Λίγο ακόμα ήλιος?

Αν με ρωτήσεις ποιο είναι το αγαπημένο μου παραμύθι θα δυσκολευτώ πολύ γιατί αγαπάω πολλούς παραμυθάδες…Ομως  με το χέρι στην καρδιά θα σου πω, πως δεν ερωτεύτηκα ποτέ παραμύθι απο την αρχή ως το τέλος του όσο εκείνου του μικρού πρίγκηπα.

Δεν είναι μόνο οτι κρύβει τεράστια ανθρωπιά..δεν είναι μόνο οτι σκορπάει αγάπη και όμορφα ώριμα λόγια, είναι γιατί αποτυπώνει και την κοινωνία..όπως ακριβώς είναι ανα τους «πλανήτες» της.. Κάθε άνθρωπος και ένας πλανήτης..κάθε πλανήτης με άλλη ατμοσφαιρα..άλλη βαρύτητα..  Τα λόγια του μικρούλη τα έχω χρησιμοποιήσει πολλές φορές. Η προσέγγιση των ανθρώπων που αγαπάς ή θα αγαπήσεις δε θα μπορούσε να παρουσιαστεί καλύτερα απο το εξημέρωμα της αλεπούς και τις πολύτιμες συμβουλές της.  Ο τρόπος που οι μεγάλοι ξεχνάνε να βλέπουνε με την παιδική τους ματιά δε θα μπορούσε να παρομοιαστεί καλύτερα από τη ζωγραφιά του βόα που έφαγε έναν ελέφαντα που οι μεγάλοι βλέπουν μόνο ένα ….καπέλο.  Η μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου και η ανοθευτη αγάπη δε θα μπορούσε να παρομοιαστεί καλυτερα από το ταξίδι σε όλους τους πλανήτες του πρίγκιπα και την ομορφη συνειδητοποίηση οτι το τριαντάφυλλό του διαφέρει από όλα όσα είδε…

Η ψυχοσύνθεση μιας αγνής ψυχής σαν του μικρού πρίγκηπα δε θα μπορούσε να ταιριάξει καλύτερα με την περιγραφή του τόπου του..ενός μικρού πλανήτη που προστατεύει..καθαρίζει ..κλαδεύει τα επικίνδυνα μπαομπάμπ…ερωτεύεται και προσέχει το μοναδικό του τριαντάφυλλο…και αφήνει τον εαυτό του να γευτεί τα χιλιάδες ηλιοβασιλέματα ..αλλάζοντας λίγο κάθε φορά τη θέση της καρέκλας του…

Αν ζήλευα κάτι πιο πολύ από παιδί σε αυτήν την περιγραφή ήταν αυτή η διάρκεια στο ηλιοβασίλεμα.. Δεν ξέρω γιατί…αλλα η αίσθηση ενός μικρού πλανήτη που περπατούσες μόνο σε λίγα λεπτά…προκαλούσε μια ομορφη ασφάλεια και ζεστασιά. Η τύχη να μπορείς να βλέπεις τα υπέροχα χρώματα ενός ήλιου που δύει..   Μια παράταση σε κάτι όμορφο που στο δικό μας πλανήτη τελειώνει σε λίγα λεπτά. Η παράταση στην ομορφιά είναι ένα υπέροχο συναίσθημα. Και επειδή μοιαζει ουτοπικό και παραμυθένιο σου ξυπνάει την έμφυτη παιδική ανάγκη του ονείρου και της γαλήνης που σου προσφέρει ένα παραμύθι λίγο πριν κοιμηθείς…ο ήλιος που πάντα δύει ξανά και ξανά…

Βλέποντας λοιπόν αυτό το ευχάριστο βιντεάκι και την τυχη μερικών φωτογράφων ταξιδευτών και πεισματάρηδων… να ακολουθούν έναν ξενύχτη ήλιο εξίσου πεισματάρη που δε λέει να δύσει και να δώσει τη θέση του στο φεγγάρι, θυμάμαι αυτόν τον μικρούλη που έχει βρει μια θεσούλα μέσα μου και τον ακούω να λέει ¨πάμε? πάμε?» και χαμογελάω…

Και απο την άλλη θυμάμαι ένα άλλο παραμύθι….(σσσστ..έχω κλεισει τα αυτιά του μικρούλη..στο λέω ψιθυριστά)…..κάπου κάπως κάποτε..απο μια πραγματική ιστορία φτιάχτηκε μια παράδοση..ένας μύθος… The Song of Roland  και μια  ιστορία με τον Καρλομάγνο.   Ο Καρλομάγνος βρίσκει τους άντρες του νεκρούς…μαζί με τον πιο αγαπημένο του ιππότη και ανιψιό Ρολαντ. Θέλει να εκδικηθεί…θέλει να σκοτώσει…αλλά αν πέσει η νύχτα θα τη γλιτώσει ο εχθρός..Και τότε…παρακαλά τον ήλιο να μη δύσει…να μείνει άλλο λίγο ακόμα…Και  ο μύθος λέει οτι έμεινε…και οτι ο Καρλομάγνος διέλυσε τον εχθρό…και πήρε την εκδίκησή του…με έναν ήλιο που δεν έδυε…

Περίεργο ε? Και τα 2 παραμύθια φτιαγμένα από ανθρώπους.  Το ένα μας θέλει ρομαντικούς και ανθρώπους. Το άλλο εκδικητικούς από πόνο και περηφάνια. Και στα δύο ζητάμε μια παράταση.  Παράταση για να ικανοποιήσουμε τις συναισθηματικές μας ανάγκες.. Για να ονειροπολήσουμε λίγο παραπάνω..ή για να νικήσουμε τους εχθρούς μας..να βάλουμε την προσωπική μας τελεία.  Ενας ήλιος γαλήνης ένας ήλιος εκδίκησης. Η ανάγκη της παράτασης της δύσης του..

Παράταση να μη τελειώσει ποτέ κάτι όμορφο…παράταση για να του δώσουμε εμείς το τέλος που θέλουμε..

Advertisements