Κυριακάτικο απόγευμα…

Τα Κυριακάτικα απογεύματα είχανε πάντα μια ησυχία αλλά και μια μικρή μελαγχολία..
Ακόμα και αν η μέρα ήταν ακόμα στα μισά της ένιωθες οτι κάτι ήσυχο ξεκούραστο ή ζωηρό και ανήσυχο τελειώνει…και οτι θα πρέπει να μαζευτείς για λίγες μέρες μέχρι να το ζήσεις και πάλι.

Μικράκια όταν είμασταν, βαριόμασταν να κοιμηθούμε από νωρίς για να ξυπνήσουμε για το σχολείο. Λίγο πιο μεγάλη με θυμάμαι να μη θέλω να μαζευτώ στο γραφείο μου για να κάνω τις ασκήσεις και τα διαβάσματά μου.  Αλλες φορές μου έδινα θάρρος λέγοντας πως αν τελειώσω νωρίς θα προλάβω να δω μαζί με όλους την ελληνική συνήθως ασπρόμαυρη ταινία που έπαιζε εκείνες τις εποχές..και τρελαινόμουν όταν είχε τον αγαπημένο σε όλους Θανάση που με έκανε να ξεκαρδίζομαι.  Ο πατέρας μου έκανε όλες τις μιμήσεις και το Καλέεεεε μου άνθρωπε στόλιζε το κυριακάτικο βραδινό.

Αργότερα, όταν ήρθε το πανεπιστήμιο νομίζω οτι ήταν η μόνη περίοδος που το κυριακάτικο απόγευμα δε δήλωνε κανένα τέλος. Αααααχ…τι τέλεια εποχή. Καμία μέρα δεν ήταν βαρετή. Και καμία μέρα δεν είχε το άγχος. Μέχρι το Λύκειο έπρεπε να ….πετύχω. Στο πανεπιστήμιο ένιωθα οτι ζούσα μια περίοδο ανταμοιβής των κόπων μου και καθότι ανίδεη για το μετά…όλα είχανε γίνει ομορφα και απλά. Κυριακή απόγευμα μπορεί να κανονίζαμε καφέ..βράδυ έξοδο μέχρι τα ξημερώματα..που φτάναμε στον αγαπημένο φούρνο για να πάρουμε ζεστό κρουασάν δήθεν το πρωινό μας και πέφταμε για ύπνο αποφασίζοντας οτι θα πάμε μόνο στα μεσημεριανά μαθήματα..

Ηρθε η μέρα που σοβαρέψαμε και πιάσαμε δουλειές. Και ξαφνικά το Κυριακάτικο απόγευμα έγινε πιο μελαγχολικό από ποτέ..και κανένα κυριακάτικο βραδινό κίνητρο δεν ήταν αρκετό για να το δούμε πιο θετικά. Μια περίεργη σκλαβιά..η αίθηση του αλυσσοδέματος από τη δουλειά. Είναι που δεν έχεις να κάνεις με 8 ώρες μόνο. Αλλά όσες ώρες μπορείς να φανταστείς. Είναι που χρειάζεται συνεχώς να αποδεικνύεις την αξία σου…ή με άλλα λόγια συνεχώς να παλεύεις για τη θέση σου που εύκολα μπορεί να πάρει άλλος. Είναι που ξέρεις πόσο πιεστική θα είναι η εβδομάδα που θα έχεις..πόσα δήθεν χαμόγελα πρέπει να πάρεις..πόσες διπλωματικές απαντήσεις πρέπει να δώσεις στον μισητό συνάδελφο ή στον προϊστάμενό σου για να αποφύγεις ανιαρές συναντήσεις για χρονοδιαγράμματα κλπ… Ξαφνικά λοιπόν…η Κυριακή έγινε μελαγχολική…και μετά από το τελείωμα το εορταστικό που η επόμενη άδεια μας πάει τέλη φεβρουαρίου…η ανάσα βαραινει και το αχ ανεβοκατεβαίνει… Βάλε οτι πλέον ζεις με ένα μόνιμο φόβο του έχω τώρα δουλειά αλλά αύριο δεν ξέρω…έγινε δυσβάσταχτο το κάθε κυριακάτικο απογευματινό…

Ζω και εγώ με τα άγχη μου, με τις φοβίες, με όλα. Για τον καθένα η Δευτέρα είναι πλέον μια δύσκολη μέρα. Για άλλους πιο δύσκολη για άλλους λίγο πιο ανεκτή. Ομως αυτό που με στοιχειώνει τον τελευταίο καιρό είναι οτι δε μπορώ να γίνω ο ευτυχισμένος άνθρωπος του σαββατοκύριακου και ο δυστυχισμένος της υπολοιπης εβδομάδας. Δηλαδή, τι θα γίνει? Θα ζούμε για 2 μερες που προσπαθούμε να χωρέσουμε ολες τις ανάγκες και όλα τα θέλω μας εκεί μέσα? Πώς είναι δυνατόν να χωρέσουν όλα σε 2 24ωρα? Και πώς συμβιβαζόμαστε με αυτήν την αόριστη συμφωνία?

