Το δεντράκι που ήθελε να μείνει κι άλλο..

Σκέψου την πιο ευχάριστη στιγμή σου.  Οκ δύσκολη ερώτηση κάνω..μπαίνω στη θέση σου και δε βρίσκω αυτό το ¨πιο»…έχω διάφορες αλλά το πιο είναι άστοχο. Οπότε πάμε πάλι. Σκέψου μια ευχάριστη στιγμή σου..όποια. Κάτι που όταν είσαι μέσα σε αυτό περνάς όμορφα και ξένοιαστα..  Ωραία το χουμε αυτή τη φορά..
Φαντάζεσαι να κράταγε για πολύ περισσότεροοοοοοοοοοοοο?

Σκέψου το πιο τέλειο φαγητό ή το πιο νόστιμο γλυκό που έχεις δοκιμάσει …φαντάζεσαι ο χρόνος που το απολαμβάνεις να γινόταν ξαφνικά άχρονος?  Και η στιγμή αιώνια της κάθε δοκιμής?

Σκέψου μια ομορφη  κουβέντα με ένα φίλο που σε κάνει να γελάς και να αντέχεις τα προβληματάκια σου …Φαντάζεσαι να κράταγε μέρες αυτή η κουβέντα χωρίς να εκκρεμούν χιλιάδες δουλειές γύρω σας?
οκ..νομίζω οτι κατάλαβες ..αυτό το τσικ της επέκτασης μιας όμορφης στιγμής…Αυτής της φανταστικής αύξησης ομορφου χρόνου και μείωσης εκείνου του ηλίθια χαμένου… Κάπως έτσι κοιτάζω το δεντράκι δίπλα..και ενώ όλοι το πακετάρανε εδώ και μερες στο κουτί του και χώθηκε σε κάποια αποθήκη ή πατάρι..αρνούμαι πεισματικά να το βάλω μέσα στο κουτάκι του. Βέβαια εδώ έχουμε ένα θεματάκι. Αρνείται και το ίδιο να μπει.  Μουλάρωσε κι αυτό και δε θέλει.. Και αν ένα δέντρο δε θέλει να πακεταριστεί καλύτερα να μην το προσπαθήσεις να το ξεκινήσεις το πρότζεκτ..μάζεμα δέντρου και στολιδιών. Είναι οι φορές που μαζεύεις και αποκτάς νεύρα χωρίς να ξέρεις γιατί…Ξέρω τι σου λέω 😉

Οπότε και εγώ σεβάστηκα την επιθυμία του και είπα να το πάωμε slow motion …στο κάτω κάτω τι έχω να χάσω? Ισα ίσα..καλύπτει και ένα τεράστιο κενό ανάμεσα στους καναπέδες μου που οταν αδειάζει μου θυμίζει το τραπεζάκι που λέω εδώ και ένα χρόνο οτι θα πάρω.. Αρα με συμφέρει κι εμένα όχι μόνο αυτό..

Ο  Ευγένιος Τριβιζάς είναι για μένα ένας σούπερ ήρωας. Τέλος.  Ισως και ο καλύτερος σύγχρονος έλληνας παραμυθάς. Σε ένα από τα τέλειά του τα παραμύθια..ασχολήθηκε με το δικό μου το θέμα! Και έτσι σήμερα τον θυμήθηκα μαζί με το δέντρο μου. Μιλάει για ένα δέντρο που δεν ήθελε να φύγει μετά τα Χριστούγεννα. Ετσι έμεινε εκεί..και σε κάθε διαφορετική γιορτή στολιζόταν με διαφορετικά στολίδια.. Τι αποκριάτικα φόρεσε..τι χαρταετούς κρέμασε..τι σημαίες ελληνικές..τι κουβαδάκια… Ο Ευγένιος λοιπόν…σαν κι εμένα..τολμά να παρατείνει κάτι όμορφο..φοβούμενος οτι μπορεί και να καταντήσει γελοίος για τους υπόλοιπους!!

Ετσι εγώ και το δέντρο αποφασίσαμε να περάσουμε το Γενάρη μαζί.  Του είπα οτι θα του δώσω την ευκαιρία να μείνει για έναν ολόκληρο παραπάνω μήνα έξω από το κουτί του. Κι αυτό επειδή δεν το έχει  ξανακάνει του φάνηκε τέλειο. Είδες λέω? πόσο απλά μπορεί να χαρεί ένα απλό δέντρο!!

Μμμμ…πόσο απλά μπορούμε και εμείς να χαρούμε μαζί του. Οκ όλοι λένε οτι μέχρι τ΄Αη Γιαννιού το δέντρο ξεστολίζεται. οκ…Λένε…όλοι…και τσουυυυυυυυπ μια απαρχαιωμένη συνήθεια!!  Μήπως  λέω μήπως αν δε δίναμε δεκάρα στο τι λένε όλοι και στο τι πρέπει να κάνουμε…μην ξεπερνώντας σαφώς τη προσωπική μας ηθική..και τις αξίες μας…να καταφέρναμε να ζούμε λίγο..πιο γεμάτα…με λίγο παραπάνω χορταστικές στιγμές?

Στο νέο χρόνο λοιπόν που μπήκε που θα τα δούμε όλα βαριά και ανάποδα..και δύσκολα..έχει σημασία η επέκταση μιας όμορφης στιγμής..και θα σου ευχηθώ να καταφέρεις να το πραγματοποιήσεις σε όσα σε κάνουν να περνάς όμορφα και απλά… Και να το επιδιώξεις. Στο κάτω κάτω…σεβάσου..αυτό το δεντράκι της ψυχής σου που θέλει να μένει άλλο λίγοοοοοοο 😉

Advertisements