Game Over?

Στα ηλεκτρονικά παιχνίδια δεν ήμουνα ποτέ καλή.  Δεν είχα ποτέ την απαραίτητη υπομονή να ανεβαίνω  levels με τις ώρες. Το χέρι κουραζόταν..τα μάτια το ίδιο και μετά από λίγο, η απόδοση ήταν άστα να πάνε. Ο ενθουσιασμός της αρχής έφευγε..και η ίδια μουσική το ίδιο σενάριο σε διαφορετικές πίστες γινόταν κουραστικό.  Κι αυτές οι συζητήσεις φίλων για το αν τερμάτισε κάποιος ένα παιχνίδι…άγνωστες..για μένα.. Και τώρα στο «έξυπνο»…κινητάκι μου που ενθουσιάστηκα με κάτι παιχνιδάκια…άρχισα ήδη να τα βαριέμαι..και στο άκουσμα διάφορων παιχνιδιών που συζητάνε όλοι οι  «ανδροειδείς» αισθάνομαι όπως συζητάνε για τα νέα σίριαλς του έτους…όταν εγώ δεν έχω δεί ούτε του προηγούμενου. Ασχετη εντελώς..Αφήστε δε τι έγινε όταν τους είπα οτι angry birds δεν έχω παίξει ποτέ. Θα πρέπει να έκανα μεγάλο έγκλημα…είμαι σίγουρη..που το ψέλισσα.. Μα είναι δυνατόν να μην έχω παίξει όταν τα παιδιά του τάδε το έχουνε τερματίσει κιόλας?  Ουφ..πάλι πίσω είσαιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι σκέφτομαι..πώς θα τους φτάσεις πια όλους αυτούς ε? Το νιώθεις το ταπεινό μου λαχάνιασμα?

Με θυμάμαι να παίζω τέτρις κάποτε με τις ώρες πολλάααααααααααα χρόνια πριν. Αυξανόταν η ταχύτητα μειωνόταν ο χρόνος και να παλεύω να τα χωρέσω όλα. Πολύ αγχωτικό…να τακτοποιήσεις τα πάντα σε λίγο χρόνο…  Μεγάλες μπάρες..μικρές και περίπλοκες..που άγαρμπα από άγχος ακουμπούσα όπου έλαχε προσπαθώντας να προλάβω να τις γυρίσω σωστά….ίσα ίσα να προλάβω το επόμενο κομμάτι..Κάπως έτσι..νιώθω πως είναι και η ζωή καμιά φορά. Πολύ αγχωτική να τα χωρέσεις όλα σε ένα άγνωστο χρονικά Game Over.. Στρίμωξε από εδώ στρίμωξε από εκεί..άλλαξε λίγο την κατάσταση οπως-όπως να σου αρέσει …να αρέσει στους άλλους και κάντα στο σωστό χρόνο..με το σωστό τρόπο να μην στεναχωρηθείς..να μη στεναχωρήσεις. να μη σε παρεξηγήσουν….να πάει καλά..να μη μετανιώσεις..να..να…να…

Δεν είναι μόνο ο ύπουλος ο χρόνος που με πειράζει …είναι που πρέπει να βρεις τον πιο σωστό τρόπο να τα ταιριάξεις και εγώ με τη λέξη «σωστό» έχω τσακωθεί. Αν εμένα το παζλ μου αρέσει με τη μία μπάρα πάνω στην άλλη και όχι ξαπλωτή για να σβήσεις περισσότερες γραμμές πιάνοντας λιγότερο χώρο…τι πρέπει να κάνω? Να αλλάξω παιχνίδι? Ναι σε άκουσα..Να αλλάξω παιχνίδι.. Σε άκουσα σε άκουσα..σσσ..

