Επαγγελματικός προσανατολισμός…


 – Αννούλα τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις?
– Θα γίνω γιατρός να τους κάνω όλους καλά!

– Εσύ Γιαννάκη? Τι θα γινεις όταν μεγαλώσεις?
– Θα γίνω αστρονάυτης με πύραυλο και θα πηγαίνω βόλτες στους πλανήτες!

Η ερώτηση «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις»  είναι από εκείνες τις ερωτήσεις που παίζονται σαν τις επαναλήψεις του «Ρετιρέ»,  «Τρεις Χάριτες»..και ακομα χειρότερα..κρατήσου…σαν το «Κωνσταντίνου & Ελένης» !!!! Τις ακούμε σταδιακά από χρονιά σε χρονιά, με λίγες μικρές παραλλαγές.  Ξεκινάνε από τα 5 μας και φτάνουν στα 18 μας. Αν είμαστε τυχεροί το μαρτύριο σταματάει στα 20-22. Και τότε αρχίζουνε οι επόμενες ερωτήσεις του πότε θα πάρουμε πτυχίο..πότε θα βρουμε πια αυτή την επιθυμητή δουλειά που είχαμε κάποτε επιλέξει με σθένος..και μετά πότε θα παντρευτούμε να κάνουμε παιδιά..σκυλιά γατιά εγγόνια..όλα σε ένα χορό τρικούβερτο που αποφεύγω να συνεχίσω.

Θα σταθώ στη φοβερη πρώτη ερώτηση που κάνει σοβαρά ο θείος που σε βλέπει ύστερα από καιρό και δεν ξέρει πώς να σε πλησιάσει και εσύ που είσαι 5 χρονών σκασίλα σου που δεν τα καταφέρνει..δεν του δίνεις και σημασία..ας ήξερε να πλησιάζει παιδιά..ευκαιρίες δε δινεις..συνεχίζεις και παίζεις αδιάφορα με τα παιχνίδια σου στο χαλί…όταν σε ρωτάει αυτή τη τόσο χαζή ερώτηση που ξέρεις ότι όταν την απαντήσεις θα γελάσουνε οι υπόλοιποι ή θα βγάλουν ενα επιφώνημα θαυμασμού για τις….τόσο ώριμες επιλογές σου για 5 χρονο!!!

Ε και? Πες πώς είπες και εσύ ένα επάγγελμα. Λίγο αργότερα θα έρθει η δασκάλα στο σχολείο να σου πει για τους δασκάλους, τους καθηγητές, τους γιατρούς, τους δικηγόρους κλπ κλπ… Λίγο αργότερα στο Γυμνάσιο θα πρέπει να αρχίσεις να σκέφτεσαι ποια μαθήματα σου αρέσουν περισσότερο..και στο Λύκειο θα πρέπει να ξέρεις οπωσδήποτε τι θέλεις να γίνεις.  Αυτό το «τι θέλεις να γίνεις»  δεν ακούγεται πολύ τρομακτικό? Μόνο εγώ τρομάζω στην ερώτηση? Τι θέλω να γίνω?? Δηλαδή αν γίνω κάτι…οτιδήποτε… δε θα θέλω να γίνω κάτι άλλο αργότερα? Και αν αυτό που σου λέω οτι θέλω να γίνω τώρα,  λίγο αργότερα μου φανεί γελοίο πάει..πάπαλα..δεν έχει επιστροφή? Και ποιος μου έμαθε τόσα χρόνια πόσα διαφορετικά πράγματα μπορώ να γίνω…και κυρίως ποιος είναι αυτός που εστίασε στις δεξιότητές μου στο σχολείο και είπε τι μου ταιριάζει περισσότερο? Και να σου βάλω και πιο δύσκολα? Πες εσύ οτι διαλέγω το σούπερ επιθυμητό «θα γίνω» απάντηση που σκίζει..με περηφάνεια έχω βρει αυτό που πραγματικά με ορίζει..μπορείς εσύ να μου υποσχεθείς ή έστω προβλέψεις αν όταν πάρω τα ρημάδια τα πτυχία ή κάνω όσα βήματα χρειάζονται..θα έχω και δουλειά μετά πάνω σε αυτό το τόσο ελπιδοφόρο «Θα γίνω»?

