Πιάνει ή αφήνει?

Σε μια περίεργη γειτονιά και σκοτεινή γυρίζοντας από μια βολτίτσα, ένα παράθυρο σε ένα σπίτι διαφορετικό από τα άλλα νομίζω οτι με φωνάζει. Γυρίζω να το δω και κολλάω στο όμορφο χέρι με τη μαύρη καρδιά που βλέπεις. Δεν υπάρχει περίπτωση του λέω. Θα σε φωτογραφίσω. Το χέρι απλώνεται η καρδιά παίρνει θέση…τα τούβλα αποκτούν ζωή. Μια κρυμμένη ζωή..η ζωή του σπιτιού ή εκείνου που μένει μέσα ή οποιοδήποτε πέρασε και ακούμπησε τη ψυχή του σε μια ζωγραφιά ζωντανεύει σε ένα κλικ ερασιτεχνικό. Το πήρα και έφυγα με την παρέα μου.

Στο μετρό επιστρέφω για το σπίτι και χαζεύω το καινούριο μου κλικ. Το κοιτάζω ξανά και ξανά και λίγο αργότερα το δείχνω και σε άλλους.  Θα με πεις τρελή αλλά έχει κάτι αυτό το χέρι που με κάνει να νιώθω οικεία. Σα να το ξέρω. Σα να έχουμε γνωρίστεί πολύ παλιότερα.  Λεω να δεις που φταίει το μέρος που σε βρήκα και η στιγμή εκείνη.  Να δεις που εμφανίστηκες την κατάλληλη ώρα στην κατάλληλη στιγμή…και στον κατάλληλο τόπο. Να δεις που υπό άλλες συνθήκες καλό μου χεράκι δε θα σε γνώριζα ποτέ… Δε θα υπήρχε λόγος.. Και εκείνο χαμογελάει.

Και ξαφνικά μου καρφώνεται μια τόση δα ερωτησούλα που τη τριγυρίζω από εδώ κι απο εκεί. Αυτό το χέρι που βλέπεις…παίρνει ή αφήνει την καρδιά με το  Μ? Αν μου άρεσε να φτιάχνω εξελόπιτες ή εξελοραβδογράμματα κλπ γραφήματα…θα σου έφτιαχνα μια πολύ ομορφη παρουσίαση των στατιστικών μου.. Τώρα θα αρκεστώ να σου πω πως οι περισσότεροι θέλανε το χέρι να πιάνει την καρδιά. Βλέπανε μια καρδιά να πέφτει στο χέρι τους.  Δεν ξέρουν από πού ήρθε ποιος τη δίνει…αλλά τη θέλουν στο χέρι τους.  Ομορφο συναίσθημα ναι.

Εγω η ανάποδη κλασικά..θέλω το χέρι να αφήνει την καρδιά. Βρε λες, λέω να φταίει το Μ που έχει χωμένο εκεί μέσα? Λες να το πήρα προσωπικά?  Γιατί ποιος δε θέλει να λαμβάνει μια όμορφη καρδιά στο χέρι του. Ποιος δε θελε αυτήν την όμορφη χειρονομία?  Είναι όμως που εγώ μου δίνω την απάντηση οτι δεν υπάρχει μια ουρανοκατέβατη καρδιά που προσγειώνεται σε ένα χέρι. Το όποιο χέρι. Προτιμώ να βλέπω την κίνηση εκείνου που τη δίνει. Εκείνου που κάνει την ηρωική και ανθρώπινη κίνηση να τη χαρίσει. Γιατί ναι χαρίζει.  Το να χαρίζεις την καρδιά σου το βρίσκω γενναιο. Το βρίσκω τολμηρό.  Και πολλά άλλα. Οι άνθρωποι συνήθως δεν δείχνουν καν την καρδιά τους. Συνήθως την τυλίγουν με ένα σωρο μάσκες..και βάζουν τοίχους και σύνορα και όρια. Τόσο, όσο. Να μην …»εκτεθούν»…

Το γενναίο χέρι…αυτό που βρήκα τυχαία σε μια γειτονιά θέλει να μου πει πως..αυτός ίσως και να ναι άλλος ένας ορισμός της ευτυχίας. Πως αυτός είναι ένας λόγος ύπαρξης.  Πως αυτός μπορεί να είναι και ένας αυτοσκοπός και πως αυτός μπορεί να μην είναι ένας φόβος που έχουν πολλοί, αλλά ένα όμορφο βήμα προς την αγάπη. Αυτή που ομορφαίνει οποιοδήποτε δύσκολο χρόνο…οποιαδήποτε δύσκολη περίοδο…οποιοδήποτε πρόβλημα..

Εγώ λοιπόν βάζω ένα Μ σε αυτήν την καρδιά και το αφήνω σα μπαλονάκι με ήλιο. Της ψιθύρισα όμως στο αυτί και κάναμε μια μυστική συμφωνία για το πώς θα χαράξει την πορεία της πριν φτάσει πολύ ψηλά. Νομίζω πως συμφώνησε. Μου είπε όμως οτι στο δρόμο της μπορεί να κάνει και του κεφαλιού της και να λειτουργήσει αυθόρμητα..και με χαμόγελο της είπα πως ίσως έτσι να είναι και καλύτερα.. Εκλεισε η μία το μάτι στην άλλη και  χαιρετηθήκαμε…

Τσαφ..και πήρε το δρόμο της …

Advertisements