Ξημέρωσε Δεκέμβρης..

Μήνας εορταστικός…μαζεμένοι άγιοι…και τελικός προορισμός ο κόκκινος γεράκος της coca cola παππούς..προπάππους με το μεγάλο σάκο και τα ανεξάντλητα δώρα…και ένα σβήσιμο των φώτων να φύγει ο κακός παλιός χρόνος να έρθει ο καινούριος ο φρέσκος που θα σβήσει τις παλιές πληγές και θα φέρει εκπλήξεις..απρόσμενα..ομορφιές..γέλια..

Κάθε τέτοιο μήνα..κάτι μέσα μου καρδιοχτυπάει. Θυμάμαι να μπουσουλάω με την αδερφή μου στο χαλί το βράδυ της παραμονης της πρωτοχρονιάς..για να δουμε στα σκοτεινά αν ο άγιος Βασίλης μας έφερε τα δώρα. Τι κι αν δεν είχαμε ποτέ τζάκι? Κανείς δε μπορούσε να μας πείσει οτι δεν υπάρχει. Χαχανίζαμε στα κρυφά όταν το βλέπαμε γεμάτο και γυρνάγαμε γρήγορα στο κρεβάτι περιμένοντας πώς και πώς την ανατολή. Θυμάμαι επίσης τα κάλαντα. Ξεκινήσαμε δειλά με τα τριγωνάκια μας..αργότερα η πράσινη μελλόντικα με τα γκρι και άσπρα πλήκτρα έγινε συνοδός…αργότερα..βάλαμε στην παρέα το ακκορντεόν..  Ξυπνάγαμε από το πρωί και γυρίζαμε κατάκοπες το μεσημέρι..με τσαντάκια γεμάτα… Αδειάζαμε τα κέρματα στο τραπέζι. Η μαμά μας..τα μέτραγε και μας έδινε χαρτονομίσματα.. Ημουν τόσο χαζούλα -από μικρή – που νόμιζα οτι μας τα έπαιρνε και μας έδινε λιγότερα…Τότε βλέπεις δεν καταλαβαίναμε την αξία δαύτων. Να κουδουνίζουν στο τσαντάκι κι ας ήταν δίφραγκα… Παίρναμε τη μικρή μας περιουσία και αγοράζαμε δώρα για τους γονείς και τους φίλους μας.. Αντε και κάτι μικρό δικό μας αν ξέμενε. Ηταν η χαρά του να πάρουμε τα δώρα στους άλλους με δικά μας λεφτά..που μας γέμιζε..

Κάθε τέτοιο μήνα λοιπόν..αυτές οι κρυφές χαρές…ξημερώνουν από μόνες τους μια όμορφη εποχή και σαν τους Ελληνες μετανάστες που έρχονται μετά απο χρόνια στην Ελλαδα και βλέπουν τον τόπο με τις αναμνησεις τους και όχι με την πραγματική του εικόνα..έτσι κι εγώ ασπρίζω το μήνα αυτόν και τον γεμίζω με θετικά συναισθήματα..
Ετσι λοιπόν..αρμόζει και σε αυτό το σημείο…να πω οτι ο κρεμασμένος άγγελος της φώτο που τόσο καιρό έλεγα βλέποντάς τον ..οτι έχασε το δρόμο..οτι δε βρίσκει ουρανό..οτι χάθηκαν τα Χριστούγεννα οτι ξέμεινε..και όλα όσα αντικατροπτίζουν την άθλια εποχή μας…οφείλω…να πω..οτι ετοιμάζεται να φωτίσει…περιμένει ένα δέντρο να στολιστεί και θα αλλάξει χρώματα..θα γυρίσει στο πλάι χαμογελώντας και θα σταματήσει το σκαρφάλωμα..Θα φωτίσει και θα χαρίσει ευχές..θα προστατέψει όλους όσους το χρειάζονται…και θα κάνει το όμορφο ανέβασμά του σε έναν καταφώτιστο ουρανό που θα πετάξει αργότερα στους διαδρόμους του ο κοκκινοντυμένος γεράκος..με το έλκηθρό του..

