Ενας μολυβένιος στρατιώτης, μια όμορφη μπαλαρίνα φτιάχνουν ένα ωραίο παραμύθι?

Με τυλιγμένα τα πόδια οκλαδόν δίπλα απο το κρεβατάκι ενός αγγέλου… ξετυλίγω ένα παραδοσιακό παραμύθι του Άντερσεν του ερωτευμένου μολυβένιου στρατιώτη και της μοναχικής μπαλαρίνας. Το χριστουγεννιάτικο παραμύθι που τους θέλει ακίνητους κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον…το φύσημα του ανέμου…ο μολυβένιος κουτσος στρατιώτης ανήμπορος να σωθεί..το θαύμα της διάσωσης…η επαναφορά του στο σπίτι…και η γαλήνη στα μάτια του όταν ξαναείδε την αγαπημένη του. Το χαζόπαιδό που τον πέταξε στη φωτιά..η χρυσή αίσθησή του οτι ζεσταινόταν απο τον έρωτά του..το τελευταίο κλικ πλιν κλείσει τα μάτια του και γίνει στάχτη με τον αέρα βοηθό που του φέρνει επάνω του την ποθητή χορεύτρια..και η μολυβένια καρδιά από στάχτη το επόμενο πρωί..

Μικρή αίσθηση μιας αδικίας. Αδικία που είπε και το αγγελάκι μου να τον ρίχνει εκείνο το παιδάκι στη φωτιά και δική μου προσωπική σκέψη που σαφώς και  δε μοιράστηκα με μια 5χρονη αθώα καρδιά…αδικία να ερωτεύεσαι με τόσο πάθος κάποια που ούτε ένα βλέφαρο δε σου ριχνει αλλά προσπαθεί να τελειοποιήσει τις κινήσεις της στο μπαλέτο..και που μαζεύει τα βλέμματά σου στο καλάθι της  αυτοεπιβεβαίωσής της… Θα μου πεις το παρατράβηξες και θα σου πω ναι ίσως και να έχεις δίκιο..δεν ξέρω. Αλλά να είναι που αυτός ο πειθαρχημένος κουτσός στρατιώτης ταγμένος στην αγάπη του μου βγάζει κάτι πολύ μεγαλύτερο απο εκείνη τη μπαλαρίνα που ο τυχαίος αέρας την φέρνει να καίγεται μαζί του στο τελευταίο λεπτό μιας παράξενης ευτυχίας.

Τη φαντάζομαι να καίγεται και να του γκρινιάζει οτι κάηκαν τα παπούτσια της..και οτι τα μαλλιά της πλέον δεν είναι χρυσαφένια και μαλακά…και εκείνον να την κοιτάζει βαθειά στα μάτια και να της λέει πως ό,τι κι αν γίνει είναι πανέμορφη.. Α ρε Χανς..δε θα το φανταζόσουν αυτόν τον μονόλογο. Μεγάλωσα με τις ιστορίες σου. Είσαι πρότυπο παραμυθά..που ξέρει να ξεσηκώνει τη φαντασία…λατρεύω όλα σου τα παραμύθια ακόμα και τη ξινή πριγκίπισσα που κατάλαβε το μπιζέλι/ρεβύθι  κάτω από είκοσι στρώματα και είκοσι παπλώματα – αν και δε θες να σου αναλύσω τις θεωρίες μου για δαύτο! – Αραγε ήσουν και εσύ ένας αθεράπευτα ρομαντικός άνθρωπος τότε? Ενας αθεράπευτα ερωτευμένος? Που σου αρκούσε να μπορείς να βλέπεις το άτομο που ξεχώριζες ως μοναδικό?

Γιατί αυτό το παραμύθι να χτίζεται έτσι βρε Χανς? Γιατί να μη γυρίσει λίγο το κεφάλι του αυτός ο μολυβένιος στρατιώτης στο χώρο και να εντοπίσει τη πορσελάνινη κούκλα λίγο πιο δίπλα ολίγον τι πιο  ευτραφούλα από τη λεπτή μπαλαρίνα αλλά με πιο ζεστά μάτια που τον κοιτάζουν και λιώνουν..και να ανακάλυπτε την απλή ευτυχία της αμοιβαίας αγάπης?  Γιατί πάνε πολλοί και πέφτουν πάνω στο αδύνατο και στο ανεκπλήρωτο και χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο?

κι αν νομίζεις οτι αυτο περιορίζεται σε μια ερωτική σχέση κάνεις λάθος. Γινόμαστε πολλές φορές ο κουτσός μολυβένιος στρατιώτης που πειθαρχεί σε ένα φανταχτερό σκοπό που δεν του ταιριάζει και δεν κοιτάμε πιο δίπλα..ακόμα και όταν καιγόμαστε και χάνουμε τη ζωή που θα μπορούσαμε να έχουμε συνεχίζουμε τυφλά να υπηρετούμε έναν ουτοπικό σκοπό…  Παλεύουμε σε χάρτινες βάρκες…δεχόμαστε το πέταγμα από άλλους σε αναμμένο τζάκι…για μια Ελένη..που θα λεγε και ο Σεφέρης..

αυτό το πουκάμισο το αδειανό…το πούπουλο ενός κύκνου θα έπρεπε να γίνεται ποτέ σκοπός? Υπάρχει κανένας γιατρός κατηγορίας οφθαλμίατρου καρδιολόγου και ψυχολόγου μαζί που μπορεί να μας ανοίξει τα μάτια για να ξέρουμε να στοχεύουμε καλύτερα με παντιέρα το εγώ μας και τα θέλω μας τα αληθινά και τα ταιριαστά?

Το χάπι εντ σε αυτό το παραμύθι…θέλει τη στάχτη μιας μολυβένιας καρδιάς…την ποθητή αγκαλιά στο φινάλε..στο crescendo της ιστορίας..στο παρα πέντε ενός τρυφερού και άδικου θανάτου…  Αν λοιπόν ο Χανς ήξερε τι έγραφε και αν το έζησαν καλά αυτοί και εμείς καλύτερα δεν πολυκολλάει σε αυτήν την ιστορία..μήπως δεν ήθελε να περιγράψει μια ρομαντική ιστορία αλλά να καταγράψει μία διαχρονική κατάσταση?

Υπερβάλλω? Παραλογίζομαι? ή μήπως παρα είδα κόσμο τελευταίως να κυνηγάει άπιαστα όνειρα…να βάζει ατελείωτους στόχους και να παραβλέπει τις διπλανές όμορφες ευτυχίες και τους καθόλου ευτελείς διπλανούς σκοπούς? Μήπως πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε κάποια πραγματάκια στη ζωή μας? Μήπως να αλλάζαμε το παραμύθι λιγάκι? Εγώ πάλι θα χαιρόμουν..αν η μπλαζέ μπαλαρίνα στραμπουλήξει το πόδι της και αναγκαστεί να κάτσει σε μια καρέκλα χωρίς να αφοσιώνεται στην τελειότητά της…και αν ο μολυβένιος στρατιώτης έβρισκε θεραπεία για το πόδι του απο κάποια γιατρό κούκλα εκεί δίπλα…έτσι γιατί μου αρέσουν τα παραμύθια και τα απλά ανθρώπινα θαύματα που μπορούμε να δημιουργήσουμε από μόνοι μας χωρίς καμιά θεία παρέμβαση…ή έστω την ατυχή φυσική παρέμβαση του ανέμου και της φωτιάς..

Advertisements