Ο Μπαμπάρ..

χαζεύω το φωτομπλόγκ μου και κοιτάζω τις κατηγορίες..πολύς προβληματισμός ελάχιστο παραμύθι…μα εγώ αλλιώς σε ξεκίνησα βρεεεεε… του λέω που με κοιτάζει…δεν είπαμε βρε…να λέμε ιστορίες περίεργες απο αυτές που σκέφτομαι όταν παίρνω τις φωτογραφίες..να τις γράφω να μην τις ξεχνάω κι ίσως σε κανα παιδί χρόνια αργότερα να κάτσω να τις δω και να τις διηγηθώ.. ??  Τι έγινε λοιπόν? Πάνε τα παραμύθια μου? Πάνε οι ιστορίες?

Ε οχι..δε συμφωνώ…όσα παραμύθια και να μας πουλάνε ..όπως και αυτό το ωραίο του δημοψηφίσματος που αιφνιδίασε ολοοοοοοοοοκληρη την Ευρώπη..για το αναπάντεχο  ΤΙΠΟΤΑ του πρωθυπουργού μας – δε λερώνω το στόμα μου με το όνομά του  αν και μπορώ να πω απλά του ηλίθιου…-  δε γίνεται να σταματήσουμε αυτήν τη μπλε τη κλωστή τη δεμένη – ναι πάντα είχα τις ενστάσεις μου στο χρωματάκι της κλωστής – ούτε να χάσουμε τη φαντασία μας…τη δημιουργικότητά μας…Αυτό το τελευταίο θέλουν να μας το τσαλαπατήσουν να μην υπάρχει…και θέλει από όλους μας σθεναρές αντιστάσεις..μιας και αυτή ίσως να αλλάξει – μα τι ονειροπόλα που είμαι – τη ροή αυτής της καταστροφικής ιστορίας μας..

Για χάρη λοιπόν αυτής της δημιουργικότητας..θα επικαλεστώ οποιαδήποτε μούσα…όσο είναι και ο άλλος ο χοντρός στο νοσκοομείο και παλεύει να ξεφουσκώσει από το πολύ φαγητο…γιατί αλλιώς με αυτον εκεί έξω χάνω την έμπνευσή μου.. Τσακ στην επιφάνεια  ο εξωτερικος δίσκος με όλα τα κλικς…και αναζήτηση εκείνης της φωτογραφίας που θα δώσει το μύθι μύθι παραμύθι…για εμάς τους μεγάλους που το αναζητάμε χωρίς να το λέμε…

Μια μέρα σαν κι αυτή τη λίγο κρύα λίγο ζεστή τριγυρίζω στους δρόμους του Παρισιού…σε κάτι ευτυχώς όμορφα στενάκια γιατί γενικώς το Παρίσι δεν είναι αυτό που έχουμε στο μυαλό μας..απέχει αρκετά… Κάπου εκεί..τριγυρίζοντας ανακαλύπτω μια πράσινη με λίγο μπλε πόρτα – τέλειος συνδυασμός για μένα – και ένα πορτοκαλί τοίχο.. Και οκ..αν έμενα στα χρώματα ίσως και να μη μου έλεγε κάτι μετά από λίγη ώρα..αλλά η ματιά μου πήγε και καρφώθηκε στο κουδούνι του σπιτιού…Με μεγάλα γράμματα και για να με πιστέψετε..διάλεξα τη φωτογραφία του κουδουνιού, έγραφε BABAR

Στο νου μου ήρθε ο ελέφαντας Μπαμπάρ..τώρα πολλοί δε θα τον ξέρουν αλλά εγώ ένα φεγγάρι έβλεπα πολύ τηλεόραση σε σημείο αηδίας..ενώ τώρα δε βλέπω καθόλου γιατί έφτασε εκείνη σε σημείο αηδίας….!! Ο Μπαμπαρ ήταν ένα χαζουλικο κινουμενο ελεφαντάκι στη τι βι..με γλυκές ιστορίες ελεφάντων…έτσι κολλησα εκεί και έβγαζα φωτογραφίες προσπαθώντας να θυμηθώ τους άλλους χαρακτήρες της παιδικής μου σειράς..