Οφείλω στο μήνα αυτό..και στο τελείωμα του χρόνου..του 2011…να πιστέψω σε κάτι καλύτερο…και σε κάτι θείο ίσως..Οφείλω σε μένα να νιώσω αισιοδοξία όπως και να τη μεταφέρω και  στους άλλους…για να ξέρουμε όλοι οτι η ομορφιά είναι στο μυαλό μας….Και αν το δέντρο δε γεμίσει με πλούσια δώρα σιγά..μπορεί να γεμίσει με όμορφες δικές μας εμπνευσμένες κατασκευές…μπορεί η γαλοπούλα των Χριστουγέννων να είναι ένα μικρό κοτοπουλάκι στο φούρνο..και η παραμονή να συνδιαστεί με 31 και κουμπιά αντί …για τα «σωτήρια» ευρουλάκια..Το φώς μπορεί να μείνει περισσότερες ώρες σβηστό, μιας και τα κεράκια δίναν πάντα μια πιο γιορτινή ατμόσφαιρα και πιο αγαπησιάρικη…το 3..2..1..ας μην το κάνει η τηλεόραση με τις χαζές εκομπές..και μονίμως με ασύγχρονα ρολόγια να προσπαθούμε να συντονιστουμε μαζί τους. Ας μη συντονιστούμε με το κουτί αυτό πια…!!!

Οφείλω στο μήνα αυτό…να πω ένα τέλος και μια αρχή και ας μην ορίζεται κανένας σταθμός με την αλλαγή ενός ψηφίου και την έκτη δόση στην τσέπη. Δεν άλλαξαν βλέπεις και πολλά νούμερα.. Μόνο το 2011 σε 2012… Γίναμε μόνο περισσότεροι αυτοί με τα λιγότερα στην τσέπη…δε βαριέσαι…Αν πιστέυω σε μένα και σε όσα ξέρω και αν πιστεύεις και εσύ σε σένα και σε όσα ξέρεις…και αν πιστεύω σε σένα και εσύ σε μένα…θα φροντίσουμε οι περισσότεροι να γινουμε αυτοί με την περισσότερη δύναμη αυτή που προσπαθούν να μας κουκουλώσουν και να μας κάνουν να νιώθουμε άρρωστοι και ανήμποροι…να δεχόμαστε το λαππά και τις κουταλιές από το νερόβραστο φιδέ..

Οφείλω στο μήνα αυτό να παραμερίσω το αίσθημα της κακομοίρας και της ταλαιπωρημένης Ελληνίδας.. και να λειτουργήσω καλύτερα σαν φρεσκοερωτευμένο άτομο..που κολλάει στην ομορφιά των απλών δεδομένων στιγμών….χαζεύοντας τον ουρανό…τα δέντρα..τον ήλιο….που νιώθει οτι μπορεί να κατακτήσει ολόκληρο τον κόσμο..που βλέπει τα προβλήματα μικρά και δε τα διογκώνει..που χαμογελάει πιο πολύ.. χασκογελάει ακόμα και στα δύσκολα….που έχει τεράστια εσωτερική δύναμη..μεγάλη ενέργεια..υπερένταση όμορφη…και πολλά σχέδια και όνειρα…συνδιασμένα με λυρισμό και φαντασία… Αν πρέπει να ερωτευτώ τη ζωή για να αλλάξω να το κάνω, αν πρέπει να δω ένα παραμύθι..να το δω..αν πρέπει να δω τον άγγελο να μου χαμογελάει να τον δω..αν πρέπει να κοιτάξω στον ουρανό και να δω τη γραμμή που αφήνει το έκληθρο να τη δω..αν πρέπει να καλωσορίσω έναν καινούριο μήνα..έναν καινούριο χρόνο χωρίς κατσούφική φάτσα να το κάνω..

κι όπως θα συνέχιζε με ένα τέλειο φινάλε ο αγαπημένος μου Ελύτης…από το Παράθυρο στην 5η εποχή..
«Τότε μόνο θα δώσουμε…στη λειτουργία των δυσκολότερων ονείρων…μια σίγουρη παλινόρθωση!»

 

Advertisements