Χωρίς «πάντα» και «ποτέ»


Μπερδεμένοι ορισμοί…μπερδεύουν τις ανθρώπινες σχέσεις…τις απαιτήσεις..τις προσδοκίες..  Πας να μου ορίσεις τη φιλία με έναν ορισμό. Ορίζεται? Τι παει να πει αυτο? Μπορεί ο κάθε άνθρωπος που συναντάς να είναι το ίδιο φίλος όπως ολοι? Μπορεί να φέρεται όπως φέρεσαι εσύ ή όπως φέρεται ένας άλλος?  Αμ …δεν είναι όλες οι  καρδιές το ίδιο καμωμένες…έλεγε ο Αττίκ κάποτε…μετά η Χαρούλα..ο Φάμελλος..και λοιποί…

Η καρδιά του καθενός έχει διαφορετικο παλμό. Πώς μπορείς να κρίνεις έναν απλό τρυφερο παλμό και πώς να τον συγκρίνεις? Το αποτύπωμα κάθε δαχτύλου διαφορετικό…η σοφία της φύσης…το διαφορετικό χνώτο σε ένα παράθυρο αυτοκινήτου που ταξιδεύει το βραδυ..και μια διαφορετική έμπνευση σχεδίου με το χέρι…αυτό είμαστε..εμείς οι όλοι…

Είχα κάποτε μια φίλη που θυμόταν τα πάντα στη ζωή μου…την παραμικρή λεπτομέρεια …Αυτή η καθημερινή ερώτηση για τα πάντα με έκανε να νιώθω το ενδιαφέρον της..και να γίνομαι «σημαντική»…Αργότερα όταν αυτή η φιλία ξεφούσκωσε σαν ένα πολυκαιρισμένο μπαλόνι…δεν μπήκα σε καμιά διαδικασία να καταλάβω κάτι.  Εχω ένα φίλο εξαιρετικό που δε θα ρωτήσει τι έκανα μέσα στη μέρα ή τι θα κάνω αύριο…και δε θα με ρωτήσει αν μου πέτυχε το φαγητό…που του περιέγραφα…αλλά όταν θα του χτυπήσω την πόρτα – την όποια πόρτα…-  απογοητευμένη για οποιονδήποτε λόγο……και του πω τι μου συμβαίνει..με ξέρει τόσο καλά που με δυο του λόγια μπορεί να μου υπενθυμίσει τις προσωπικές μου δυνάμεις..  Και το ίδιο θα κάνω και εγώ αν το θελήσει. Εχω φίλες χιλιόμετρα μακριά…που η καθημερινότητά μας δεν περιγράφεται…καπακώνεται από τα χιλιόμετρα…τα καθημερινά προβλήματα…και απο την αραιή επικοινωνία…Ξέρεις τι ομορφιά έχει όταν με ένα απλό email μπορώ και παίρνω ενθάρρυνση..αποδοχή..και χαρά για τις αποφάσεις μου…χωρίς ζήλειες..χωρίς ψέμματα…παρα μόνο αλήθειες? Που θα πάρω ένα μπράβο στα μεγάλα μου δειλά βήματα?

Αρα? Τι θα μου ορίσεις? Οτι η φιλία έχει να κάνει με την καθημερινή επαφή? Με τα πόσα τηλέφωνα θα πάρεις κάποιον?  Με το πόσες φορές θα τον δεις από κοντά? Με το πόσο τον θυμάσαι στα καθημερινά? Το πόσο ενδιαφέρον δείχνει? Και αν αυτό το ρημάδι το ενδιαφέρον μεταφράζεται διαφορετικά? Αν το σοβαρό και το εύκολο είναι διαφορετικές έννοιες για τον καθένα..τότε τι? Δεν αξίζει να είναι φίλος σου? Μήπως εσύ που τον κρίνεις άσχημα δεν αξιζει να είσαι δικός του φίλος? Αυτό το σκέφτηκες?

Στα λέω εγώ που μερικές φορές έχω τεράστια ανάγκη να θυμηθεί κάποιος κάτι δικό μου και να ρωτήσει χωρίς να αναφέρω εγώ. Αυτή η ανάγκη τελικά είναι μια τεράστια ΠΑΓΙΔΑ!  Και αυτήν την «ανάγκη» πρέπει εσύ..εγώ ο οποιοσδήποτε να τη μεταφράσουμε. Γιατί την έχουμε? Και μήπως αυτή η ανάγκη δε θα έπρεπε να μεταφράζεται ως αδιαφορία των άλλων αλλά δικό μας εσωτερικό προβλημα αντιμετώπισης προβλημάτων?  Μήπως είναι ένα πρόβλημα επικοινωνίας? Περιμένουμε να μας ρωτήσουν…λέμε…γιατί δε μιλάμε από μόνοι μας??  Το να στήνουμε στον τοίχο ανθρώπους που μας συμπαθούν και μας αγαπάνε επειδή δε φέρονται όπως εμείς…και στο όνομα της προσωπικής μας ανάγκης να νιώσουμε λανθασμένα οτι είμαστε «σημαντικοί»  ..καταστρέφουμε τον ομορφο φιλικό μας κύκλο? Θα σου πω εγώ πως η ανάγκη του να νιώσεις σημαντικός…είναι μια άρρωστη ανάγκη που θέλει κοψιμο από τη ρίζα της! Μπορείς? Είσαι σημαντικός!! ΓΙΑ ΣΕΝΑ! Μονο έτσι θα υπερβείς τις μικρότητες των ορισμών σου για τα πάντα…

Πριν κοιμηθώ στο μυαλό μου θα σκαλώσει η σκέψη ή ένα πρόβλημα κάποιου δικού μου ή πολλών. Δεν έχω πάντα λύσεις…δυστυχώς αλλά έχω χώρο στις προσευχές μου και στο σταυρο που θα κάνω.  Καμιά φορά θα κάνω μια θετική σκέψη με το χέρι στην καρδιά για να ξεπεράσει ένας φίλος κάτι δύσκολο… Αλλες θα χαμογελάσω από κάτι ομορφο που είπε ή έκανε. Τι νοημα έχει λοιπον..να μου ορίζεις το ενδιαφέρον και το φίλο?

αν με άφηνες να σου ορίσω…θα έλεγα οτι φίλοι ειναι δύο ανεξάρτητοι άνθρωποι που δεν πρέπει να στηρίζονται ο ένας στον άλλον …ούτε να απαιτούν να φέρονται όπως οι ίδιοι. Για κάποιο λόγο συναντήθηκαν οι ζωές τους. Για κάποιο λόγο χτίζεται μια ιδιαίτερη επικοινωνία μεταξύ τους…για κάποιο λόγο ξεχωρίζουν ανάμεσα στους πολλούς. Δέξου τη διαφορετικότητα του κάθε φίλου. Δέξου στη ζωή σου…το διαφορετικό από εσένα.  Μη γίνεσαι μικρός. Μην μπερδεύεσαι με ορισμούς.. Οι καρδιές των ανθρώπων ορίζονται μόνο από ένα ξεχωριστό και μοναδικό τικ τακ. Αυτό..τίποτε άλλο. Μάθε να ακούς την καρδιά των άλλων. Ετσι μονο θα ξέρεις οτι είσαι σημαντικός για δαύτες. Αφουγκράσου. Χωρίς αποδείξεις και μεγάλα λόγια….

Χωρίς  «πάντα» και «ποτέ» …  (μπλιαχ)

Advertisements