Τότε με μιας ανοίγει η πόρτα..και ένας γέρος Αφρικανός με μαγκούρα  με κοιτάζει καρφώνοντάς με με τα ανοιχτά του μάτια και μου κάνει νόημα να μπω μέσα.. Δε θα έπρεπε να μπω μέσα.. Δεν τον ήξερα..και ήμουν σε μια ξένη πόλη…και εκείνος ήταν άγνωστος..αλλά τα μάτια του και ολοκληρη η μορφη του ήταν κανονικός μαγνήτης..

Προχωράω μέσα χαζεύοντας τους τοίχους..στολισμένοι με διάφορα αφρικάνικα κειμήλια οπως υπέθεσα…κάτω στο πάτωμα πολύχρωμα χαλιά και κρεμασμένα παντού κλουβιά με πουλια με τις πορτούλες τους ανοιχτές μπαινοβγαίναν για να φάνε και να κοιμηθούν.. Ο γεράκος οδηγός προχώραγε αργά κάνοντας θόρυβο με τη μαγκούρα και δίνοντας το ρυθμό στο περπάτημά μας.. Οταν φτάσαμε έξω από ένα δωμάτιο γύρισε να με δει και με το χέρι του μου έκανε νόημα να περάσω πρώτη..

Μπαίνω δειλά..σε ένα δωμάτιο μικρο..αλλά πολύ φωτεινό…που κάθε φορά που νόμιζα πως ήξερα το χρώμα που έχει εκείνο άλλαζε χρώμα. Είχε κάτι η εναλλαγή των χρωμάτων που ηρεμούσε και χαλάρωνε..οπότε εύκολα κάθισα στο πάτωμα να το χαζεύω χωρίς να αναρωτηθώ αν πρέπει ή οχι. Οταν κατέβασα το βλέμμα ο κύριος εκείνος είχε καθίσει απέναντί μου και γύρω του διάφοροι άλλοι μαύροι με παράξενα χρώματα ντυμένοι..

– Καλώς ήρθες ξένη στο σπίτι του Μπαμπαρ, μιλώντας μου στα αγγλικά
– Στον ποιο?
–  Το όνομά μου είναι Μπαμπαρ είπε ήρεμα
–  Α..ναι σωστά στο κουδουνι…
– Τι σε έφερε σε μένα?
– Τι με έφερε? Τίποτα..βασικά περπατούσα…ανάμεσα στα σπίτια δεν ξέρω καν ποιος είσαι…
– Και όμως ξέρεις..κανείς δεν έρχεται τυχαία εδώ..
– Αν ξέρω τότε γιατί δε μπορώ να σκεφτώ το λόγο?
– Γιατί αυτές είναι ενδόμυχες σκέψεις που μπερδεύουν τις αυθόρμητες κινήσεις μας και μας οδηγούν εκεί που θέλουμε αλλά ακόμα δεν το έχουμε σκεφτεί…
– Αρα..είσαι εδώ για να μου αναλύσεις οσα θέλω?
– Ο Μπαμπαρ δεν αναλύει. Βαριέται..μιλάει στο τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό του
– Μμμ τότε τι θα πούμε?
– Δε θα πούμε θα σου δείξω και θα μου πεις..
– Ορίστε?
– Θα δεις..

Κάνει νόημα στους φίλους του γύρω και εκείνοι φέρνουν ανάμεσά μας και κάτω στο πάτωμα 3 διαφορετικά πράγματα.  Μια κουβέρτα, ένα πιάτο φρούτα και ένα βιβλίο.

– Λοιπόν, μου λέει ο Μπαμπαρ ήρεμα. Είσαι ξαφνικά μόνη σου σε ένα δρόμο που δεν έχει τίποτα.  Τι  θα διάλεγες να έχεις μαζί σου?
– Ενα από τα τρία?
– Ναι ένα απο τα τρία
– Θα διάλεγα..το πιάτο με τα φρούτα.
– Γιατί?
– Για να ζήσω
– Μάλιστα

Με μια κίνηση του χεριού του κάνει τους γύρω του να πάρουν τα πράγματα από μπροστά μου και να φέρουν κάτι άλλο.. Μπροστά μου κάθονται ένα μωρό, ένας έφηβος , ένας ενήλικας και ένας γέρος.

