Στο παλιατζίδικο…

…πάνε 27-28 χρόνια που έμενα σε μια μικρή γειτονιά.. Ο δρόμος μας ήταν μικρός ίσα που έμπαινες στο στενό..ίσα που το τελείωνες με καμιά 30αριά βήματα.. Λίγες πολυκατοικιες απο τη μιά λίγες από την άλλη… Εμείς στον πρώτο όροφο..δίπλα μας η Μίνα, η Μαρια και ο Δημήτρης…μας χώριζε ένα γυάλινο διαχωριστικό και όταν αρχίσαμε να γνωριζόμαστε ο μικρός Δημήτρης  έσπασε το κάτω κομμάτι για να μπορούμε να μιλάμε μέχρι το βράδυ ξαπλωμένοι στο μπαλκόνι. Θυμάμαι ακόμα την πίεση του κεφαλιού μου στο σίδερο που τερμάτιζε το σπασμένο κομμάτι για να μπορέσω να μιλάω με τους φίλους μου να ανταλλάζουμε χαρτάκια ή απλά να γελάμε..πειράζοντας ο ένας τον άλλον.

Από κάτω μας έμενε η Κατερίνα…απέναντι η Ιωάννα με τη Χρυσούλα, λίγο πιο πάνω μας ο Λευτέρης με το Στάθη.. στη δίπλα πολυκατοικια  η Ελένη με τον Κώστα..πιο πέρα η Αλίκη με την Ελένη..η Σιμέλα..ο Μιχάλης…και πιο πέρα 2 καινούρια κορίτσια που ήρθαν αργότερα στην παρέα…και συνεχώς αυξανόταν..φτάσαμε στις δόξες μας τα 30 κοντά παιδιά…

Κάθε απόγευμα μόλις τελείωναν διαβάσματα κτλ..κατεβαίναμε κάτω..να παίξουμε  κυνηγητό..μήλα..κορόιδο..σχοινάκι…λάστιχο..κάναμε θεατρικές παραστάσεις..λέγαμε ανέκδοτα..καμιά φορά καθόμασταν απλά στις σκάλες του σπιτιού μας και συζητάγαμε..Μας είχανε μάθει όλοι οι γείτονες. Και οι περισσότεροι χαιρόντουσαν με αυτή τη χαρά..τη φασαρία (αν εξαιρέσουμε την περίεργη κυρά Δέσποινα που πέταξε μια μέρα νερό στο Λευτέρη..χαχα) ..Στο σπίτι μαζευόμασταν σε πάρτυ και γινόταν χαμός…αν και το περισσότερο καιρό τη βγάζαμε έξω στο δρόμο.. Χριστούγεννα με μπουφάν και κασκόλ…τριγυρνάγαμε όλοι για τα κάλαντα..Πάσχα Μεγάλη βδομάδα..με πατάτες τηγανητές σε αλουμινόχαρτο χωνί…σπιτικές…τριγυρίζαμε στους δρόμους..

κοιτάζω τα γόνατά μου και γελάω. Θυμάμαι την αγανάκτηση της μαμάς μου…που τα έτριβε στο μπάνιο πριν πάμε σε καμιά επίσκεψη…το άχτι της να φορέσω φούστα..και η σειρά απο τις μελανιές και τις γρατζουνιές να της ακυρώνουν οποιαδήποτε κίνηση! Μυρίζω ακόμα τα λουλούδια της γειτονιάς..ακόμα και τον κισσό της πολυκατοικίας όταν χωνόμουν μέσα στα φύλλα σε κάποιο κρυφτό…θυμάμαι τα γέλια μας…τις ατάκες μας…τη ζωή σε εκείνο το στενό..

Ολα αυτά ξύπνησαν από μια πολύ θυμωμένη στιγμή.  Στα χέρια μου ή μάλλον στα μάτια μου έφτασε ένα λινκ για νέα σειρά παιδικών παιχνιδιών για κορίτσια..Μια σειρά από κούκλες τέρατα…που έχουν κρεβάτια φέρετρα..που τα πουλάνε για κοσμηματοθήκες…Κόντεψα να βγάλω το πρωινό χυμό.. Τόση ανακατωσούρα..τόσος θυμός…τόσα νεύρα.. Κοιτάζω το λινκ και δε μπορώ να το συνειδητοποιήσω. Τα πουλάνε αυτά? ρωτάω με ανησυχία. Ναι μου λένε..έχουνε μεγάλη πέραση είναι καινούρια κτλ κτλ…

