Πράξε ανθρώπινα…

Τριγυρίζοντας ανάμεσα σε κλικ ελληνικά και μή, απο ανθρώπους που κατέχουν καλά το άθλημα, σε μια όμορφη πολη των τεχνών..Τεχνόπολις στο Γκάζι…με φωτογράφους που εκμεταλλεύτηκαν πλήρως τη μοναξιά μιας παλιάς βιομηχανικής περιοχής..τη πέτρα..τη μυρωδιά και την υγρασία του τοπίου και το απαλά φωτισμένο σκοτάδι δίνουν εικόνες, χαζεύω την τέχνη τα λόγια και τα συναισθήματα τους. Οι μουσικές από τα βίντεο που παίζουν στα διάφορα σημεία ταιριαστές με μελαγχολικό στίγμα και δε θα πρότεινα εύκολα σε κάποιον που περνά δύσκολα να περπατήσει σε κάποιες απο τις  εκθέσεις…μιας και η μουσική…και γενικότερα οι τέχνες μπορούν να κάνουνε μια φρεσκο-επουλωμένη πληγή να ανοίξει και να πλημμυρίσει…

Είναι η πιο σκοτεινή αίθουσα..με τη πιο βαριά μελωδία να παίζει στο βίντεο…και γύρω οι φωτογραφίες ενος ανθρώπου που φανερώνει μια πραγματικότητα που σκοτεινιάζει. Εγκαταλελειμένα σπίτια και κυριως εγκαταλελειμένοι άνθρωποι..παιδιά..μεγάλοι έγχρωμοι ή οχι χωρίς τίποτα..ποζάρουν σε ένα φακό ωμοί. Οπως ωμή και στεγνή είναι και η πραγματικότητά τους.

Μια φωτογραφία σε μιαν άκρη του τοίχου με κοκκαλώνει ….Σε μια γωνιά ενός σπιτιού…ράφια ξύλινα φθαρμένα..με αλλόκοτα σχέδια..και πεταμένα παλιά και φθαρμένα παιχνίδια…το τοπίο δηλώνει κρύο..σκοτεινό..παγωμένο..μελαγχολικό… Φαίνεται άδειο αλλά δεν είναι…στα πεταμένα πράγματα..κάτω απο τα ράφια ξεχωρίζει μισό παιδικό κορμί..ένα γλυκό κεφαλάκι ενός μικρού αγοριού.  Κοιμάται. Μέσα σε αυτό το κτίριο αυτο το παιδί μένει…ζει…μεγαλώνει. Τόσο κρύο που κάνει στο Γκάζι σκέφτομαι..τυλίγομαι με το παλτό με το τεράστιο κασκόλ..το φέρνω σβουρες…τα άκρα παγώνουν κρατώντας και τρέμοντας τη μηχανή..Εχω και αυτή τη ρημάδα την αυπνία αυτό θα φταίει λέω…είμαι και στα πρόθυρα συναχιού…εύκολο το τρέμουλο..

Ομως δε μπορώ να φύγω απο τη φωτογραφία..αυτή η λεπτομέρεια του μικρού παιδιού με τρελαίνει.  Αυτή με παγώνει αυτή με κάνει να τρέμω. Το ξέρω. Δε θέλω υπότιτλους. Θέλω να μπω στη φωτογραφία και να το αρπάξω. Να το φέρω σπίτι μου. Θέλω να του δώσω το κασκολ..το παλτό…φαγητό ζεστο..και όχι μονο για απόψε…θέλω να του βρω κάπου αλλού να μεγαλώσει…να μη συνηθίζει έτσι γιατί ο τρόπος που κοιμάται δείχνει συνήθεια..Και συνηθίζει σε κάτι που δεν του αξίζει..Και ποσα άλλα τέτοια παιδιά.. συνηθίζουν…και ειναι οι μεγάλοι που αργότερα συνηθίζουν να μην έχουνε όνειρα..να ζουν για το τώρα για το λίγο..για το πολύ λιγο..το εώς καθόλου.. Για το καλα είμαστε σήμερα…κάτι βάλαμε στο στομάχι μας…Σπίτια χωρίς τίποτα..χωρίς το δεδομένο πιάτο φαγητου..χωρίς τη δεδομένη ζεστασιά..χωρίς…το δεδομένο σχολείο.. κι εγώ κι εσύ…περπατάμε σε μια έκθεση με πολυτελείς μηχανές…και μας πειράζει το κρύο..

Οχι κάνεις λάθος αν σκεφτείς οτι είναι λίγα.. Κάνεις λάθος αν πιστεύεις οτι ειναι υπερβολή. Αυξάνονται. Κινδυνεύουν. Χορηγίες που σταματούν.  Προσφορές που φθίνουν..Στόματα που πεινάνε. Ονειρα που κόβονται. Κι εσύ? Αμέτοχος στη διπλανή πόρτα? Τι? Πιστεύεις οτι τα λεφτά σου θα πανε αλλού? Θέλεις να σου πω πόσες φορές τα έχεις δώσει σε αυτά τα άσχετα αλλού? Στη ντουλάπα που ανανεώνεις σαν ανημερο θηρίο κάθε χρόνο…στα παπούτσια..στις ακριβές τσάντες..στα γκατζετάκια της εποχής…σε απίστευτες παράλογες αγορές στα καρότσια του Σ/Μ τα Σαββατα??? Θες κι άλλα?

Μη μου μιλάς για κρίση. Ούτε για οικονομικό χάος. Μη μου λες οτι πρέπει πρώτα να ισορροπήσεις. Ο κόσμος για να επιβιώνει θέλει χέρια ενωμένα.  Φαντάσου αυτή τη τεράστια αλυσίδα ζωής. Διψάει κάποιος? Δίνεις νερό και απο χέρι σε χέρι φτάνει σε εκείνον…Πεινάει? Το ίδιο..Κάποια στιγμή η αλυσίδα φέρνει και σε σένα. Φάε. Πιες. Πάρε το φάρμακό σου..και μετά συνεχίζεις. Κανείς δεν πρεπει να ζει τόσο μονος τόσο απροστάτευτος.  Είμαι εγώ..και είσαι και σύ που θα αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο…θα τον προλάβουμε πριν την τελική πτώση. Είμαι εγώ και είσαι εσύ που απο το λίγο μας θα δώσουμε λίγο και στο διπλανό…ενάντια σε κρίσεις και οικονομικά αδιέξοδα…

Ενημερώσου! Πράξε..ανθρώπινα..
http://www.mdmgreece.gr/attachments/115_Odhgos_FINAL.pdf

Advertisements