Το μαζί μπορεί..

Στη θάλασσα περπατάει ένα ήσυχο ζευγάρι. Κάτι κουβεντιάζουν..σιγά σιγά ο αέρας που φυσά φέρνει τα λόγια προς τα δω..

-Πάγωσε  ο καιρός. Το βράδυ θα κατεβάσω από το πατάρι τις κουβέρτες. Κρυώνεις θες να γυρίσουμε?
–  Οχι. Εντάξει είμαι. Λίγο ακόμα..να χαζέψουμε τη θάλασσα..
–  Ναι ομορφα δεν είναι μάτια μου? Κοίτα..πως αφρίζει με τον αέρα..
–  Ναι..θυμάσαι όταν είχαμε πρωτοέρθει εδώ? Ετρεμα να κάτσω δίπλα σου και πέταγα  πέτρες στη θάλασσα ορθια
–  Πώς δε θυμάμαι..αφού έλεγα οτι δε με θες..και άδικα σε περπάταγα απο εδώ και απο εκεί…
–  Χαζε τι λες..απο την πρώτη σου καλημέρα σε αγαπησα
–  Ναι αλλα δεν το πες
–  Τρελός είσαι?  Να σου πω τόσο γρήγορα οτι σε αγαπαω?
–  Γιατί? Δύσκολο είναι? Αν το νιώθεις το λες! Δεν καταλαβαίνω καμιά φορα γιατί δυσκολεύονται οι άνθρωποι..
– Ε..εντάξει..τέλος πάντων..στο πα λίγο αργότερα καλύτερα να έχεις και την αγωνία…
– Πονηρούλααααααααααααα και την αγκαλιάζει δυνατά

Κάθονται σε ένα βράχο αγκαλιασμένοι και κοιτάζουν μακριά..

– Τι θα κάνω χωρίς δουλειά μου λες?
– Κάτι θα κάνουμε. Εχουμε τη δικιά μου
–  Ναι αλλά δε φτάνει. το ξέρεις…
– Εχω πει σε ένα φίλο να δουλεύω και κάποια απογεύματα σε ένα συνεργείο. Κατσε να δουμε
– Κι εγώ? Εγώ δε θα κάνω τίποτα? Εσύ θα κουράζεσαι μόνο?
– Εσυ δεν κάνεις? Ποιος έχει ένα ζεστό πιάτο φαί όταν γυρνώ κουρασμένος? Και το σπίτι ποιος το κρατάει ο κανένας? Εσύ τα κάνεις όλα εσύ ο αρχηγός και της πιάνει το χέρι
– Φοβάμαι..
– Κι εγώ φοβάμαι..
– Πώς θα γίνουμε…πώς θα αντέξουμε…
– Μικρή μου..θα αντέξουμε. Εσύ εγώ..είμαστε μαζί σε αυτό..Ο,τι έρθει. 2 κουτάλια ένα πιάτο..μια σούπα..λίγα ξύλα μια φωτιά..
– Δεν είναι τόσο απλά..το ξέρεις
– Το ξέρω οτι δεν είναι τόσο απλά..αλλα για σκέψου δεν είναι ούτε τόσο δύσκολα..
– Θα φύγουμε απο εδώ?
– Από τη χώρα?
– Ναι..
– Δεν ξέρω..
– Δε θέλω
– Ούτε εγώ…
– Θα το παλέψουμε λοιπόν να μείνουμε εδώ με τους φίλους μας τους δικούς μας..
– Ναι..
– ολοι μαζί…για τα δύσκολα
– Και θα μπορούμε?
– Το μαζί μπορεί

Advertisements