Επαγγελματικός προσανατολισμός.  ΣΕΠ για όσους θυμούνται. Αστείο μου φαίνεται. Το θυμάμαι και γελάω. Δε μάθαμε τίποτα. Αερολογίες και ένα χαζό βιβλίο. Βαρετοί καθηγητές που δεν είχανε όρεξη να μας ξεψαχνίσουν να μας δείξουνε όσα μπορούμε να κάνουμε..να μας ταρακουνήσουν…να ανατρέψουν κάποιες κλασικές επιλογές που μεταφερόντουσαν από παππού σε μπαμπά και από μπαμπά σε γιο ή κόρη… Ετσι έφτασα..μαθήτρια του 19 και του 20 στην τρίτη λυκείου να έχω μηχανογραφικό μπροστά και να μην ξέρω τι πρέπει να συμπληρώσω. Μεταξύ μας…πιο εύκολα συμπληρώνω το στοίχημα που είμαι και άσχετη… Δε σου λέω…δεν απέτυχα οκ. Δουλειά βρήκα. Και όλα καλά.
Μη με ρωτήσεις αν μου αρέσει. Μου βάζεις δύσκολα και θα εκτεθώ.  Θα σου πω μόνο πως χιλιάδες φορές με έχω σκεφτεί με χιλιάδες επαγγέλματα. Θα σου πω οτι σε ένα σωρό ερωτηματολόγια καταλήγω να βγάζω το ωραιότατο συμπέρασμα οτι δεν ξέρω τι θέλω. Και λέω το ΣΕΠ μου μέσα, θα μπορούσε αυτός ο προσανατολισμός να οδηγήσει κάπου καλύτερα?

Ζούμε σε μια κοινωνία που δεν έχει αλλάξει στοιχειώδη πράγματα. Αν σου πει το παιδί σου οτι θέλει να γίνει κομμώτρια και να παρατήσει το σχολείο και να πάει σε μια σχολή κομμωτικής πόσο δεκτικός είσαι εσύ που το ήθελες γιατρό ή δικηγόρο? Μήπως να άλλαζες και εσύ γνώμη?  Εχεις μάθει πόσα παίρνει μια κομμώτρια? Και κυρίως πόσα παίρνει σε γάμους και άλλα events? Και αν το παιδί σου λοιπόν έχει έφεση και όρεξη και ταλέντο..γιατί να το πιέσεις να μάθει να λύνει εξισώσεις? Δύσκολο ε? Ναι όντως το θεωρώ δύσκολο να ξεφύγουμε από τέτοιες στάσεις. Και εγώ που το λέω δεν ξέρω πώς θα λειτουργήσω…Αλλά και πάλι τώρα που ανατρέπονται όλα καλό είναι να ανατρέψεις και εσύ τις κοσμοθεωρίες σου από προπάππου του προπάππου..σωστά?  Ξέρεις εσύ να μου πεις τώρα ποιο επάγγελμα έχει μέλλον? εδώ δεν ξέρουμε αν η χώρα μας έχει κάποιο μέλλον..!!!

Κρίμα  δεν είναι να βλέπεις το κουστουμαρισμένο καμαράκι σου…να πηγαινει με κόμπο στο λαιμό στη δουλειά όταν θα μπορούσε τουλάχιστον να φεύγει με ένα πιο ευχάριστο προσωπο έστω μάσκα δεν αντιλέγω..? Να αντέξει τα ατελείωτα χρόνια μέχρι την ουτοπική σύνταξη (χαχα καλό και αυτό το ανέκδοτο)? Να νιώθει τουλάχιστον οτι έχει μια ισορροπία..σε περιβάλλον δουλειά μισθό? Οτι μπορεί και αντέχει γιατί μπορεί και αναπνέει? Ζητάω πολλά ε? Ονειρεύομαι ξύπνια? Ωρα για ύπνο? Χτύπησε καμπανάκι? Ο Μορφέας καλεί και άλλα τόσα?

Οκ…κλείνω με προσωπική ανάμνηση και σε αφήνω στην ησυχία σου..

Η κυρά Φωφώ με τα γαλανά μάτια και το ρυτιδιασμένο πρόσωπο η φοβερή μου νηπιαγωγός  λίγο πριν τη σύνταξη (και όχι μόνο) με πλησιάζει και ρωτάει
– Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις?
Με τεράστια σιγουριά και με ένα χαμόγελο τεράαααααααααααααστιο της λέω
– Κλόουν!

Κλείνω με τη  λεζάντα για τη φώτο μου (αν και δεν το συνηθίζω):
Montpellier 2011 . Πανηγύρι.  Ανάπηρη γυναίκα παρακολουθεί στο καροτσάκι της μια συναυλία. Τρισχαριτωμένος κλόουν βρίσκεται εκεί τριγύρω και κάνει τον κόσμο να γελάει. αντικρύζει την κυρία και την πλησιάζει κάνοντάς την να χαχανίζει. πέφτει κάτω..σηκώνεται..κάνει το γόη…τον παίρνω τέλειες φωτογραφίες.  Εκείνος τελειώνει το σόου και πηγαίνει κοντά της και της γυρεύει φιλί. Δείτε πόσο ευχάριστα και αληθινά τον φιλάει. Σαν ένα τεράστιο ευχαριστώ που την έκανε και ξεκαρδίστηκε σαν παιδί.

Να σου πω κάτι?   Ζηλεύω……………………………..!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Advertisements