Παιχνίδια χαμένα στα σημεία..

…Με τον προσωπικό φακό μου….το μάτι μου μόνο  και κανένα κλικ…παρα μόνο αυτά που κλικάρουν στην ψυχή ..κάθομαι διακριτικά μακριά σε κεντρικό σημείο..κρυμμένη άθελά μου..σε ένα παγκάκι.. Εκεί τη βρήκα τη θέση εκεί κάθισα να ξεκουραστώ από ένα γρήγορο περπάτημα.. Οταν δεν τριγυρνώ με τις παρέες μου και όταν δεν κερνώ καφέ και γλυκό κρασί στο σπίτι…όταν δεν παίρνω αγκαλιές τις μικρές μου αδυναμίες..βρίσκω ησυχία στην απλή παρατήρηση του κόσμου μας..  Ε ναι λοιπόν…μονολογώ… χωρίς  τύψεις και χωρίς ντροπές.  Ναι. Δε γεννήθηκα σοφή ούτε θα γίνω. Δεν ξέρω καν αν αυτό αποτελεί και προνόμιο. Ίσως και να αποτελεί για κάποιους…μπράβο τους..

Οντας  χαζή λοιπόν τον κόσμο αυτό παλεύω ακόμα να τον καταλάβω.. Απο μικρή μου έβαζα να παίζω ένα παιχνίδι κατανόησης, να καταλάβω τι σκέφτεται κάποιος, αν το γέλιο του είναι αληθινο ή όχι..αν  είναι χαμένος μέσα στην παρέα ή όχι…κτλ..Και άλλο ένα παιχνίδι..που εγινε ανάγκη..να πλησιάζω τους άλλους μήπως και με ανακαλύψω ανακαλύπτοντάς τους..και όχι μόνο… Τώρα, εδώ στο παγκάκι.. σε καλύτερο πόστο μακριά απο οποιαδήποτε προσπάθεια προσέγγισης..απλά χαζεύω ολους τους άλλους που είτε προσπαθούν σαν κι εμένα είτε ανήκουν στην απέναντι πλευρά είτε σε μια άλλη άγνωστη για μένα.. Μικρές χειρονομίες που δείχνουν αγάπη, λόγια που δε μπορώ να ακούσω αλλά φαίνονται αν είναι ζωηρά, θυμωμένα ή μελαγχολικά και ματιές και χαμόγελα που επιβεβαιώνουν οποιοδήποτε συναίσθημα.. Ο κόσμος είναι πανέμορφος λέω..και καμιά μηχανή κανένα κλικ δε μπορεί να απαθανατίσει μια προσπάθεια… μια ανθρώπινη σχέση…που κάθεμιά είναι διαφορετική και μοναδική στον κόσμο..

Ο κόσμος είναι πανέμορφος και χαμογελάω..λίγο μελαγχολικά… Κοιτάζω ξανά.. Τη γιαγιά που χαιρετάει την άλλη γιαγιά και χωρίζουν για τα σπίτια τους. Τι ωραίο που θα ταν να έλεγε ή μία στην άλλη να κάνουνε πυτζάμα-νυχτικιά πάρτυ ε? Χαχανίζω μόνη μου…με τη φαντασία να οργιάζει. Τις 2 γιαγιάδες καθισμένες στο διπλό κρεβάτι και ένα πιάτο απαγορευμένα γλυκάκια πάνω σε ένα ροζ πάπλωμα..με την αγαπημένη ταινία τους να παίζει στο..βίντεο..!  Χαζεύω την κοπέλα στην παρέα που της αρέσει ο απέναντι τυπάκος ο σιωπηλός..αλλά δεν πλησιάζει να του πει τι σκέφτεται και δε μιλάει.. Τόσο απλή ερώτηση αλλά δεν την κάνει.. Και αν την έκανε τι θα γινοταν? Τους φαντάζομαι χέρι χέρι..να ξεμακραίνουν απο την υπόλοιπη παρέα και να βλέπουνε χριστουγεννιάτικα στολίδια. Ισως να της χαρίσει και κανένα αγγελάκι…  Ο διπλανός μου γεράκος..κάθεται μόνος…και χαζεύει μακριά. Οχι δεν κοιτάζει τις γιαγιάδες βρε πονηρούλα….μου λέω και γελάω. Εχει μια ανείπωτη ανάγκη. Τι ωραίο που θα ταν να άπλωνα το χέρι μου και να ακούμπαγα το δικό του και να του έλεγα..»Καταλαβαίνω..και εγώ το νιώθω καμιά φορά..αλλά μη φοβάσαι..» .  Ουφ ακόμα και εγώ δειλιάζω τελικά. Τι περιμένω τότε από τους άλλους…αν δε μπορώ να απλώσω το χέρι μου στο χέρι του?

Δυο τρεις λέξεις…δυο τρεις μικρές χειρονομίες ίσως..και ο κόσμος εκτός από πανέμορφος θα μπορούσε να γίνει και σοφός.. και έτσι ανάμεσα σε τόσους σοφούς θα γινόμουν και εγώ…θα αποκτούσα λίγη σοφία.  Πόσο απλό αυτο το παιχνίδι… Ομως κάπου μπάζει τελικά.. Γιατί αυτές οι προσπάθειες φθίνουν.. Το ‘τι κάνεις’, ‘αν είσαι καλά’…το ενδιαφέρον για τα καθημερινά…για αυτά που πονάνε για αυτά που δεν πονάνε αλλά χαροποιούν..όλα…ερωτήσεις υπό εξαφάνιση.. Ο καθένας έχει ανάγκη να ακούσει τις ερωτήσεις του, αλλά ο ίδιος ξεχνάει να τις κάνει… Εγωιστές γίναμε λέω..πώς θα πλησιάσει έτσι ο ένας τον άλλον…πως θα γεννηθούνε μεγάλα συναισθήματα με τέτοιες μικρότητες.. Πολλά παιχνίδια χαμένα στα σημεία…τα παιχνίδια των ανθρώπινων σχέσεων…μουρμουράω..και πλέον είμαι σίγουρη για αυτό. Οι άνθρωποι χάνουν στο παιχνίδι των σχέσεων απο κάποιες μικρές λεπτομέρειες. Αναρωτιούνται γιατί και πώς, όταν η απάντηση είναι μπροστά τους…

Από την άλλη για κοίτα..η κρίση μας έφερε πιο κοντά..πιάνω κάτι συζητήσεις πλέον με τον κόσμο στα μαγαζιά..στο μετρό και στο δρόμο…λες και ξέραμε ο ένας τον άλλον…Αντε μου λεω..είδες? Η κρίση θα μας κάνει και πιο ανθρώπους!! Τα πάντα εν σοφία εποίησαν τα μεγάλα στομάχια…..χαχα..λέω και γελάω μόνη μου. Ο γεράκος δίπλα γυρίζει και με κοιτά. Χαμογελάει. Τρελή θα ναι θα λέει. Σαν κι εμένα που γελάω καμιά φορά μόνος μου..

 

Advertisements