Έξω κάνει κρύο…μ’ακούς?

ξημερώματα Τετάρτης 1/2/2012 καλό μας μήνα…!

Πόσο καλός μπορεί να γίνει ένας τέτοιος μήνας σαν αυτόν? Μειωσεις καινούριες…χαράτσια καινούρια…χρέη…επίτροποι..και λοιπά…και φτου κακά η Ελλαδίτσα δεν πήρε «άριστα» στην προσπάθειά της…ντα ντά θα την κάνουμε…ja ja…

Τυλίγω με κουβέρτα το άρρωστο στομάχι προσπαθώντας να το μαλακώσω. Μέρες τώρα κάνει το δικό του.  Ε και? Εχει την πολυτέλεια να τυλίγεται με μια κουβέρτα. Να του φτιάχνουν πουρέ και λαπάδες. Να του δίνουν παξιμάδια και φρυγανιές. Και όχι ένας μόνο αλλά πολλοί δικοί μου.   Χα….τυχερούλαααααα μου φωνάζει αυτός ο αλήτης αόρατος φίλος και μου βγάζει τη γλώσσα…σνομπάροντάς με..

Στο μπαλκόνι του Γέρακα ησυχία. Αχνισμένα αυτοκινητα και κρύο που θερίζει. Στα παράθυρα μέσα τηλεοράσεις και καναπέδες. Ησυχία. Βαρέθηκα την ησυχία.  Πόση πια? Τι πάθαμε? Νομίζω καμιά φορά οτι κάποιος μας πάτησε ένα pause. Δεν εξηγείται. Πώς γίνεται λέω…να μην αφρίζει ο κόσμος? Πώς γίνεται να μη ξεσηκώνεται ένας ολόκληρος ταλαιπωρημένος λαός? Θα μου πεις απο την άλλη..σκέφτομαι καθαρά ώρα που είναι. Πίστευα οτι αν φτάσει κανείς στην απελπισία θα ξεσηκωθεί. Μα δεν είναι έτσι. Οταν κάποιος φτάνει στην απελπισία..όπως νέα άτομα εκεί έξω που μείνανε χωρίς σπίτια και λοιπά…δεν αντιδρά. Φοβάται, έχει εγωισμούς..θυμό…φτιάχνει μια γωνιά να κοιμηθεί αλλά δεν αντιδρά. Φοβάμαι μόνο να σου πω…την αλήθεια..για το τι θα κάνει λίγο αργότερα…Πώς θα είναι η αντίδρασή του..και αν είναι αυτή που θα ήθελα να δω ή είναι αυτή που επιθυμούν διακαώς κάποιοι άλλοι…

Αυτοί οι άλλοι…τα μεγάλα μυαλά εντός εκτός και επί τα αυτά.. Αυτοί που έκριναν οτι θα κάνουν πιλοτικο συσσίτιο σε 18 μόνο επιλεγμένα σχολεία..της δυτικής αττικής, αυτοί που έκριναν οτι ομάδες απλών ανθρώπων που οργώνουν την Αττική και ταίζουν..πως δεν έχουνε περάσει απο υγειονομικό έλεγχο..όλοι αυτοί που κόβουν ελπίδες…και σβήνουν μικρές σπίθες ανθρωπιάς. Οχι δεν είναι τυχαίο που δεν αφήνουν ούτε την ανθρωπιά να είναι ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ. Μα είσαι τρελός? Θα αφήσω έναν άνθρωπο που ξέρει να σκέφτεται και να ενεργεί με την καρδιά να έρθει σε επαφή με ομοαίματο?? Τι λες τώρα…Ο ένας θα φέρει τον άλλον…το φαγητό θα γίνει αργότερα επανάσταση..και όλοι οι άνθρωποι που φάγανε απο εκείνους…έυκολοι οπαδοί μιας νέας τάσης!! Τι λες τώρα..ποτέ!!

τόσο κρύο έξω…και εγώ σε ένα σπίτι με όλες τις ανέσεις. Κλειστό βέβαια το καλοριφέρ…αλλά πώς να κρυώνω? δε μου επιτρέπω να κρυώνω. Είναι δυνατόν? Και να πονάει το στομάχι…τι με νοιάζει? Εκείνο όμως το κοριτσάκι των 3…των 5…που πριν λίγες  μέρες χάρηκε με τα καινούρια του παπούτσια..να μη κρυώνουν τα ταλαιπωρημένα του ποδαράκια…αν πονά το στομάχι του..τι κάνει? Αν αρρωστήσει?  Ποιος θα του βάλει ένα θερμόμετρο στο στόμα..ποιος θα του δώσει μια έξτρα κουβέρτα..ποιος θα το πάει σε ένα ζεστό σπίτι ποιος..ποιος ποιος…

Πρώτη Φλεβάρη του 12. Κάποτε θα μας έχει γραμμένους η ιστορία σαν την πιο άσχημη περίοδο της …αν υπάρχει μέχρι τότε ως χώρα…Ελλάδος..την πιο μεγάλη εξαθλίωση και την πιο μεγάλη παραίτηση σε όσα συμβαίνουν και θα συμβούν…

Δεν έχουμε τίποτε άλλο να κάνουμε από το να περιμένουμε? Τι στο καλό…Πόσο θα περιμένουμε να ξυπνήσει περισσότερος κόσμος? τι πρέπει να γίνει για να πάψω να φοβάμαι να φοβάσαι και εσύ? Να σταματήσουμε το κακό? Τι άλλο πρέπει να γίνει για να ξεσηκωθούμε…??

Και δεν ξέρω γιατί αλλά τα ερωτικά λόγια του Ελύτη από ένα πολύ αγαπημένο Μονόγραμμα… χοροπηδάνε διαφορετικά στις εικόνες του μυαλού που δε λέει να κοιμηθεί…

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα, μ’ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς
Είμ’εγώ,μ’ακούς

 

Εξω κάνει κρύο…μ’ακούς?

Advertisements