20+12

Στα 20 με βρήκε η χιλιετία.  Την ευχαρίστησα.

Απο εδώ και πέρα της λέω..μπορώ να ξέρω κάθε στιγμή πόσο χρονών είμαι. Ούτε να μετρώ από τότε που γεννήθηκα, ούτε να σκέφτομαι πότε ήμουν σχολείο…πότε πανεπιστήμιο…ούτε πότε έπιασα δουλειά..ούτε πότε παραιτήθηκα..ούτε όταν ξαναέπιασα…ούτε ούτε…ούτε  πότε παντρεύτηκα ούτε τίποτα..
Απλά και όμορφα στο μικρό μου αλτσχάιμερ προσθέτω..20+12  και κάτι και έτοιμη η ηλικία.  20+13 20+14…..20+15…
και η ηλικία μου έγινε μια ατελείωτη πράξη. Είναι σταθμός το 20 ή ένας άλλος αριθμός λέω.. Εγώ με τους αριθμούς …περίεργη σχέση. Μπορούσα να σου πω τηλέφωνα και γενέθλια ανθρώπων όσα θες. Στις πράξεις τους  αριθμούς τους ανακάτευα..χάνοντας το μπούσουλα…και τώρα περιορίστηκα στα 0 και στα 1. Με 0 και 1 βρε δε λες ηλικία. Πιο πολύ σα ναι ή όχι μου κάνει σε κάποιο αόρατο ερωτηματολόγιο. Είσαι ή δεν είσαι ? Υπάρχεις ή δεν υπάρχεις?  Θέλεις ή δε θέλεις? Πρέπει ή δεν πρέπει?  Φτάνει ή δε φτάνει?

20+12 και λίγο κάτι λοιπόν. Το χω το χω. Είμαι 32 και κάτι.  Νατην η πράξη. Και αναρωτιέμαι. Τι καθορίζει μια ηλικία? Ενα καλό κρασί θα έλεγα αυτομάτως καθορίζεται από την ηλικία. Αλλα ένα καλό κρασί θα ξαναπω καθορίζεται από όλες του τις χρονιές. Και αν δεν το ξερες το έμαθες. Ο ορισμός του καλού κρασιού δεν είναι μόνο η φοβερή παλαίωσή του μετά από 10ετία και το μαλάκωμα από τις τανίνες. Πρέπει σε όλα τα χρόνια που θα το γευτείς να έχει μια ομορφη εξέλιξη. Πρέπει κάθε φορά η γεύση να κερδίζει…και να αναμένεις τα επόμενα… 20+12=32 και κάτι. Το χω λέμε. Ε και?
Πήγαμε και βάλαμε σταθμούς.  Στόχους ανα ηλικία. Πότε να κάνουμε το ένα πότε το άλλο. Πότε πρέπει να μαστε σε εκείνο το στάδιο πότε στο άλλο. Καλοί οι στόχοι δε λέω. Αλλα καμιά φορά πάμε και καλουπωνόμαστε και θεωρούμε οτι πρέπει να είμαστε στην ίδια φάση που είναι άλλοι της ίδιας ηλικίας. Λες και τρέχουμε ισόπαλα σε έναν αγωνα…λες και πρέπει να έχουμε το ίδιο βήμα με τους άλλους..

Και βλέπω πολλούς να αλλάζουν γρήγορα το βηματισμό τους για να συγχρονιστούν και δεν τους πάει. Κα δεν τους παει καθόλου αλλά το κάνουν για να μοιάσουν με τους…συνομήλικους.. Και βλέπω και τους άλλους που δεν καταφέρνουν να συντονιστούν και απελπίζονται και κλαίνε. Και απογοητεύονται..και νιώθουν μισοί..άχρηστοι..ανίκανοι να ευτυχήσουν…άτυχοι..που βιώνουν τη μοναξιά της διαφορετικότητάς τους στο κάθε βήμα τους..που χάνουν την ανάσα τους νιώθοντας οτι εκείνοι είναι πίσω και απέναντι από τους υπόλοιπους που επιτυχημένα περπατάνε μαζί και με σταθερό βήμα..

