Το επισκεπτήριο απο τη μεριά ενός κλόουν…

–  Ε, ψιτ εσύ…
–  Σε μένα μιλάς? του λέω
–  Ναι..εσύ που τριγυρνάς εδώ μέσα…
–  Ναι..
–  Πώς βρέθηκες εδώ?
–  Εχει σημασία το πώς?
–  Ξέρω εγώ δεν έχει? Για γύρνα γύρω σου..
–  Ναι..?
–  Βλέπεις πολλούς?
–  Δύσκολη ώρα..μεσημέρι..θα έρθουν πιο πολλοί..σε λίγο..
–  Νομίζεις…ή θες να νομίζεις..
–  Θέλω να νομίζω γιατί?
–  Γιατί όλοι θέλουν να νομίζουν..
–  Τι πράγμα?
–  Οτι όλοι είμαστε άνθρωποι..ότι όλοι βοηθάνε..οτι άν δε βοηθήσει κάποιος βοηθάνε οι υπόλοιποι…
–  Μπα..έπαψα να νομίζω από καιρό αγαπητέ μου..του λεώ σαρκαστικά
–  Μπα?
–  Ναι..μπα! Κάποτε πίστευα και εγώ πως αν ο ένας έχει ανάγκη ο άλλος που αγαπά τρέχει
–   Α χα…και αποφάσισες να ωριμάσεις!!
–   Κοίτα ποιος μου το λέει..!! Κάποιος που έλεγα να του μοιάσω μικρή…χαχα…Περίεργο να στο λέει κάποιος σαν κι
εσένα..αυτό περι ωριμότητας..
–   Ναι αλλά εγώ δεν είμαι όποιος κι όποιος..κοίτα με…δεν έχω φανταχτερά πολυτελή υφάσματα..ούτε και
καλοραμμένος είμαι..και δες που με βρήκες..Κάπου χωμένο μέσα σε κακόφημη συνοικία…
–   Ναι…σε αυτό έχεις δίκιο…
–  Αρα? μου λέει και τα μάτια του λαμπυρίζουν με τα φώτα του μικρού χώρου…
–  Αρα τίποτα..πες μου ..εγώ δεν έχω να σου πω..πώς είναι αυτές οι γυναίκες
–  Σαν κι εσένα…καμία διαφορά. Γελάνε..κλαίνε..ονειρεύονται..πιστεύουν..απογοητεύονται..απελπίζονται..Τι εσύ δεν
τα έχεις όλα αυτά?
–  Ουυυυ….Ναι..
–  Μία είναι ομως η μεγάλη διαφορά.. όσο και να πνίγεσαι εσύ…ανοίγεις την πόρτα και φεύγεις..και τρέχεις και
ουρλιάζεις και γυρίζεις σβούρες..και ανεβαίνεις βουνά και βουτάς σε θάλασσες..και ανοίγεις το παράθυρο του
αυτοκινήτου σου με τη μουσική δυνατά…σωστά?
–  Σα να με ξέρεις καλά…  μικρέ μου..
–  Ε…ιδιο επάγγελμα μου θελες…σε ξερω..Η χαρά αν πνίγεται θέλει ελευθερία… Εσύ την έχεις. Εκείνες όχι. Και κάποιες
εκεί μέσα..τόσο άδικα συμβιώνουν με άλλες που κράτησαν μαχαίρια και όπλα… Και εκείνα τα μικρά…τα
τοσοδούλικα…που μεγαλώνουν εκεί μέσα..τι να σου πω…καλύτερα να μην ξέρεις και πολλά… Της είπα αυτής που με
έραβε να με αφήσει να μείνω σε μια τέτοια αγκαλιά  μα δε με άφησε.. είπε με λύπη…
– Γιατί γιατί..του λέω πικραμένη..
–  Γιατι αν με πουλήσει θα πάρει λεφτά και αν πάρει λεφτά θα μπορεί να αγοράσει ή να διεκδικήσει κάτι…για κάποια
μικρή αγκαλιά με τόσες ανάγκες…Βλέπεις αυτές τις ανάγκες αυτό που ονομάζετε κράτος..καλά τα λέω? …δε τις
βλέπει ή κάνει πώς δεν τις βλέπει…
–  Τίποτα δε βλέπει…
–  Ετσι εσύ…εγώ…η κυρία Εύα που έμαθε σε πάνω από 200 γυναίκες να φτιάχνουν κούκλες εκεί μέσα..και το άστρο των Χριστουγέννων…χαχα..γέλασε χαιρέκακα ή έτσι μου φάνηκε..
– Δύσκολοι καιροί για κλόουν του είπα και τον ξεκρέμασα…
–  Τι..?  Θα με πάρεις μετά από τόση μαυρίλα?
–  Αν σε πάρω και σε φέρω σπίτι θα βγούμε κερδισμένοι..βρε..
–  Πώς..?
–  Τόση ώρα λες λες λες…και τίποτα δεν καταλαβαίνεις μου φαινεται του λέω και τον χαιδεύω απαλά..στα ανακατεμένα πορτοκαλένια μαλλιά του. Εγώ θα κάνω μια γυναίκα εκεί μέσα πιο χαμογελαστή και εσύ θα μου μάθεις το επάγγελμα..
–   Πλάκα κάνεις? Δεν είσαι και τόσο μικρή κυρία μου!! μου λέει ψιλομουτρωμένος..
–  Κοίτα τον που φοβάται…οτι θα του πάρω τη θέση του…χαχαχα…
–  Κανείς δε με φτάνει εμένααααααααααααααααααα φωνάζει..!!
– Μικρέ μου εκεί που γεννήθηκες και απο τα χέρια που φτιάχτηκες που παρά τα προβλήματα ελπίζουν ονειρεύονται και ελπίζουν…δε θα μπορούσε να σε φτάσει κανείς.. Λίγο από το υλικό που φτιάχτηκες θέλω να κλέψω για να ξορκίζω τις μαύρες προσωπικές μου νύχτες…εκείνες που νομίζω οτι τίποτα δε βγαίνει…

Αραχτός στην πολυθρόνα…πλέον…με ύφος νεόπλουτου αλλά όχι ξιπασμένου…αράζει..δίνοντας συμβουλές για το πώς γελάνε ακόμα και όταν έχουνε μπουκώσει απο τα δύσκολα…το πώς γλεντάνε για να πατήσουνε  κάτω οποιονδήποτε διάολο…και το πώς ονειρεύονται ακόμα και αν έχουνε κοπεί όλα τα όνειρα…
Τον θαυμάζω και του το λέω…και εκείνος..απαλά και ψιθυριστά μου λέει » Μεγάλο σχολείο η φυλακή* φίλη μου….»

* Για 8η συνεχή χρονιά, στο «Εργαστήρι Μαιρηβή» www.mairivi.gr, από  τις 16-19 Δεκεμβρίου 2011, πραγματοποιήθηκε έκθεση με κούκλες ραμμένες από τις κρατούμενες των Γυναικείων Φυλακών Θήβας, στο πλαίσιο του προγράμματος «Λόγος και Ύφασμα» της «Άρσις».

Advertisements