Θα μου επιτρέψεις..

«Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια…
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν…
Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις και συ όσο μεγαλώνεις…»

Θα μου επιτρέψεις με όλο το σεβασμό να μην ανεβάσω κάποια φωτογραφία που να παραπέμπει στον άνθρωπο αυτό. Πίστεψέ με έχω πολλές που θα μπορούσαν. Θα μου επιτρέψεις όμως να ανεβάσω μία δανεισμένη ελαφρώς πειραγμένη για να αποδώσω λίγο καλύτερα το βλέμμα του…. Θα μου επιτρέψεις να μη βγάλω καμιά ιστορία σαν λαγό από καπέλα. Κανένα τσίρκο απόψε. Κανένα ταχυδακτυλουργικό.  Θα μου επιτρέψεις να σου πω οτι ο Θανάσης είναι ο σούπερ ήρωάς μου. Ο άνθρωπος που μεγάλωσα μαζί του. Και θα μου επιτρέψεις να σου πω..οτι ήταν σε ξεχωριστή κατηγορία και ας μη σου αρέσει..εσένα που δε σου άρεσαν οι κωμωδίες του και το γέλιο του κτλ… Θα μου επιτρέψεις να σου πω οτι έχεις την επιλογή να μην πας παρακάτω…και να διαβάσεις κάποια άλλη στιγμή κάποιο αρθράκι που να σου ταιριάζει περισσότερο..σιγά το πράγμα…

Τόσα λίγα λόγια τα παραπάνω..με απίστευτή σοφία. Τη σοφία που δε διαθέτουν πολλοί. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν λέει ..ο πάνσοφος Θανάσης. Χάσιμο χρόνου λέει. Κοιτάζω το ύφος του και ξέρω οτι υπήρξε σοφός και άνθρωπος. Πως στη ζωούλα του δεν πέρασε και τόσο καλά αλλά τον έβλεπες….έκανε το χαμόγελο παντιέρα…πάλευε ομορφα..και ανακάλυπτε με μάτια ορθάνοιχτα το νόημα της ζωής…δεν παρασυρόταν…  Θα μου επιτρέψεις λοιπόν να σου πω οτι έχει δίκιο. Ναι έχει δίκιο. Αυτά τα 2 χέρια είναι τόσο πολύτιμα και μερικοί από εμάς το ξεχνάμε..τα θεωρούμε δεδομένα..τα απαρνιόμαστε… Αυτά τα 2 χέρια και όχι τα πολλά…μας ξέρουν..μας αγκαλιάζουν μας αγαπάνε.. Ξέρουν πότε υποφέρουμε..ξέρουν πότε έχουμε νεύρα και κάνουνε πίσω..ξέρουν πότε χρειαζόμαστε ενθάρρυνση πότε πρέπει να μας χειροκροτήσουν..πότε να μας κρατήσουν για να φανούμε δυνατοί…να μη λυγίσουμε..ξέρουν να σκουπίζουν δάκρυα και να μεγαλώνουν το χαμόγελό μας…σα να ναι πλαστελίνη…στα χέρια τους..  😉

Θα μου επιτρέψεις..αλήθεια τα λόγια αυτά στο βράδυ αυτό να τα αφιερώσω.

Και να τα χαρίσω και σε εκείνους που πρέπει να ξέρουν ή που έχουνε ξεχάσει καταλάθος…το πολύτιμο των  2 απλών …ζεστών και απαλών χεριών που δε φοβούνται καμία καταιγίδα καμία μπόρα…και καμιά άλλη καταστροφή… Που επιμένουν να βρισκονται εκεί διπλα έτοιμα να αγκαλιάσουν…

Θα μου επιτρέψεις να χαράξω τα λόγια ενός μεγάλου Θανάση στη μικρή μου καρδιά …

Advertisements