20+12 =32 και κάτι. Ε και? Τι σημαίνει αυτό? Τι πρέπει να σημαίνει? Και γιατί όλοι αυτοί οι γύρω μας συγγενείς και φίλοι περιμένουν μια καλουπωμένη πορεία?  Και γιατί πρέπει να μπαίνουμε σε μια αγγχωτική διαδικασία χωρίς λόγο? Τι σημαίνει είμαι πίσω…διαφορετικός…δεν ανήκω…δεν πέτυχα..δεν έκανα ό,τι έκαναν οι άλλοι των 20+12 και κάτι? Είναι πιο έξυπνοι? Πιο τυχεροί? Πιο επιτυχημένοι?

Αμάν! Σταματήστε! Ελεος!!! Ποιος ήθελα να κάτεχα όρισε ηλίθιους αγχωτικούς σταθμούς? Ποιος καλουπώνει τόσο καλά και μας κάνει να νιώθουμε στριμωγμένοι σε καλούπια που δε μας χωράνε?  Τι στο διάολο κάναμε με αυτόν το χρόνο? Τον πηραμε για να μετράμε..εντάξει. Τον βάλαμε να πειθαρχεί..να αξιολογεί..να μεγαλώνει να ολα…Μα έλεος..αρκετή πίεση δεν έχουμε στη καθημερινότητά μας…για να κάθεται να μας ρυτιδιάζει πριν την ώρα μας μια καλουπωμένη πίεση δήθεν επιτακτική ανάγκη?  Σταματήστε. Στοπ. Χαρείτε. Ελεος. Χαρείτε το τώρα. Και σε όσους περιμένουν και λένε και λένε..και σχολιάζουν..αν είναι ξένοι ισοπεδώστε τους με ειρωνεία…σε όσους είναι δικοί σας και κουβαλάνε άγχη άδικα…κάντε τους χιούμορ…αφοπλίστε τους…ξαναμάθετέ τους πως η επιτυχία δε σχετίζεται ούτε με ηλικία ούτε με χρόνους.. Το να πει κάποιος…πέτυχα στη ζωή είναι μια τεράααααααααααααααστια ΜΠΟΥΡΔΑ!

Στη ζωή ήρθαμε για να χαράξουμε μια απίστευτα διαφορετική γραμμή. Τα πρότυπα..οι δήθεν πορείες..οι σκοποί του ανθρώπου….το πότε πρέπει να γίνει κάτι…είναι σφηνωμένα στο μυαλό σε μια άρρωστη κοινωνική λογική. Διαφέρουμε να πάρει. Χάνετε χρόνο με το να λιβανίζετε τη σκέψη σας με όσα δεν έχετε κάνει και κάνανε οι άλλοι. Ζήστε το τώρα. Καντε άλλα. Δοκιμάστε διαφορετικά. Βγείτε έξω. Χαρείτε. Βρείτε λόγους να χαίρεστε! Βρείτε νέες ασχολίες. Καινουριους στόχους ακαλούπωτους. Τρομάξτε κιόλας! Αμε!!!

2012 ολοκληρο. Χωρίς πράξεις. Τι καθορίζει? Σβήνουμε φώτα και λέμε ξουτ ή λέμε κρίμα….ή πιο ευγενικά του τραγουδάμε το πάει ο παλιός ο χρόνος… Στο ίδιο μοτίβο με πριν..είναι απλά μια χρονολογική μέτρηση…αφήστε λοιπον τους ηλίθιους απολογισμούς…και τα πρέπει του νέου χρόνου..Ξελαχανιάστε απο έναν άσκοπο αγώνα δρόμου.

Ο δρόμος αυτός δε σας ανήκει. Βρείτε το δικό σας…
Νιώστε διαφορετικοί. Τολμήστε…

Advertisements