Πέντε δέκα δεκαπέντε..εικοσι εικοσιπέντε…και η ηχώ τρυπάει τα αυτιά μου… Πότε θα παίξουνε κρυφτό αυτά τα παιδιά? Πότε μήλα? Πότε λάστιχο? Πότε σχοινάκι…? Θα σπάσουνε ποτέ το τζάμι για να βλέπει το ένα το άλλο στα διπλανά μπαλκόνια ή δε θα γνωριστούν ποτέ?  Πώς μπορούν συνεχώς και καταστρέφουν την παιδική αθωότητα? Ποιο ηλίθιο ανώμαλο διεστραμμένο σίγουρα μυαλό σχεδίασε ένα φέρετρο για κοσμηματοθήκη???? Πώς είναι δυνατόν? Πού αλλού θα φτάσουμε? Τι φταίνε αυτά τα παιδάκια που οι γονείς αφήνουν στην τηλεόραση μέχρι να γυρίσουν από τις δουλειές τους..κλεισμένα στους 4 τοίχους να μαθαίνουν σε τέτοια παιχνίδια? Τι θα λένε μεταξύ τους? Σε σκότωσα? Είσαι νεκρός?  Είσαι ένα τέρας..ένας βρυκόλακας..

Ποιοι είναι όλοι αυτοί που γνωρίζουν  τόσο καλά το σκηνικό? του γονιού που δεν γυρίζει νωρίς στο σπίτι…των παιδιών που παρασύρονται απο το κονσερβοκούτι…? Γιατί δεν υπάρχει φίλτρο αθώοτητας στα παιδικά παιχνίδια? γιατί σκληραίνουμε τον κόσμο τους? Γιατί πρέπει με το που γεννιούνται να μαθαίνουν τόσο άσχημα τον κόσμο τους? Τα κάνουμε άπληστα..αδιάφορα..τεμπέλικα…να παλεύουν..να βρίζουν…να θέλουν να σκοτώσουν..να αντιμιλάνε..να να….. Αυτά φταίνε?

Α μπε μπα μπλομ..του κιθε μπλομ….περνά περνά η μέλισσα…..με λένε μπι μπι μπι…σε λένε μπο μπο μπο…χαμένη ηχώ..από το βάθος…χρόνια αλησμόνητα…χορταστικά..με έκαναν όπως λέω άνθρωπο..και γεμάτο παιδάκι..χορτασμένο απο παιχνίδι…από χαρά…από φωνές τσιριχτές… Εβαζα τις κούκλες μου στο κρεβάτι μου..Η μαμά μου δεν αντεχε που το βράδυ τις ήθελα όλες στο κρεβάτι και σκεπασμένες με τις κουβέρτες μου..σε σημείο να μη σκεπάζομαι εγώ..Κρεβάτι κανονικό.  Παιδικό. Με στρώμα..κουβερτα και σεντόνια με σχέδια. τίποτα το περίεργο.. Και κούκλες..λούτρινα αρκουδάκια και καμιά κούκλα που περπάταγε…με κανονικό σώμα..πρόσωπο…τίποτα το τρομακτικό…

Το βράδυ ήθελα παραμύθι. Απο αυτά τα παλιά..άντε και κανά διασκευασμένο..για αλλαγή… Χωρίς κανένα πολεμιστή..βαμπίρ..εξωγήινο..εξορκιστή ή οτιδήποτε άλλο… Απλά πραγματάκια…ιπππότες..μάγοι…νεράιδες…μάγια..καλοί κακοί…και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα..Και ακόμα κι αν ο κόσμος μας δεν ειναι αγγελικά πλασμένος..σίγουρα δε θα θελα ποτέ να λερώσει έτσι εύκολα ένα παιδικό μυαλο με το έτσι θέλω παιδικών βιομηχανιών…και σίγουρα δε μπορώ να δεχτώ οτι τα απλά και αθώα παιχνίδια αράζουν σε κρυμμένα παλιατζίδικα..που κάποτε θα λέμε στα παιδιά μας και θα μας κοιτάζουν σα χαζούς που περνάγαμε καλά με τέτοια παιχνίδια…

Απαράδεκτη εποχή. Αθλια. Διεστραμμένη. Πειραγμένα μυαλά. Αναίσθητοι άνθρωποι ανεγκέφαλοι.  Παραθέτω ένα από τα υπέροχα παιχνίδια της εποχής μας…και μας δίνω μια μούτζα που τα επιτρέψαμε να ρθουνε και στη χώρα μας!  Ποια κρίση….

http://www.amazon.com/Monster-High-Draculaura-Jewelry-Coffin/dp/B0042ESJ0I

Advertisements