Να σου πω..χωρίς παρεξήγηση μήπως φταις και εσύ που έγινες ο άνθρωπος του ΣΚ? Μήπως αντί να γυρνάς με τα μούτρα κάτω απο μια δύσκολη Δευτέρα να κάνεις την ανατροπή σου με μια τέλεια βόλτα που μπορεί να σε ξεβολεύει από το πρόγραμμά σου αλλά να βολέψει την ψυχή σου που το έχει ανάγκη? Είναι κάτι Τρίτες..Τετάρτες που δεν τις ξεχνώ ποτέ. Που στο τυχαίο λέω σε φίλους να βρεθούμε και μπορεί να είμαστε χάλια όλοι και κουρασμένοι…αλλά τελικά εκείνο το μαγαζάκι που αγαπάμε…η μουσικούλα η απαλή ή η δυνατή…ένα ωραίο κρασί ή ένα τσάι με τέλεια γεύση..χαλαρώνουν…και τα νεύρα μας για τη δουλειά και την πίεση πάνε περίπατο..ή μοιράζονται και γίνονται λίγο πιο ανεκτά…

αν λοιπόν το απογευμα της Κυριακής βλέπεις οτι η μέρα τελείωσε είναι δικό σου πρόβλημα που πρέπει να λύσεις και όχι της καημένης της μέρας. Αν εσύ δηλαδή βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο και όχι μισογεμάτο…δε μπορώ να σε πείσω να αλλάξεις αν δεν το καταλάβεις ο ίδιος. Είτε αποφασίζεις να ζεις πιο όμορφα είτε βυθίζεσαι σε αυτήν την απίστευτη ρουτινιάρικη ζωή που σε κρούβει (ε το μάθαμε πλέον το κρητικό δεν το ξανα μεταφράζω).

Και επειδή είμαι καλό παιδί σήμερα, έτσι είπα στο 2012 να γίνω πιο ήρεμος άνθρωπος και πιο δεκτικός με τους άλλους θα σου δώσω λίγα τιπς…

  • Σκέψου κάτι που θέλεις να μάθεις εδώ και καιρό και δεν το έχεις κάνει. Ψάξε για τζάμπα σεμινάρια ή για φροντιστήρια αναλόγως του τι θες
  • βρες οικονομικά πακέτα για μίνι εκδρομές στα ΣΚ για να γεμίσουν περισσότερο
  • Ψάξε τον τόπο που ζεις. Η Αθήνα έχει μέρη που σίγουρα δεν τα έχεις δει και δεν κοστίζουν. Μπες λίγο και στο http://www.forfree.gr και δες τι μπορείς να κάνεις μέσα στη μέρα
  • Οργάνωσε τους φίλους σου για ένα μακρινό ταξίδι. δεν είναι τέλειο να περιμένεις ένα ταξίδι ?
  • Γίνε εθελοντής σε κάποια ομάδα. Δε μπορείς να φανταστείς το κέρδος. Η απασχόληση σε ζωντανεύει και γνωρίζεις και νέους φίλους. Και φίλους που είναι και περισσότερο άνθρωποι από τους εκει έξω…
  • Κάνε νέους φίλους!! Μίλα. Στη δουλειά, έξω παντού. Μην γίνεσαι τόσο επιφυλακτικός με τους άλλους. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να ζεις με λίγους.  Είναι τέλειο ή τουλάχιστον εμένα με τρελαινεί να γνωρίζεις νέους ανθρώπους νέες απόψεις και νέες στάσεις / αντιλήψεις ζωής..
  • φτιάξε το σπίτι σου ή άλλαξέ το
  • οργάνωσε όσα δεν έχεις κάνει τόσο καιρό και συνεχώς αναβάλλεις
  • βρες μια αφορμή – οποιαδήποτε – και μάζεψε κόσμο στο σπίτι σου.
  • παίξε παιχνίδια με φίλους να δεις πόσο μπορεί να ζωντανέψει ένα απόγευμα
  • φώναξε φίλους να μαγειρέψετε μαζί!
  • Φτιάξε ένα μπλογκ σαν κι εμένα και έλα να αλληλο-επικοινωνούμε
  • ακόμα και όταν βαριέσαι ανέβασε κανα τραγουδάκι στο fb. όλο και κάποιους απο τους 100000000 «φίλους»  θα το δει και θα το σχολιάσετε μαζί και θα περάσει η ώρα
  • Και αν δε μπορεί κανένας να βγει μαζί σου έξω, πάρε τα πόδια σου ή το αυτοκίνητο και κάνε μια βόλτα. Εμπιστεύσου με…θα γυρίσεις διαφορετικός άνθρωπος στο σπίτι. Και μόνο να παρατηρήσεις λιγο τον κόσμο και να βάλεις τίποτα προσωπικά στοιχήματα για το πώς θα αντιδράσει κάποιος που βλέπεις από μακριά έχει πάρα πολλή πλάκα..

Αυτά κουράστηκα…και δε μπορώ να σου μιλήσω και άλλο. Σε λίγο θα χτυπήσουν το κουδούνι μου οι φίλοι μου…και πρέπει να δούμε ποιος θα κερδίσει για 3η φορά φέτος το φλουρί! Και πάει λέγοντας…αφορμές να χουμε ε?  😉

Advertisements