Ποιος εμποδίζει ποιον?

Είναι περίεργοι αυτοί οι ρυθμοί στη ζωή μας. Το έχω πει πολλές φορές αυτό το σήκω κάτσε..πήγαινε έλα…και χρόνος άχρονος.. Και η φρασούλα θέλω ακόμα ενα τέταρτο..σε πέντε λεπτά θα μαι εκεί..άλλη μια ώρα και τελείωσα κτλ κτλ…πάει κι έρχεται… Σβούρες..σφαίρες…τραμπάλες.. η μέρα της Μαρμότας….μπορείς να το φανταστείς όπως θες. Είμαι σίγουρη…

Αναρωτήθηκες ποτέ τι θα γινόταν αν αποφάσιζες μία φορά τη βδομάδα κατά προτίμηση στο τέλος της..να αφιερώσεις μία ώρα σε σένα και στις σκέψεις σου? Και οχι δε σου λέω να αρχίσεις να φαντάζεσαι ιστορίες. Σου ζητάω το απλό. Να σκεφτείς όλα όσα έκανες στη βδομάδα. Οσα δεν είπες και όσα είπες. Οσα σε κούρασαν και γιατί. Όσα σε έβγαλαν εκτός ελέγχου και δεν ήξερες γιατί. Όλα όσα ήθελες να κάνεις και δεν έκανες μην ξέροντας στο τέλος γιατί. Ολα όσα αποφάσισες και όλα όσα έμειναν δειλά σε ένα κουτί παραπόνων. Ναι κουτί παραπόνων. Αυτό που έχουνε φτιάξει τα θέλω σου και έχουνε παραγεμίσει με διάφορα χαρτάκια. Αυτό που δεν μπήκες ποτέ στη διαδικασία να ανοίξεις και να πάρεις ένα ένα τα χαρτάκια διαμαρτυρίας και να τα καλοδιαβάσεις.

Αυτή η μαγεία μιας μικρής εσωτερικής διανόησης και έρευνας του εαυτού μας…δε θα μπορούσε παρά να κάνει μόνο καλό. Δεν ξέρω γιατί δε βρίσκουμε την πολύτιμη αυτή ώρα.  Πόσες φορές λέμε οτι δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε τίποτα..και πως δε βρίσκουμε καμία ελεύθερη ώρα για εμάς. Πόσες φορές εγώ η ίδια έχω γελάσει με αυτή τη πιθανή επιλογή εσωτερικού διαλογισμού. Μήπως όμως τελικά κάνουμε ένα τεράστιο λάθος?

Όταν διψάμε ακούμε τον οργανισμό μας και πίνουμε νερό. Το αυτονόητο. Διψάμε, ικανοποιούμε τη δίψα μας. Όταν πεινάμε το ίδιο. Όταν κρυώνουμε φοράμε πιο ζεστά ρούχα όταν ζεσταινόμαστε κάνουμε ένα κρύο μπάνιο και πάει λέγοντας.  Τι είναι αυτό λοιπόν που μας κάνει τόσο υπερόπτες και παραβλέπουμε την ανάγκη της ψυχής μας και ο,τι μας ορίζει νομίζοντας οτι δεν παθαίνουμε και τίποτα?  Αν δεν ξεδιψάγαμε θα πέφταμε απο αφυδάτωση. Μη συνεχίσω με τα άλλα. Αν δεν ακούμε την ψυχή μας..αν δεν αφουγκραζόμαστε..αν δεν της χαρίζουμε μία έστω ώρα τη βδομάδα δικιά της ολόδικιά της…δεν παθαίνουμε τίποτα? Είσαι σίγουρος?  Εγώ καθόλου πλέον.

Αν λοιπόν μια οποιαδήποτε σωματική ανάγκη του οργανισμου μας δεν καλυφθεί κινδυνεύουμε. Αν οποιαδήποτε ανάγκη της ψυχής δεν καλυφθεί δεν πάθαμε και τίποτα? Μα ποιος είσαι για να το λες αυτό? Παντογνώστης? Γιατρός? Μάντης?  Αν λοιπόν δεχθούμε με μαθηματική σκέψη οτι όλο και κάτι παθαίνει αυτη η ρημάδα όποτε την παραμελούμε και αυτό από τότε που πιάσαμε δουλειά..αλλάξαμε ρυθμούς και λοιπά…άρχισε να γίνεται όλο και πιο συχνά τότε θα πρέπει να παραδεχτείς και εσύ και εγώ οτι έχουμε συσσωρεύσει πολλά και δεν το ξέρουμε…και οτι εκείνο το κουτί παραπόνων κοντεύει να σκάσει.

Και ένα τελευταίο Αν…και σε αφήνω για να ..σκεφτώ λίγο.
Αν λοιπόν…γνωρίζεις οτι όταν παραμελείς κάτι..αυτό κάτι παθαίνει…και αν δε του δώσεις λίγο χρόνο αυτό αρχίζει και μαραζώνει..απομονώνεται..ή οτιδήποτε άλλο μπορείς να σκεφτείς και να σου ταιριάζει περισσότερο…αν λοιπόν τη λογική την έχεις…τότε λέω..μήπως..βάζεις μόνος σου εμπόδια στη ζωή σου?

Χαζεύω το εκπαιδευμένο μου σκυλάκι κάπου στην Αγγλία που υπερπηδά εκείνα τα εμπόδια απο τούβλα. Εχει μια χάρη…μια δύναμη μια ορμή να μην αφήνει κανένα εμποδιο να χαλάει τη ζωή του… Εχει εκπαιδευτεί να μαθαίνει να υπερπηδά το οτιδήποτε. Εμείς τι? Δεν έχουμε την κατάλληλη παιδεία? Και αν είναι λίγο πιο απλό? Αν αρκεί ..εκείνη η μικρή η ώρα που σου λέω και δε με προσέχεις? Αν αρκεί να αφουγκράζεσαι λίγο παραπάνω τον εαυτό σου και όχι τους φόβους σου ή κάποιον άλλον? Αν τελικά κάποια εμπόδια δεν είναι τόσο δυνατά για να σε εγκλωβίζουν…και αν κάποια άλλα μπορούν να πατηθούν κάτω…θα συνεχίζεις τυφλός να λες «Δεν έχω χρόνο για τέτοια!»??

Ηθελα να ξερα τελικά…ποιος εμποδίζει ποιον στο παιχνίδι της απλής ευτυχίας!!

Advertisements