Ενα χιώτικο παραμύθι…

Εκδήλωση:  Μουσική αφήγηση χιώτικου παραμυθιού αιώνων πίσω..
Χώρος: Παιδικά χωριά ΣΟΣ – Βάρη
Πρωταγωνιστές:  Αγγελίνα, Γιώργος, Εμιλία
Ρόλοι: Αγγελίνα σαντούρι – απο την Ορχήστρα των Χρωμάτων
Γιώργος – ούτι, φλογέρα, τύμπανο, φωνή
Εμιλία – αφήγηση
Κοινό: παιδιά στο χαλάκι και στις γύρω καρέκλες. Μεγάλοι πίσω κρυμμένοι.

Προ εκδήλωσης
Η Αγγελίνα δείχνει το σαντούρι στα παιδιά. Τους μαθαίνει τα βασικά γρήγορα γρήγορα. Εχουνε όλα μαζευτεί γύρω της και ρωτάνε. Δεν ντρέπονται.  Η Αγγελίνα μεγάλη στην ηλικία, δεν έρχεται πρώτη φορά εκεί. Τους ξέρει με τα μικρά τους βλέπεις. Ξέρει τον άτακτό Μπάμπη και ξέρει να τον κάνει καλά. Ξέρει να τα κάνει να γελάνε και να ακούνε. Λίγο πιο πέρα ο Γιώργος. Ψαρά μαλλιά γυαλάκια βιτρίνες για τα γλυκά του μάτια και ένα ούτι αγκαλιά του πάει γάντι. Τους μιλάει γλυκά. Δίπλα η Εμιλία κρατώντας το ντοσιέ με το παραμύθι, γελάει κοιτάζοντάς τα και προσπαθεί να τους μάθει. Η φωνή της γεμάτη χρώματα σημάδι οτι θα έχουμε μια τέλεια αφήγηση

Εκδήλωση
Αγγελίνα και Γιώργος παίζουν μια όμορφη εισαγωγή. Τα φασαριόζικα παιδιά όλων των ηλικιών σταματάνε. Η μουσική τους μαγεύει και σταματάνε να παίζουνε. Και τότε μετά το μουσικό πρόλογο, η Εμιλία αρχίζει ένα όμορφο παραμύθι που καθηλώνει. Για βασιλιά για γυναίκα και 3 γιους και κακιά πεθερά..και αηδόνια χρυσά και μαλαματένια μήλα. Σηκώνεται όρθια, αφηγείται με χέρια..με μάτια με σώμα…και καθηλώνει τα μικράκια που περιμένουν τη συνέχεια. Ενδιάμεσα Γιώργος και Αγγελίνα σιγοντάρουν με φωνές και νότες.  Το παραμύθι φτάνει στο τέλος του…τα παιδιά χειροκροτούν.

Σκέφτομαι και γράφω..
Δίπλα μου μια κυρία κάπου στα 60-65 με παρέα συνομίληκών της. Η Εμιλία λέει κάτι αστείο και η κυρία πιάνει το χέρι μου. Κοιταζόμαστε και γελάμε. Δεν την ξέρω. Δε με ξέρει. Κοιταζόμαστε και γελάμε. Στο μικρό χώρο της εκδήλωσης. Εμείς τα παιδιά και λίγοι μεγάλοι. Μαμάδες ΣΟΣ που αφιερωσαν τις ζωές τους. Ανθρωποι απλοί που δε φαμφαρίζουν. Παιδιά σαν κι εμάς. Σαν κι εμένα μικρή. Σκανταλιάρικα, ανήσυχα γελαστά και ανυπόμονα.  Ζούνε καλά, λέω από μέσα μου γυρίζοντας τα σπίτια έξω…καλύτερα από άλλα παιδάκια. Και μετά σκέφτομαι…Ολα αυτά ..είναι παρατημένα παιδιά. Οποιος νομίζει πως η ψυχή τους δεν έχει τεράστια γιατί..είναι το λιγότερο ηλίθιος. Η ψυχή δε γιατρέυεται από καμιά χορηγία..απο κανένα ωραίο σπίτι. Μόνο απο εκείνες τις «μαμάδες» μερευει λίγο και ας νιώθουν πιο λίγα από άλλα..

Το να έρθεις εσύ. Το να έρθω και εγώ μέσα στο χώρο τους να μοιραστουμε μαζί ένα παραμύθι δε θα τα κάνει πιο πλούσια ούτε πιο δυνατά.  Θα τα κάνει όμως να νιώθουν οτι δεν είναι αυτά και εμείς. Δεν κάνανε κάτι λάθος.  Πληρώνουν λάθη άλλων. Μαθαίνουν να ζουν αλλιώς χωρίς να το έχουνε επιλέξει. Και ίσως λέω ίσως..το παραμύθι αυτό..και κάποιο άλλο…και κάτι άλλο…να ομορφαίνουν το κομμάτι της ψυχής που το έχει περισσότερο αναγκη. Ίσως κάτι να έγινε και σήμερα…κάτι να κάναμε και εμείς…έστω και λίγο…για να μη νιώθουν μόνα..

 

 

Advertisements