρίνεται με κανένα…με συγκινεί…Έχω ακούσει πολλούς να λένε οτι το «ξεπέταξαν» σε μια μέρα…κλπ..και τους κοιτάζω χαμογελώντας. Μπράβο μπράβο…απαντάω..δεν  έχει νόημα να συνεχίσω..  Κοίτα να δεις πόσο παράξενα τα ανώριμα χρονια μου…κάποτε το μπράβο το έλεγα με ενθουσιασμό…με θαυμασμό…Πίστευα οτι  μπορούν όλοι αυτοί να πηγαίνουν πέρα το μυαλό..έλεγα οτι και εγώ θα φτάσω εκεί. αναρωτιόμουν βασικά..αν μπορω….τους θαύμαζα για τη φοβερή τους νοημοσύνη..και όχι δεν εννοώ το στροφαρισμένο μυαλό..γιατί σιγά αυτό το θαυμάζεις λίγο και μετά τελεία…. δε σου λέει τίποτα….όσο τη συναισθηματική τους ευστροφία..που πίστευα ότι είχαν για να αγγίζουν έτσι ένα βιβλίο και να το ξεψαχνίζουν τόσο εύκολα…! Κάποιο ζενίθ…κάποιο όριο ανώτατο που δεν έχω φτάσει..το ντο της τελευταίας κλίμακας του πιάνου μου το τσιριχτό..που δε βάζεις εύκολα στην αυτοσχέδια μελωδία..

Τελικά όχι δεν έγινα ποτέ αυτό το μεγάλο μυαλό να καταλάβει σε μια μέρα αυτό το βιβλίο. ..και πολλά πολλά άλλα..!. Ούτε καν στη νορμάλ κατηγορία μυαλών δεν ανήκω. Και αυτό δεν ξέρω αλήθεια γιατί…με κάνει να νιώθω..λίγο ήρεμη… το να είσαι χαζός και να το λες..έχει μια γλύκα..μια ευτυχία..σαν ανακούφιση.. Ουφ…λέω..δεν είσαι έξυπνη..τόσο έξυπνη όσο είναι μερικοί…Ουφ και πάλι…στον κόσμο αυτό ήρθα με ερωτηματικά και θα φύγω με δαύτα..άλυτα μυστήρια μπερδεμένα τα έφερα και τα φέρνω στη ζωή μου τα κουβαλάω μισολυμένα…ημιμάθεια η χειρότερη….και παίρνω ίσα ίσα τη βάση..για να πάω (πάω??) στην επόμενη τάξη.. Αρκεί που το δηλώνω το ρημαδομυάλό μου στους γραμματιζούμενους και στους πανέξυπνους..να το ξέρουν…Καμία δημοσίευση πέρα από τις μπλογκο-χαζο-λογίες μου και αμπελοφιλοσοφίες με φίλους…..και καμία συνέντευξη απο εκείνες με τις γλυκανάλατες ερωτήσεις…μιας τυχαίας κοπελίτσας που μου ήρθε στο μυαλό…χα χα…τι γλυκειά ύπαρξη…μελιστάλαχτη..

Αυτή η ανακούφιση είναι και λίγο επικίνδυνη βέβαια… Πρέπει να είσαι σίγουρος. Είναι ανακούφιση επειδή το πιστεύεις και το νιώθεις ή επειδή κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου??? Και αν τελικά δεν είμαι τόσο χαζή αλλά δηλώνω οτι είμαι? Τότε είναι ψέμμα. Και το ψέμμα είναι τρομακτικό. Γιατί το λέω? Φοβάμαι κάτι? Τι? Φοβάται κάποιος που καταλαβαίνει περισσότερα από όσα νομίζουν οι άλλοι οτι καταλαβαίνει? Φοβάται οτι ενώ τους έχει πείσει οτι μέχρι εκεί φτάνει τελικά φτάνει περισσότερο; Φοβάται γιατί μπορεί να καταλαβαίνει περισσότερα από τους άλλους; Τι φόβος είναι αυτός??? Βλακείες..ένας έξυπνος ΔΕ φοβάται. Αντιμετωπίζει! Παλεύει! Βρίσκει λύσεις!

