Χριστουγεννιάτικη παράκληση…

Αχνιστοί κουραμπιέδες με μαύρο ρούμι σκορπίζουν άρωμα στο σπίτι και μελάκι σιροπι με καρύδι και κανέλα τριγυρνά σε πιατέλες…Αρωμα από πορτοκάλι και γαρύφαλλο…και κόκκινα τραπεζομάντηλα..Γυαλιστερές μπάλες…αγγελάκια στολίδια και αγιο βασίληδες φωτεινοί με τα Χο χο τους…  Λαμπιόνια πολύχρωμα και μουσική εορταστική..Ποτήρια κρασιού γεμίζουν και αδειάζουν με μικρές και μεγάλες περιστάσεις και το γκλιν σε κάθε ευχή τριγυρνά εντός και εκτός σπιτιού..

Ανάγκη ανάγκη ανάγκη πολύχρωμη όλων μας όπως πάντα…φέτος ακόμα πιο μεγάλη να νιώσουμε λίγο πιο φωτεινοί..λίγο πιο κόκκινοι…να περιμένουμε σα μικρά παιδιά τον όμορφο γεράκο με το σάκο το γεμάτο…Ανάγκη να ξεχάσουμε όσα μας πάγωσαν..μας τρόμαξαν μας φτώχυναν…μας μίκρυναν…μας έβαλαν σε ψυχικά και οικονομικά αδιέξοδα.  Ανάγκη να ξεχάσουμε τα προσωπικά μας προβλήματα, να δώσουμε το χρόνο στους ανθρώπους που αγαπάμε και μας χρειάζονται, που πονάνε που υποφέρουν που έχουνε ανάγκη να πιστέψουν, να νιώσουνε πιο όμορφα. να γεμίσουν αισιοδοξία..  Ανάγκη και εκείνοι απο τη μεριά τους να δούνε το ενδιαφέρον μας..που καμιά φορά θεωρούμε δεδομένο να το δείχνουμε..

Ανάγκη και δική μου – δεν ξέρω γιατί σφηνώθηκε  αλλά θέλω να την απλώσω εδώ μεσα..- να παρακαλέσω γνωστούς και αγνώστους να μην ξεχάσουν όλους αυτούς τους….δεδομένους ανθρώπους τους.  Πιείτε γλεντήστε..μεθύστε…με φίλους με παραφίλους με γνωστούς και με αγνώστους..κάντε πάρτυ βγείτε  έξω…χορέψτε..φωνάξτε…ψωνίστε…αλλά δώστε και χρόνο σε εκείνους τους δεδομένους ανθρώπους σας που αφήνετε λίγο πιο πέρα..για να χωρέσετε όλες σας τις δραστηριοτητες..και  τα θέλω σας..  Να αφιερώσετε εκείνη την ώρα τη γλυκειά σε κάποιον δικό σας άνθρωπο και να τη ζήσετε με όλη σας την καρδιά…να τον ακούσετε…να τον κάνετε να γελάσει…να φέρετε χρώματα, στολίδια, τραγούδια – γιατί όχι? – σπίτι του..να τον κάνετε να νιώσει οτι είναι σημαντικος στη ζωή σας..

Αυτοί οι δεδομένοι άνθρωποι στη ζωή μας συνήθως έχουνε το ίδιο αίμα με εμας….Είναι αυτοί που ξενυχτάγανε μαζί μας όταν αρρωσταίναμε..που μας μεγάλωσαν… μας δίνανε δύναμη όταν είμασταν μικρά ανθρωπάκια..που αφιερωναν όλο τους το χρόνο σε εμάς..στα όνειρά μας…που το κέντρο των αξόνων τους είμασταν εμείς.. Καμιά φορά τους κάνουμε άθελά μας κομπάρσους στη ζωή μας.. guest stars…και εκείνοι που τα δέχονται όλα δε θα απλώσουν το χέρι και δε θα τη διεκδικήσουν την αγκαλιά.  Κάποτε υπήρχε μια διαφήμιση που με έκανε να βουρκώνω..βασικά να χάνω την αναπνοή μου και να βουρκώνω …πολύ περίεργο συναίσθημα. Πρέπει να ήταν διαφήμιση τηλεφωνικής εταιρείας δεν τη θυμάμαι..Είχε μια γιαγιά..που καθοταν μονη της στο σαλόνι χριστουγεννιάτικα…..παιδιά εγγόνια κάπου έξω διασκέδαζαν και περίμενε δίπλα από ένα τηλέφωνο..

Μην τους αφήνετε δίπλα από ένα τηλέφωνο…μην πάτε μονο να φάτε σε ένα χριστουγεννιάτικο τραπέζι…κάντε την έκπληξη. Χτυπήστε το κουδούνι με ένα τριγωνάκι και σκούφο και πείτε τους τα κάλαντα εκεί που δε θα το περιμένουν…Καλέστε τους στο σπίτι σας μια άσχετη μέρα, πάρτε δώρο κάτι που θα τους κάνει να θυμηθούν κάτι όμορφο..κάτι που τους αρέσει και το ξέρετε μόνο εσείς..και κυρίως γράψτε μια κάρτα στο δωράκι σας..από αυτές που φυλάνε σε συρτάρια..και τις διαβάζουν στα κρυφά μες στο χρόνο.. Μια κάρτα που να λέει πόσο τους αγαπάτε και πόσο τους ευχαριστείτε για όλα αυτά τα χρόνια..

Τα Χριστούγεννα είναι μια οικογενειακή γιορτή.
Ας μη μετανιώσουμε ποτέ για όσα δεν είπαμε και δεν κάναμε…τραγικό λάθος..

Κλείνω την παράκληση. Σταματώ να μελαγχολώ τον οποιονδήποτε ή εμένα.  Βάζω ένα γνωστο τραγουδάκι από Chris Rea και σιγοτραγουδάω μαζί του…Αρπάζω τα στολιδάκια από το δέντρο και φέρνω αυτά που είναι πίσω και δε φαίνονται… μπροστά…και γελάω. Δε γίνεται τους λέω..όλα σας είστε πρωταγωνιστές..κανένας κομπάρσος..κανένας….χαχα

Καλά μας Χριστούγεννα…………………………………….. ΜΕ     Α Γ Α Π Η   !!!

Advertisements