Εγκατάλειψη

Το νυσταγμένο και πεινασμένο γατί στα σκαλιά μιας παλιάς πολυκατοικίας φθαρμένης και φτωχής κάπου στα στενά του Π. Φαλήρου.. μου γυρίζει τα μάτια τα μισάνοιχτα προς το μέρος μου. Με κοιτάζει με τη πολυτελή μηχανή μου και απορεί για το θόρυβο..Μη συνηθισμένο σε τέτοια κλικ…κοιτάζει με απορία.. Αφήνω τη μηχανή και το πλησιάζω ήρεμα για να μην τρομάξει..αν και πιο πολύ τρομάζω εγώ η δειλή με την εικόνα του.. Εχει κάτι η παρουσία του στα σκαλιά έξω από τη παλιά σιδερένια και σκουριασμένη πόρτα..που με κάνει να συγκινούμαι αγνοώντας το λόγο…ή προσπαθώντας να τον αγνοήσω..Είναι μια όμορφη μέρα του Οκτώβρη που ο ηλιος το παλεύει και νικά…μια όμορφη βόλτα..στη θάλασσα με γέλια και ήσυχες αγκαλιές και ωραίες φωτογραφίες με ακροβατικά απο τα τσέχικα Breitling..κόσμος στην παραλία παιδάκια χαρούμενα και πολλές φωτογραφικές μηχανές (παραδόξως)…..και γυρισμός για ζεστό φαγάκι τώρα που σκοτεινιάζει ο ουρανός και ετοιμάζεται να ποτίσει το χώμα..όλα θα έπρεπε να τυλίγονται με γλυκά συναισθήματα..σαββατιάτικα και απλά…Ετοιμασίες για ένα βραδινό ξενύχτι  με .φίλους …για άλλα γέλια για άλλες χαρές..όλα θα έπρεπε να έχουνε ντυθεί με χαρούμενες σκέψεις και γλυκές αναμονές..

Ομως το βλέπω εκεί στη γωνία μαζεμένο… και πεταρίζει ένα άγνωστο γνωστό συναίσθημά μου γύρω του…έχει κάτσει δίπλα του στα σκαλιά και τη γνωρίζει αυτή τη θέση..την ένιωσε κάποιες φορές τη νιώθει κάποιες άλλες…τη φοβάται..Περιμένει να ανοίξει η πόρτα μάταια..και κάθεται παρά το παγωμένο πάτωμα εκεί δίπλα…για ένα μικρό τσακ..που θα τρυπώσει μέσα..αν το αφήσει κάποια καλόχαρη ένοικος ίσως…αν είναι τυχερό θα πιει και λίγο γάλα ή ακόμα καλύτερα θα φάει κανένα περίσσευμα από κάποιο ταπεινο φαγητό…και θα τσακώσει κανά χάδι ανάμεσα στα αυτάκια του..

Νιώθω την αναμονή του και τη λύπη του..για αυτη την κλεισμένη πόρτα.. τόσο έντονα που κοντεύω να σκάσω..!
Δε μπορεί λέω…μια απλή εικόνα…  ένα μικρό γατί να μπορούν να ταράζουν τις ισορροπίες που λέω οτι βάζω….Τι συγκρίσεις πάω και κάνω..Τι πάω και βάζω στη θέση του..ποιους πάω και βάζω πίσω από την πόρτα…Σκούριασε..πάλιωσε.λέμε..ξεκόλλα..τι στο καλό …και εγώ πια.. περιμένω να ακούσω τι… να ανοίξει τι και από ποιον? Από ποιους μάλλον! Από δειλούς? Από φευγάτους? Απο βιαστικούς.. Από τι?

Και άλλες φορές βάζω άλλους στη θέση αυτή..όλους εκείνους που περίμένουν ή που βρέθηκαν εκεί απότομα…Τόσος κόσμος…τόσες πόρτες κλειστές.. Τόσες μοναξιές μα τόσες..και τόσες μοναχικές σκέψεις που κανείς δε θέλει να μοιραστεί..γαμώτο λέω..από μέσα μου και το γατί το βλέπει να αιωρείται το συναισθηματάκι μου προς τα πάνω..και σηκώνει το κεφάλι…γαμώτο προσγειώνεται πάλι στα σκαλιά δίπλα του…αν ενωνόντουσαν δε θα ταν ποτέ μόνες..και ας ήταν ασυνάρτητες..μπερδεμένες..και ας μην κόλλαγαν μεταξύ τους..τι σημασία έχει ..οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί και αυτό είναι τόσο μα τόσο όμορφο..όταν μπλέκουν τις απόψεις και τα όνειρά τους..

Και άλλες φορές αυτή η εικόνα μου θυμίζει πολλές εικόνες στην Αθήνα και όπου αλλού θες…με ανθρώπους που δε σταματάνε δε βλέπουν..δε βοηθάνε…Δεν είναι το δικό τους σπιτι..δεν είναι η δική τους πόρτα και ας μένουν στην ίδια πολυκατοικία..δεν παύει να ναι μια εξώπορτα..ας ανοίξει κάποιος άλλος λένε…και προχωράνε..στους ρυθμούς τους στο ταχτοποιημένο τους πρόγραμμα..

– Καταλαβαίνεις μικρό μου..? του μιλάει η καρδιά μου και όχι εγώ και αναστατώνομαι που την ακούω και τη βλέπω ξεκορμισμένη και κατακόκκινη με χέρια και πόδια..εκεί δίπλα του μια σταλιά άνθρωπος…
– Ναι..μου κλέινει τα μάτια και κουλουριάζεται παραπάνω και κατεβάζει το μικρό του κεφαλάκι …»Είπε ναι ή κουδουνίζουν τα αυτιά μου» λέω πάλι τρομαγμένη από μέσα μου…μηχανή στο τσαντάκι της..χώνομαι σε οικεία αγκαλιά και περπατάω..με μια λέξη στο μυαλό..που την είπαν πολλοί και την ένιωσαν άλλοι τόσοι και παραπάνω από το τόσοι…που δεν την είπαν ποτέ..

«Εγκατάλειψη…»
Τα συγχαρητήριά μου. Ένας πολύ όμορφος κόσμος!!
Καλώς τον δεχτήκαμε..αν και έχει έρθει χρόνια τώρα..
Advertisements