Ουφφ…νάτο πάλι ανακούφιση…. Λέω αλήθεια!!  Εγώ δε βρίσκω λύσεις. Και ενίοτε δεν αντιμετωπίζω τίποτα… με αφήνω να βουλιάζω στη θάλασσα της ψυχής μου και στην ακατανόητη φουρτουνα των λέξεών μου…και νατο το καράβι μου..παλεύει με κύματα απο ανακατεμένες λέξεις όπως.. «γιατί», «υπάρχω», «νιώθω», «μεγάλο», «μικρό», «πρέπει», «τώρα», «άνθρωπος», «καρδιά», «αγαπη»..»φθορά»…

Μυαλό 0 λοιπόν. Κάτω του μετρίου.. ας είμαι και λίγο ελαστική στην κρίση μου οχι και 0. Αλλιώς δε θα μπορούσα καν να γράψω. Ομως η μνημη. μου….το κύτταρο..το αίμα ή όλα μαζί ποιος ξέρει…με ξεσήκωσαν..Αυτή η μορφή του πατέρα μου που για χρόνια έπαιρνε κι ακόμα παίρνει..την Ασκητική παντού…ενώ έχει διαβάσει άπειρα βιβλία…..που την έχει δίπλα από το κρεβάτι του..που πήρε άλλη μία και την άφησε στο κομοδίνο του κρεβατιού στο νησί του… με έκανε να το αρπάξώ ύστερα από χρόνια που το είχα πλησιάσει… απο ξεκάθαρη ζήλεια που οι γύρω μου το είχανε ολοι διαβάσει.

Τώρα το αρπάζω χωρίς ζήλεια. Και όταν κάτι το πλησιάζεις στη ζωή σου όχι από ζήλεια αλλά από μια απροσδιόριστη εσωτερική ανάγκη.. ..είναι ξεκάθαρη προσωπική επιλογή που θα σε πάει κάπου. Οτιδήποτε κινείται από τη ζήλεια..έχει πάντα μια αόρατη αίσθηση ανταγωνισμού..και ας αφήσουμε την ευγενή άμιλλα στην άκρη….Αυθόρμητα..την έβαλα στη τσάντα μου… Ήρθε η ώρα σου της λέω. Μου κλέινει το μάτι. Θέε μου η τρέλλα μου…το βιβλίο μου μιλάει..με κοιτάζει με το αυστηρό βλέμμα το διαπεραστικό του Καζαντζάκη..και ακούω..και απαντάω..