Μα δεν καταλαβαίνεις. Ολα έτσι πάνε κάπως..θυμάμαι το αγαπημένο μου view master…και νιώθω οτι σαν δολοφόνος ξαναγυρνώ στον τόπο του εγκληματός μου..  Κλικ και γύρω γύρω…και ένα παιχνίδι κάθε φορά διαφορετικό με θέλει έτοιμη να αντέξω το χρόνο και την πίεση και το στρίμωγμα…και βρες την πιο έξυπνη κίνηση βρε χαζή..πριν σκάσει to ειρωνικό τιτλάκι.. Χαζή χαζή χαζή..σαν παιδάκι μικρό ξεκορμίζω και με κοιτάζω με τα χέρια στο κεφάλι και τη γλώσσα έξω κοροιδεύοντάς με..στο τέλειο Game Over μου.. Χι χι..με δείχνω..έχασες παλιιιιιιιιιιιιιιιι!!!  Να να νανα ναααα!!

Ετσι είναι …έτσι πάει…Νιώθω καμιά φορά σε πράγματα που προσπαθώ και δεν προλαβαίνω οτι παίζω από αυτές τις πίστες με τα αυτοκίνητα..που παλεύω να κρατήσω το αυτοκινητάκι μέσα στο δρόμο (μη σου πω πόσες φορές έχει πάρει τα λιβάδια..τι ωραία που ήταν …γέλαγα και γέλαγαν και οι άλλοι φωνάζοντας πού πααααααας??? μείνε στην πίστααααααααα)  και εκεί που λέω οκ..καλά παμε…μου το πετάει με μεγάλα γράμματα.. και τελειώνει ο αγώνας και μένω με την απορία…τι έγινε ρε παιδια?  Κάπως έτσι είναι και σε όσα δεν προλαβαίνω ή και σε όσα νομίζω οτι πρόλαβα… Κάπως έτσι είναι και κάποιες μου προσπάθειες γενικότερα. Και κάπως έτσι είναι και η προσέγγιση κάποιων ανθρώπων..και κάπως έτσι είναι ολα στη ζωή μας…

Γέμισαν άγχος και πίεση ακόμα και οι σχέσεις. Γεμισαν levels. Το πιστεύεις? Μη γελάς.  Μια χαρά τους ταιριάζουν τα levels των ανθρωπινων σχεσεων. Αλήθεια είναι. Ξαφνικά μπαίνεις σε οποιαδήποτε σχέση σε μια διαδικασία παιχνιδιού. Επίπεδα, ζωές…μπόνους πίστες..και επικίνδυνα game over…εκεί που δεν τα περιμένεις..και επιστροφή στην αρχή… Και μην ξεχνάς και το στρίμωγμα που σου ανέφερα πριν ε?  Που νομίζεις οτι έκανες την πιο σωστή κίνηση και είναι λάθος..που άλλες φορές την κάνεις αλλά είσαι εκτός χρονου.. Βαλτα όλα μαζί και το έφτιαξες το παιχνίδι της ζωής…του μυαλού…ονόμασέ το όπως θες…

Σε βάζω κάτω όμως.. και σε ρωτάω.  Τι θα προλάβαινε αυτό το Game Over αν όχι ο χρόνος? Τι θα κατάφερνε να νικήσει την πίεση…το άγχος..το στρίμωγμα..τις παρεξηγήσεις..τα λάθη …όλα?  Και μήπως από την άλλη είναι αναγκαίο κακό? Μήπως τελειώνει κάτι για να αρχίσει κάτι άλλο? Μήπως το να βγω στο λιβάδι και να μη μείνω στην πίστα..και ας με βρει αυτο το ρημάδι τέλος  είναι η καλύτερη στάση σε αυτον τον πανικό?  Μήπως…από την άλλη δεν υπάρχει τέλος  παρά μόνο στην οθονη του υπολογιστή ή του κινητού σου?  Μήπως εκεί που νομίζεις οτι κάτι τέλειωσε..και λυπάσαι… το παιχνίδι …αλλάζει επίπεδο από μόνο του και ωριμάζει? Και εκεί που λές να πάρει έχασα….πανηγυρίζεις για μια απροσδόκητη νίκη?

Game Over λοιπόν ή ένα τέλειο Play Again?
(Δεν είμαι σίγουρη αλλα νομίζω οτι ο Βούρος το έλεγε…  «Εσύ αποφασίζεις» !! …)

Advertisements