view master

Θα θυμόσαστε όλοι εκείνο το view master παιχνιδάκι με τις στρογγυλές άσπρες ροδέλες με μικρά φιλμάκια που πάταγες το κουμπάκι-μοχλό και γύριζες τη ροδέλα στην επόμενη σκηνή. Και νατη η Χιονάτη..νάτος ο κακός ο Δρακουμέλ..νάτη η τσαχπίνα Στρουμφίτα και η ωραία κοιμωμένη που περιμένει τον πρίγκηπα..

Ετοιμο το παραμύθι..έχει χωρέσει σε καμιά 10αριά σκηνες και ένας κύκλος από ανυπόμονα κλικς προχωράει την ιστορία βιαστικά ξανά και ξανά…Ο κακός…ο ιππότης..ο σοφός μπαρμπα Στρουμφ και το μήλο το δηλητηριασμένο..οι εφτά νάνοι ..η μπαμπέσα ψιψινέλ…όλοι πηγαινοέρχονται γρήγορα στα δαχτυλάκια μας..και στα μάτια μας, μια διαδοχή εικόνων γρήγορη για να τη νιώσουμε όλο και πιο ζωντανή…

Αν ταυτίζαμε τη  ζωή μας λοιπόν σε αυτές τις ταινιούλες – γιατί μην πει κανείς οτι είναι μεγαλύτερη απο δαύτες τις ιστορίες , ένα τσαφ είναι και αυτή – τι σκηνές θα θέλαμε να διαλέξουμε στη μικρή ροδελίτσα?  Τι θα ορίζαμε ως σημαντικό γεγονός της ζωής μας και τι όχι? Ποιοι οι σταθμοί ποια τα πραγματικά γεγονοτα? Θυμάμαι κάποτε μια συζήτηση..χρόνια πριν…για το τι είναι σταθμός και τι όχι στη ζωή μας..μια συσχέτιση με συγκεκριμένες ηλικίες σταθμούς..αλλά δεν ξέρω αν αρκεί..Αρκεί να πεις  μωρό…έφηβος..ενήλικος..φαντάρος..πανεπιστήμιο..δουλειά …σαράντα…εξήντα…ογδόντα..κτλ? Αρκεί να πεις..σχέση..γάμος..οικογένεια..παιδιά..εγγόνια…? Δουλειά..άλλη δουλειά…ανεργία..ξανά δουλειά…?

Τρέχουμε σαν τις σβούρες..στο view master κάποιου ανυπόμονου χειριστή που δεν έχω γνωρίσει..και διαδεχόμαστε τη μία σκηνή μετά την άλλη στη ζωή μας..πράξεις ενός ατελείωτου θεατρικού έργου..χωρίς ανασα..χωρίς..φρένο…δεν προλαβαίνουμε να ζήσουμε να σκεφτούμε να οραματιστούμε…αλλά με τη γλώσσα να κρέμεται παλεύουμε να τα χωρέσουμε όλα θέλω και πρέπει και όλα..

Νιώθω τελευταίως εγκλωβισμένη σε αυτή τη ροδέλα. Πότε κρέμομαι από τη μια σκηνή με τα ποδια να περισσεύουν από το φιλμάκι … πότε με μπουκώνουν σε μια άλλη που νιώθω ξένη με όλους τους ήρωες της σκηνής..πότε..με παίρνουνε απο τη σκηνή που νομίζω οτι ταιριάζω τόσο βιαστικά που δεν προλαβαίνω να συστηθώ με τους γύρω μου….και μάταια προσπαθώ να ανακαλύψω τον τρόπο που θα απελευθερωθώ από το ροδελάκι αυτό και θα χτίσω το δικό μου με τις δικές μου σκηνές και χορταστικά θα το βάλω το Master-ακι μου να γυρνά όποτε θέλω εγώ… Αραχτή σε μια σεζλονγκ στην αμμουδιά των δικών μου χορταστικών στιγμών θα τραβάω ένα σκοινάκι όποτε θέλω να αλλάξω σκηνή με το κοκτέιλ μου στο χέρι ακούγοντας τη ρέγκε μουσικούλα μου και κουνώντας ρυθμικά τα δάχτυλα των ποδιών μου…

Ποιος πατάει αυτό το βιαστικό κλικ? Ποιος ορίζει την εναλλαγή αν όχι εμείς? Και αν τελικά όλα ορίζονται από εμάς..και οι σκηνές και οι ήρωες και όλα..μήπως είμαστε κακοί σκηνοθέτες ή αρκετά ερασιτέχνες σεναριογράφοι και μας ξεγλιστρά το σεναριάκι χωρίς να το καταλάβουμε και καταλήγει σαπουνοπερα που μονο ο φώσκολος θα ζήλευε? πόσες επαναλήψεις πρέπει να γίνουνε στη ζωή μας για να πάρουμε το μάθημά μας? Πόσα λάθη πρέπει να κάνουμε ολόιδια για να αποφύγουμε τις κακοτοπιές? πόσες φορές πρέπει να χτυπήσουμε το κεφάλι μας στον τοίχο για να πάρει μπρος το μυαλο μας? Πόσες φορές πρέπει να πληγωθεί η καρδιά για να μάθει να μην πληγώνεται? Πόσες φορές πρέπει να γυρίσει αυτή η ροδέλα για να καταφέρουμε να απεγκλωβιστούμε με τη δύναμη της φυσικής και να στροβιλιστούμε στη δικιά μας ελεύθερα οριζόμενη ταινία?

νατο παλι το κλικ..και μου κλεινει το στόμα..και ο αέρας που φυσά σήμερα να δεις που είναι συνένοχος σε αυτό το φιάσκο..Θα σε βρω εαυτέ που σκαρώνεις το αυτογκόλ και θα σε δέσω στο επόμενο βήμα να μη μου γυρίσεις το μοχλό του δικού μου παιχνιδιού..της ζωής μου…θα σε βρω πού θα πάει…

Advertisements