Το παζλ της απλότητας…

Αναζητώ κάποιες ώρες εκείνο το κορίτσι που βούταγε στη θάλασσα και δεν έβγαινε ποτέ απο εκεί…που έπαιζε ένα παιχνίδι και δε σκεφτόταν πότε θα πρέπει να πάει για διάβασμα..και αν θα καταφέρει να βρει δουλειά ή αν θα τελειώσει τη δουλειά της στο χρονικό της deadline. Αναζητώ εκείνο το παιδί..που έλεγε «σε αγαπώ»  σε εκείνους που ήθελε να το πει και δε σκεφτόταν οτι ειναι παραξηγήσιμη φράση και λέγεται δύσκολα….
Αναζητώ εκείνο το κορίτσι που χαχάνιζε στους φίλους και στους συγγενείς..φωνάζοντας δυνατά και δε σκεφτόταν οτι θα την πει κάποιος χαζοχαρούμενη και λοιπά. Αναζητώ εκείνο το κορίτσι που έφευγε στα κρυφά απο την ανοιχτή πόρτα του σπιτιού στο χωριό της και αλώνιζε στην κάτω ρούγα(γειτονιά) και έπαιζε με τα παιδιά και δεν ήξερε τι πάει να πει χρόνος..σκοτάδι..επικίνδυνα… Αναζητώ εκείνο το κορίτσι που περπάταγε ξυπόλητο στα σκαλιά του σπιτιού αλλά και πάνω στα βράχια όταν σκαρφάλωνε για να χαζεύει τη θάλασσα και να της μιλάει..
Αναζητώ εκείνο το παιδί που άκουγε για εκδρομές και φανταζόταν ήδη λακκούβες στην άμμο, φαγητό στη πλαστική λεκάνη και κάρβουνα στην αμμουδιά…και όχι ξεβόλεμα και κουνούπια και ξενοδοχεία..
Αναζητώ εκείνο το παιδί που  άρπαζε τη στιγμή και την έκανε δικιά του που δεν το ένοιαζε ούτε η προηγούμενη αλλα πόσο μάλλον η επόμενη! Μέλλον δεν υπήρχε. Η μαλλον ανησυχία για μέλλον.

Αναζητώ εκείνη την απλότητα που κάποιος μου είπε χωρίς να το καταλάβω να τη φυλάξω σε ένα μπαούλο μαζί με τις αναμνήσεις μου..τα παιδικά μου ρούχα και τα παιχνίδια. Που κάποιος μου επέβαλλε να γίνω πιο φτωχή στις εκφράσεις και τα συναισθήματά μου. Να μη δίνω τόσο πολύ…να κρατιεμαι. Να μη δείχνω σε νέους ανθρώπους πόσο με έχουνε κερδίσει από το πρώτο λεπτό. Να μην γίνομαι ενθουσιώδης γιατί θα με εκμεταλλευτούν. Να είμαι τόσο κοντά σε κάποιους όσο μου το επιτρέπουν οι συνθήκες ζωής μου και ζωής τους. Αναζητώ εκείνο το τρυφερό χάδι  που κάποτε δεχόμουνα πανεύκολα και τώρα τσινάω και μουλαρώνω σαν άγριο άλογο.. Αναζητώ εκείνη τη στιγμή την ΕΛΕΥΘΕΡΗ που μπορούσα να πιστεύω οτι όλα μπορούνε να γίνουνε και όχι να αυτοτιμωρούμαι για όσα δεν προλαβαίνω σε ένα βουνό εκκρεμοτήτων…

Αναζητώ εκείνη την ασυνείδητη επιλογή να περνάω καλά..χωρίς να γεμίζω από θέλω και πρέπει..χωρίς να ετοιμάζω κανένα παζλ για να φτιάξω την εικόνα της ευτυχίας…χωρίς να πρέπει να βρω χαμένα κομμάτια να ταιριάξω που χω πετάξει απο εδώ και απο εκεί στα χρόνια της ζωής μου..που άλλα τα έκρυψα και άλλα τα πέταξα..και άλλα τα απαρνήθηκα ως επιβλαβή ή οποιαδήποτε άλλη μπούρδα είπα για δικαιολογία..

Σήμερα λοιπον…που θυμήθηκα την ξυπόλητη φύση μου..εκείνο το ζουζουνι που πείραζε τους συγγενείς και χασκογελούσε μαζί τους, που πάντα καθυστερούσε στο διάβασμα και σε όλα γιατί έπαιζε και δεν ήθελε να χάσει στάλα χρόνου από το παιχνίδι του, που έδινε απλόχερα τις αγκαλιές και τα λόγια αγάπης, που κυλιόταν με τα σκυλιά και πασαλειβόταν απο τα σάλια χαράς τους όταν παίζανε μαζί του, που ανέβαινε σε βράχια και έλεγε στη θάλασσα οτι θα μείνουνε για πάντα μαζί….νιώθω πως θέλω να σκαψω βαθειά στα έγκατα της ψυχής και να ανασύρω τα χαμένα κομμάτια αυτής της ομορφης παιδικοτητας..και κυρίως απλότητας..

Θα μου επιτρέψει η μοντέρνα μου φύση…να τη βάλω στην άκρη και να την απαρνηθώ…
Να με αφήσει να βρω τα κομμάτια του παζλ…να τη φτιάξω τη παλιά μου εικόνα.. για να φτιάξω και εμένα μαζί της…

Advertisements