Top secret…

Σε κάποιο στενό της Νάουσας στην Πάρο..μακριά από τις ουρές από κόσμο που σε κάνανε να πιστεύεις οτι τριγυρνάς στον ασφυκτικό δρόμο της Ερμού στην Αθήνα σε περίοδο εκτπώσεων και προ κρίσεως, ένα ήσυχο δρομάκι κατέληγε σε ένα παραμυθένιο μαγαζί με καλλιτεχνίες. Ενας τυπάκος κλείνει σιγά σιγά το μαγαζί όταν κολλάω τα μάτια μου σε μια όμορφη καρδιά που πέταγε σχεδόν στον αέρα. Γύρω νεράιδες και λοιπά οπότε αρχίζω τα κλικ. Εκεί βρήκα και την πινακίδα του κυρίου.  Και την πήρα φωτογραφία όπως βλέπεις δεν κρατήθηκα. Εκεί με τσάκωσε ο κυριούλης του μαγαζιού..και εκεί μου πρότεινε να κεράσει την τελευταία σουμάδα του (καμία σχέση με βυσσινάδα όπως ακούς..αλλά σκέψου μια γλυκειά τσικουδιά…)

ποιο είναι λοιπόν αυτό  το τρυφερό μυστικό της ζωής? Το έχεις ποτέ σκεφτεί να το βρεις?  Και μπορεί η ζωή σου και η ζωή μου να μας το πουν? Μήπως αυτό που λέει περι ευθραυστότητας ισχύει? Μήπως όντως θέλέι αυτή την απαλή αγκαλιά? Μήπως όντως αυτό που χρειάζεται είναι να την αγαπήσεις? Να αγαπήσεις τη ζωή που ζεις..άρα και εσένα? Μήπως μόνο έτσι χιλιάδες θέλω κάθονται κοντά στο αυτί σου και σιγοψιθυρίζουν καινούρια μυστικά πολλά και όχι μόνο ένα? Και μήπως λίγο πριν κλείσεις τα μάτια…όποτε είναι να γίνει αυτό…τότε να μπορεί να σου πει με σιγουριά οτι το βρήκες το μυστικό και έπαιξες καλά το παιχνίδι? Και απο την άλλη πειράζει να μην το έπαιζες πάντα καλά? Σημασία έχει να καταλάβεις πως είναι ένα παιχνίδι. που χάνεις και κερδίζεις..κερδίζεις και χάνεις…που καμιά φορά έρχεσαι και ισόπαλος.. Περίεργο αυτό περι ισοπαλίας ε? Τι ισοπαλεί με τι? Με ποιον? Και όμως τελευταία νομίζω οτι κατάλαβα και τι σημαίνει να έρχεσαι ισόπαλος…

Η ζωή έχει ένα πεντάγλυκο μυστικό. Και θέλει όντως αυτήν την γλυκειά αγκαλιά από εσένα για να στο πει. Συμφωνώ με τον Παριανό σοφό του ήσυχου στενού. Συμφωνώ οτι είναι εύθραυστη…οτι πρέπει να την βλέπεις σαν ένα ανεκτίμητο γυαλί..και να την κρατάς με σταθερά χέρια που δεν τρέμουν… Να ξέρεις οτι όταν πέφτει φως πάνω της εκείνη αλλάζει χρώματα σαν ουράνιο τόξο…και όπως όταν τη νυχτώνεις και απομονώνεσαι εκείνη ξέρει να αντανακλά πάνω σου το φως του φεγγαριού και των αστεριών για να σου δώσει νέα όνειρα στο σκοτάδι σου… Καμιά φορά απλά δεν βλέπουμε τη τέχνη της. Γιατί έχει τέχνη. Δε διακρίνουμε πόσο καλά έχει ψηθεί αυτό το πανέμορφο γυαλί και πως παρά το φόβο μας..αν πέσει κάτω μπορεί και να ραγίσει αλλά δε θα σπάσει τόσο εύκολα όσο νομίζουμε..

Εκείνος ο κύριος ξέρει καλά το μυστικό. Εφτασα στο στενό του..έκλεινε το μαγαζί του ήρεμα..και χωρίς να με ξέρει μου πρότεινε να αποτελειώσω μαζί του τη τελευταία σουμάδα του. Η ευκολία αυτής της πρότασης..η ανάγκη για επικοινωνία..και η αμεσότητα…η ηρεμία..ένα μαγαζί με τα δημιουργήματά του…ένα ήσυχο στενό που θα του πήρε κάποια χρονια ίσως να φτάσει και να διαλέξει να αράξει..όλα αυτά δηλώνουν κάτι που ζηλεύω και επιθυμώ..την ευτυχία να βάζεις τη ζωή σου σα μικρό γατί στην αγκαλιά σου…να το μεγαλώνεις με τρυφερότητα και στοργή και σιγά σιγά να του λες πως έχει νύχια και μπορεί να αμύνεται..πως έχει 7 ζωές και ακόμα παραπάνω και μπορεί να συνέλθει απο οποιαδήποτε πτώση… Σα να ψιθυρίζεις εσύ σε αυτήν ένα μεγάλο μυστικό…μμμ ωραία ανατροπή….μ’ αρέσει.

Advertisements