Δεν έχουμε χρόνο?

Μικρές ψυχούλες..νεογέννητες..ολοφρεσκα γελάκια και χέρια που αγκαλιάζουν..ναι και όχι με νοημα και θέλω και δε θέλω ξεκάθαρα..  Περπατάνε οταν το αποφασίσουν, μιλάνε σε όποιον θελήσουν, αποφεύγουν εκείνους που δε συμπαθούν, προσφέρουν όπου αγαπάνε. Κλαίνε όταν θέλουνέ να κλάψουνε, θυμώνουν και το εξωτερικεύουν, γελάνε ξεκαρδιστικά όταν περνάνε καλά και όταν νυστάζουν απλα κλείνουν τα μάτια σε κάποια οικεία αγκαλιά. Ακούνε όταν τους ενδιαφέρει, έχουνε κίνητρα και πετυχαίνουν τους στόχους τους, κανείς δεν τους βάζει στόχους..υπολογίζουν και αποφασίζουν σχεδόν μόνα τους. Είναι πολύ μικρά για να δεχτούν να κατευθύνονται. Εχουν προσωπικότητα..άποψη…πολλές απορίες που δε διστάζουν να κάνουν δε φοβουνται ούτε ντρέπονται, γεμίζουν το χρόνο τους απο μικρές στιγμές..χαίρονται με μία χαζομάρα..κάτι τόσο δα..ένα παιχνίδι με τα χέρια…ένα κυνηγητό στο σπίτι..με ένα καράβι απο χαρτοπετσέτα.. Αν τους δώσεις σημασία και λίγο χρόνο σου χαρίζουν ολοκληρο τον κόσμο τους χωρίς τσιγγουνιές..και σαν πιστά σκυλάκια…όταν σε βλέπουνε να πλησιάζεις τρέχουνε πάντα κοντά σου και αναζητάνε τη συντροφιά σου. Οταν τους λείπεις το λένε..κατσουφιάζουν…γκρινιάζουν…σου κάνουν ζωγραφιές..σου μιλάνε στο τηλέφωνο και δε θελουν να αφήσουν το ακουστικό..σου λένε τραγούδια και αστεία..περιμένουν…ανυπόμονα μεν..αλλά περιμένουν…Και όταν σε δούνε ύστερα απο καιρό…απο τη χαρά τους την άμετρη χοροπηδάνε κάνουν άγαρμπες αγκαλιές..σε τσιμπάνε σου γελάνε και σε πανε στα παιχνίδια τους και στα παραμύθια τους. Τα βράδια σε θέλουν κοντά τους…στο σκοτάδι θα σου ζητήσουν το χέρι και ένα σ’αγαπώ θα το πούνε με την καρδιά τους αν είσαι απο τους τυχερούς..και αν είσαι πιο τυχερός θα ακούσεις και τους λόγους..που τους ξέρουν όλους..
Αθωότητα. Μικρές ηλικίες. Λένε οτι πλάθεται η προσωπικότητά τους..οτι ακόμα μαθαίνουν..δεν είναι έτοιμα…γνωρίζουν…μαθαίνουν τον κόσμο..όλα..
Γιατί τώρα εγώ αναποδογυρίζω αυτή τη γνώση και τα τόσα βιβλία?
Τελευταίως λοιπόν…κοιτάζω γύρω μου…και βλέπω τους ανθρώπους παρατηρώ το τσίρκο..στις μπροστινές θέσεις..και βλέπω..
ανθρώπους που δε σου γελάνε, που δεν ξέρουν να αγκαλιάζουν,που λένε ναι αλλά εννοούν όχι και το ανάποδο..που δεν ξέρουν τι θέλουν
αποφασίζουν ο,τι τους πουνε οι άλλοι, μιλάνε σε εκείνους που δε θέλουν να μιλάνε και κάνουν παρέα μαζί τους
δεν κλάινε γιατί δεν κάνει, δε γελάνε πολύ για να μη τους θεωρήσουν γελοίους και επιπόλαιους, θυμώνουν αλλά το εξωτερικεύουν με κακίες και εκδίκηση
νυστάζουν αλλά δε μπορούν να κοιμηθούν, ακούνε ο,τι μπούρδα τους πει ο οποιοσδήποτε και υποκρίνονται ότι τους ενδιαφέρει..χάνουν τα κίνητρά τους..