– είσαι? φωνάζει με βροντώδη κρητική λαλιά..
– είμαι… λέω διστακτικα..
– αντέχεις?
– δεν ξέρω!!
– θές να μάθεις αν αντέχεις?
– εξαρτάται… από το  τι πρέπει να αντέξω
– άρα δεν ξέρεις αν «είσαι»… με κοροιδεύεις?
– οχι..»είμαι» γιατί τρώγομαι..μέσα μου στροβιλίζονται ερωτηματικά…σκέψεις..ανησυχίες…δε σημαίνει όμως οτι δε φοβάμαι
– να φοβάσαι τι? φοβάται κανείς μωρέ ένα βιβλίο?
– μπορεί…
– πότε μπορεί?
– μπορεί… όταν έχει αλήθειες
– και τι …δεν είναι ωραίες οι αλήθειες?
– οχι πάντα
– και ποιος το ορίζει αυτό το όχι πάντα?
– ο καθένας μας.
– εσύ πώς το ορίζεις το όχι πάντα?
– εγώ δεν αγαπάω καν το πάντα..
– καλά κάνεις. γιατί λοιπόν οι αλήθειες δεν είναι ωραίες μερικές φορές?
– γιατί  μερικές φορές ανατρέπουν
– τι?
– ανατρέπουν τα δεδομένα μας..
– και τι είναι δεδομένο?
– δεδομένο ..δύσκολη λέξη. Το λέω αλλα δύσκολα το περιγράφω. Δεδομένο είναι να νίωθεις σίγουρος για κάτι ή κάποιον..να πιστεύεις οτι το έχεις κατακτήσει…
– να πιστεύεις …όχι να είσαι σίγουρος!! .Το βλέπεις τι κάνεις? …ορίζεις κάτι ..υποτίθεται ..σίγουρο..με την ασάφεια και την αβεβαιότητα του «πιστεύω» !! Και ας μην ανοίξω καν τη κουβέντα για το αν μπορείς να κατακτήσεις κάτι ..οτιδήποτε..και τι σημαίνει κατάκτηση…
– …
– σιωπή ε?
– ε..χρυσή..
– ναι όταν γίνεται κατανόηση ή αποδοχή μιας νέας άποψης….είναι χρυσή..γιατι έχει απαλλαχτεί από τον εγωισμό του εγώ ξέρω και κανένας άλλος..Ξέρεις τι έκανες μόλις τώρα?
– τι?
– ανέτρεψες
– τι ανέτρεψα?
– την αλήθεια σου για το τι έχεις ως δεδομένο
– το έκανα?
– ναι ..μόλις διαπίστωσες με τη χρυσή σιωπή σου οτι ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι δεδομένο
– και αυτό με κάνει έξυπνη?
– οχι
– τότε?
– αυτό σε κάνει να πεις δυνατά «ΕΙΜΑΙ«
– το «ΕΙΜΑΙ» είναι  «μπορώ»?
– όχι
– τότε τι σημαίνει?
– το «ΕΙΜΑΙ» σημαίνει οτι έχεις τη δυνατότητα να..μπορέσεις
– να μπορέσω τι?
– να μπορέσεις να δεις τις αλήθειες μου
– και αν οι αλήθειες σου δεν είναι και δικές μου?
– δε θα ναι!
– δε θα ναι?
– οχι
– τότε δε θα μπερδευτώ?
– μπορεί
– δηλαδή μου λες να δω τις αλήθειες σου για να μπερδευτώ ακόμα περισσότερο?
– ναι
– γιατί?
– γιατί έτσι κι αλλιώς έχεις ήδη μπερδευτεί. άρα έχεις μπει ήδη στον κόπο…
– είναι κόπος?
– ναι βέβαια. κοπιάζεις για να μάθεις…για να γεμίσεις απο ανησυχίες. για να μην κοιμάσαι. για να ξυπνάς στον ύπνο σου για να σταματάς στο δρόμο χάνοντας την ανάσα σου..
– τρομακτικό δεν είναι?
– ακούγεται δεν είναι. αλλα τι φοβάσαι? ήδη το έχεις κάνει. σε παρακολουθώ τόσο καιρό
– αυτό δε θα με τρελάνει?
– μπορεί..
– μπορεί?
– ναι μπορεί
– και τι μπορώ να κάνω για να το αποφύγω?
– να αράξεις
– να τι?
– να αράξεις
– δηλαδή?
– να δεχτείς αυτό που είσαι διαβάζοντας τόσες πολλές αλήθειες
– αυτο είναι άραγμα?
– ναι
– ποιος αράζει?
– η ψυχή σου
– αράζει κάτι ανήσυχο ή μήπως μπορεί και ανησυχεί ο ήσυχος?
– χα χα χα
– γελάς?
– ναι
– γιατί?
– γιατί είσαι έτοιμη..!
– έχω «αράξει«?
– όχι
– τότε?
– τότε στην επικίνδυνη στροφή..που θα ανατρέψεις τις αλήθειες σου με άλλες δικές σου και όχι δικές μου…αλήθειες που θα γεννήσεις από μόνη σου..κρυφές εσωτερικές..θα κάνεις ή μάλλον έχεις πλέον τη δυνατότητα να κάνεις την υπέρβαση και  να σε δεχτείς όπως ακριβώς είσαι..και να ..αράξεις…Το δέχεσαι έτσι απλά?
– Φοβάμαι (γέλιο) πως ναι..το δεχομαι έτσι απλά…
Advertisements