που να πάμε??

Ανάμνηση
(…) κάποτε η μητέρα μου είχε θυμώσει και τσακωθεί με τη δασκάλα της πρώτης ή δευτέρας δημοτικού δεν είμαι σίγουρη. Η δασκάλα μας είχε χάσει κάτι χρήματα που είχε αφήσει στο γραφείο της και έβαλε όλα τα παιδιά να ανοίξουμε τις τσάντες μας να….δει αν κάποιος τα πήρε!!  Η μάνα μου, μου χε δώσει 2 εικοσάρικα, πολλά για εκείνη την εποχή. Ήξερε οτι θα τα ξοδεύω σιγά σιγά εμπιστοσύνη γεννημένη και καλλιεργημένη εξάλλου, έτσι τα κουβάλαγα στο σχολικό πορτοφολάκι. Η ερώτηση της δασκάλας τότε με έκανε να νιώσω απαίσια..και τη μάνα μου θηρίο..που την επόμενη μέρα τους άκουσε όλο το σχολείο..Κήρυγμα για ταμπέλες στα παιδιά…..για κανένα δικαίωμα να ανοίγει τσάντες κτλ κτλ.. Το θέμα έσβησε. Ενιωθα περήφανη για τη μάνα μου (και νιώθω). Μια τρομερή υπεράσπιση μια στήριξη γονιού..ακόμα και αν τότε δεν είχα καταλάβει και πολύ το θυμό της μητέρας μου… (…)

Δεδομένα της ανάμνησης…ξεκινώντας από τα απλά..

– Το να έχω γονείς.
– Το να έχω σπίτι
– Το να πηγαίνω σχολείο κάθε μέρα
– Το να έχει δασκάλους το σχολείο μου και δραστηριοτητες
– Το σχολείο να έχει θέρμανση, φρεσκοβαμμένους τοίχους, παράθυρα που κλέινουν….κτλ
– Το να μπορώ να έχω από τη μάνα μου αυτά τα 2 εικοσάρικα για να φάω κάτι στο σχολείο
– Το να έχω εργαζόμενη μαμά που εξασφάλιζε όχι μονο τη ζωή &  το παιχνίδι μου αλλα και την πολυτέλεια αυτής της περηφάνιας…του να μπορεί με τσαμπουκά  να με στηρίζει στη βλακεία ηλίθιων ανθρώπων που βάζουν εύκολα ταμπέλες..και όχι να φοβάται για χίλιους λόγους

Δεδομένα του 2011
– Πολλά παιδιά χωρίς γονείς
– Πολλά παιδιά χωρίς σπίτι ή σπίτι ερείπιο..
– Πολλα παιδιά που δεν πηγαίνουν σχολείο
– Πολλά σχολεία με ελλείψεις σε δασκάλους
– Πολλά σχολεία κατεστραμμένα
– Πολλά παιδιά που δεν έχουνε κανένα «εικοσάρικο» για κολατσιό και δάσκαλοι μαζεύουν χρήματα για εκείνα.. αν πέσουν σε ανθρώπους-δασκάλους..
– Πολλά παιδιά με γονείς άνεργους που δε μπορούν να προστατέψουν τις ζωούλες τους, που φοβούνται να τα υπερασπιστούν …και πολλοί οι ήλίθιοι που βάζουν τόσο εύκολα σε αυτά τα παιδάκια ταμπέλες …που δε μπορούν να καταλάβουν την τόσο λογική τους «ανάρμοστη»  συμπεριφορά…για το άδικο…
Θα μπορουσα να αναφέρω πολλά άλλα «δεδομένα» που δεν υπάρχουν πια. Ντρέπομαι καμιά φορά..άθελά μου…για την τύχη που είχα από μικρή…τους 2 γονείς που χειροκροτούσαν στο πτυχίο μου που ξενύχτησαν μαζί μου σε αρρώστιες..δυσκολίες σε ολα.., που κάναν πάρτυ στα γενέθλιά μου…. για το χέρι του πατέρα μου σαν ανέβαινα τα σκαλιά της εκκλησίας,  τη δυνατότητα ενός τεράστιου πάρτυ…τα κεράσματα στους φίλους..τις εκδρομές τα ταξίδια.. και ενώ όλα πλέον ανατρέπονται και θα ανατραπούν..λέω τουλάχιστον μεγάλωσα …χορτασμένη… Ζω όμως σε μια εποχή που επέλεξα χρόνια να μην είμαι τυφλή..και το αίσθημα της ντροπής της ενοχής…έχει χτυπήσει την πόρτα πριν πολλά πολλά χρόνια. Γιατί αυτοί και όχι εγώ?  Θα μπορούσα να είμαι κι εγώ στα φανάρια με χαρτομάντηλα, θα μπορούσα να παρακαλώ τον πατέρα μου να με αφήσει να πάω σχολείο…θα μπορούσα να μην έχω κανέναν να με βοηθήσει να διαβάσω, θα μπορούσα να γεννηθώ σε μια φυλακή..ή σε ένα ερειπωμένο σπίτι…Το συναίσθημα της πείνας που θερίζει..δεν το συνάντησα ποτέ…αντιθέτως πολύ περισσότερο η πείνα  συνοδευόταν απο τη πολυφορεμένη λέξη δίαιτα της κάθε εποχής. Δεν φανταζόμουν όμως ποτέ οτι θα άκουγα κάποτε οτι στα σχολεία λυποθυμάνε παιδιά…όλο και περισσότερα επειδή έχουνε να φάνε μέρες…οτι οι εκκλησίες πια δεν αντέχουν να κάνουν συσσίτια..δεν υπάρχουν χρήματα…δε φανταζόμουν ποτέ τόση ανεργία..τόση εξαθλίωση..και τόσα άλλα που έρχονται και θα μας βρούνε ανέτοιμους.   Με τα -30 στην τσέπη της προηγουμενης μισθοδοσίας μου, με το φόβο του αν θα υπάρξει επόμενη…προσπαθώ να σώσω μήπως σωθώ..και νιώθω λαχανιασμένη..μουδιασμένη και κρύα.  Μια λερναία ύδρα τρομακτική και τεράστια έχει κατσικωθεί στη χώρα μας…στον τόπο μου..και ο,τι και να κάνω..ό,τι και να προσπαθώ να λύσω..να αλλάξω…αυτό διογκώνεται πολλαπλασιάζεται… και ξαφνικά η άδεια η τσέπη μου με τρομάζει περισσότερο.. Οχι γιατι θα βρεθω στην απέναντι όχθη..δεν το είδα και ποτέ έτσι…αλλά γιατί δε θα έχω την πολυτέλεια να στηρίζω τους ανθρώπους μου…

Που πάμε? Πού να πάμε?

και  κάτι ο ρυθμός.. κάτι η γνώριμη φωνή του Φίλιππου  από τα παιδικά χρόνια…κάτι τα λόγια… με κάνουν να βάζω τέρμα το τραγούδι στο αυτοκίνητο…
Advertisements