τους στόχους τους…αλλοιώνουν το θέλω με το πρεπει..και μαγειρεύουν..δε χαίρονται με τίποτα..και όταν χαίρονται δεν τους αρκεί..σκέφονται αμέσως κάτι άλλο κάτι παραπάνω που θα τους κάνει να χαρούνε περισσότερο…ατελείωτο το κυνήγι της χαράς, της ευτυχίας εντελώς λανθασμένα στημένο… Τσιγγουνιά όσο δεν πάει…και αυτό δεν πάει μονο στο διάολο των χρημάτων…της προσφοράς ..της φιλανθρωπίας..Τσιγγουνιά στα συναισθήματα…κι αυτό μας κάνει τόσο φτωχούς…Είμαστε κοντά στόν άλλον όσο αναπνέουμε…όσο δε μας επηρεάζει..όσο δε χαλάει το πρόγραμμά μας..όσο δε μας βγάζει από οποιαδήποτε συνήθεια.. Το μου λείπεις..το σε αγαπώ..το σε θέλω εδώ..το περιμένω από εσένα..το σε έχω ανάγκη πολύ δύσκολες φράσεις…που είτε τις λέμε φαρσί σαν ηλίθιο κλείσιμο μιας ανούσιας συζήτησης είτε δεν τις λέμε ποτέ…
Ποιος μένει τυχερός σε αυτό το παιχνίδι? Ποιος κερδίζει? Αναρωτιέμαι…Τι μένει στο τέλος.. Τι θα μείνει στο τέλος… Ανθρωποι που δεν αγαπήθηκαν…άνθρωποι που αγαπήθηκαν αλλά δεν το έμαθαν ποτέ..φίλοι που δεν αγκαλιαστηκανε..χέρια που δεν ενώθηκαν σε μια δυσκολία…χαρά που δε βιώθηκε..ευτυχία που δε βρέθηκε ενώ υπήρχε…
Νομίζω οτι πλέον μπορώ να το συμπεράνω..
Στο παιχνίδι της ζωής γεννιόμαστε σοφοί…και μεγαλώνουμε χάνοντας λίγο λίγο αυτή την έμφυτη σοφία..  Οχι..δεν είναι ο μεγάλος..ο γέρος ο σοφός. Ο μεγάλος ο γέρος είναι ο χαμένος που κατάλαβε τα λάθη του…Το να κατανοείς τα λάθη σου είναι κομμάτι σοφίας..αλλά πιο σοφό θα ήταν να είχες μάθει από αυτά..και να χες αλλάξει τον τρόπο που ζεις και συμπεριφέρεσαι… Ναι..γεννιόμαστε με μια καταπληκτική άμαθη άπειρη..πρωτόγονη σοφία…την οποία σταδιακά καταστρέφουμε…αναλωνόμαστε..σε πράγματα που δεν αγαπαμε..χάνουμε μια αθωότητα που μας έκανε γενναιόδωρους με τους ανθρώπους..γινόμαστε..κυνικοί…είρωνες..απόμακροι..Εμπιστοσύνη 0…δοκιμη καινούριου συναισθήματος ελάχιστη…αλλαγή της ζωής και των στόχων μας…σπάνια…κλεινομαστε..σε ένα στενό περιβάλλον ασφαλές ..βολευόμαστε με τους συμβιβασμούς μας και πορευόμαστε…Διαφωνούμε κατά καιρούς…αλλά το καταπίνουμε…
και έρχεται πριν λίγες μέρες ο βραζιλιάνος ποιητής Mario De Andrade στο μέιλ μου ..και μου λέει.
.
Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα…
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα..
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’ όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…
»
και έρχομαι και εγώ και σου λέω με το φτωχό μου σακκουλάκι…ξερογλείφοντας μια καραμέλα ούζο..σαν  εκείνες με το μπλε περιτύλιγμα που παίρναμε από το κυλικείο του σχολείου.. αν όλοι εμείς τριγυρνάμε με τα μισοάδεια σακκουλάκια μας..που λαίμαργα αδειάσαμε στην αρχή…τότε θα σου πω οτι κάπου έγινε λάθος…κι εσύ αποφασίζεις…ο καθένας κάνει πάντα τις δικές του μεταφράσεις σε όσα διαβάζει και αυτό είναι ένα μικρό θαύμα το θαύμα της φαντασίας της σκέψης του προβληματισμού..
Το λάθος λοιπόν.. είναι που λαίμαργα ή μάλλον…με όρεξη φάγαμε χαρούμενα τις πρώτες μας καραμέλες ή το λάθος είναι που δε βρήκαμε τον τρόπο να το γεμίσουμε  πάλι? Εσύ που μισείς…εγώ που υποφέρω…εσύ που ξέχασες…εγώ που περιμένω…εσύ που δε μιλάς…εγώ που δε ζητάω..όλοι εμείς που δεν αντέχουμε αλλά τα δεχόμαστε όλα..εμείς που νομίζουμε οτι έχουμε δίκιο..οτι εμείς είμαστε οι σωστοί ..οι άλλοι οι λάθος…..μήπως χάνουμε χρόνο που τελικά υπάρχει αλλά δεν τον βρίσκουμε ??  Είναι ο χαμένος χρόνος το γέμισμα στο σακκουλάκι μας? Το μαγικό  reset?  Η μηδενική βάση? Και αν ναι…αν το ανακαλύψουμε και το αλλάξουμε..πατώντας στα χνάρια της έμφυτης μωρουδίστικης σοφίας μας…θα καταφέρουμε να ξαναβρούμε τη χαρά που δίνει ένα χάρτινο καραβάκι?
Μιαμ μιαμ…τέλειος στόχος..για  μένα την άστοχη…να καταφέρω πριν κλείσω τα μάτια..να το γεμίσω οοοοοοοοοοοοοοοοοολο το σακκουλάκι μου όπως ήταν στην αρχή…..κι άλλο ένα δυνατό ΑΜΗΝ θα βάλει την τελεία σε αυτόν τον τεράστιο μονόλογο..
Advertisements