– Ποιος νομίζεις οτι μπορεί να σου μεταδώσει τη μεγαλύτερη σοφία?
Δείχνω το γέρο με το χέρι μου
–  Γιατί?
– Γιατί έχει ζήσει πολλά και έχει εμπειρίες που οι υπόλοιποι δεν έχουνε ζήσει…

Με μια τρίτη και τελευταία κίνηση στο πάτωμα εμφανίζονται μπροστά μου τρία διαφορετικά χρώματα σε υφάσματα. Μπλε, κόκκινο και κίτρινο

– Ποιο χρώμα θα διάλεγες?
– Να διαλέξω για τι?
– Για οτιδήποτε
– Το μπλε

Ξαφνικά όλοι φεύγουν. Μένει ο Μπαμπαρ και εγώ. Με κοιτάζει χαμογελώντας

– Οταν σου είπα οτι είσαι μόνη σε ένα δρόμο χωρίς τίποτα δε σου είπα ποτέ οτι θα μείνεις μόνη για πολύ καιρό..Ο φόβος σου σε έκανε να πιστεύεις οτι μόνη σημαίνει προβλημα στην επιβίωσή σου. Και διάλεξες τα φρούτα για να επιζήσεις… Μια αλλαγή που θα σου πρότεινα στη σκέψη θα ταν να διαλέξεις το βιβλίο..Δε θα σου πω το γιατί θα το βρεις μόνη σου…

Διάλεξες το γέρο ως τον άνθρωπο που θα σου μεταδώσει τη σοφία.. Το μωρό σου μεταδίδει τη σοφία της απλής και αθώας αγάπης..της ανιδιοτέλειας,..σε μαθαίνει να επιμένεις για να μάθεις..να έχεις υπομονή…σου αυξάνει τις αντοχές..Οσο μεγαλώνει θα πρέπει να μεγαλωνεις και εσύ μαζί του…Είναι αυτό που θα γίνει έφηβος ..και θα πρέπει να το καταλάβεις…να του συμπαρασταθείς και θα σου μεταδώσει νέες γνώσεις..μιας και η ζωή που ζει είναι διαφορετική από εσένα..Ως ενηλικας..θα συζητήσει μαζί σου…και θα σου μάθει..μια νέα στάση ζωής ώριμη και κατασταλλαγμένη…και ως γέρος..θα έχει σίγουρα μαζέψει όλες τις εμπειρίες αυτής της διαδρομής… Ο γέρος σου εμπνέει σιγουριά και ασφάλεια…είναι ένα τέλος ήρεμο..Να διαλέγεις πάντα το πιο δύσκολο μονοπάτι και την αρχή..ποτέ το τέλος…

Οσο για το χρώμα που διάλεξες είναι το χρώμα της ψυχής σου… Το μπλε ταυτίζεται με τη θάλασσα την ηρεμία του νερού…το κόκκινο με το πάθος και την επανασταση και το κίτρινο…με θυμό.. Επιζητάς το μπλε λοιπόν μιας και μέσα σου υπερτερούν τα άλλα δυο…Επιζητάς ηρεμία..Ασφάλεια..Να ξέρεις ομως οτι η θάλασσα μπορει να φουρτουνιάσει και να πνίξει…να θυμώσει και να σηκώσει κύμα..Καμιά φορά αυτό που μας φαίνεται ασφαλές και ήρεμο…είναι καθαρά εικονικό…Να προσέχεις τους ανθρώπους που δείχνουν οτι έχουνε βρει προσωπική ηρεμία και στην επιδεικνύουν…Να μην τη ζηλευεις και να μην την επιζητάς…

Σηκώθηκε ήρεμος και με χαιρέτησε..Τον φίλησα και τον αγκάλιασα δεν ξέρω γιατί…και έφυγα απο την μπλε και πράσινη πόρτα με μεγάλη χαρά ανεξήγητη…

Θα σε ξαναβρώ Μπαμπαρ , είπα από μέσα μου και περπάτησα και πάλι στα σοκάκια…

Advertisements