Ωρα χρωμάτων:Μπλε

ελα κλείσε τα μάτια μαζί μου …σου χω βάλει και αγαπημένη μουσική από τη Μπλε Ταινία.

Η δύναμη είναι ένα κομμάτι μπλε. Μπορεί να ξεκινήσει ένα απλό ταξίδι από τη θάλασσα μέχρι τον ουρανό. Δεν το έχεις δει? Μπλε ο βυθός…μπλε ο ελεύθερος καθαρός ουρανός.. Το άλμα στην ψυχή μας και στη ζωή μας ένα απλό πανέμορφο κυματιστό σαν την γαλανόλευκη σημαία μας βήμα. Το μικρό δειλό βηματάκι που κάνει ένα μωρό μόλις μαθαίνει να περπατάει… το σιγανό και μικρό βήμα που κάνει το πόδι ενός παππού που προχωρά στο πεζοδρόμιο της γειτονιάς του αγοράζοντας το ψωμί της ημέρας απο το φούρνο λίγο πιο πέρα.

Ναι η δυναμη είναι ένα κομμάτι μπλε που πηγάζει από μέσα μας. Μέσα μας κατοικεί ένα όμορφο ουράνιο τόξο. Κάθε χρώμα και μια έκρηξη συναισθημάτων. Κάθε χρώμα και μια απόχρωση ξεχωριστή της οντότητάς μας. Θα μου πεις ναι το πρωί εκεί που ρίχνεις νερο στο πρόσωπο δε βλέπεις τίποτα..και καμία απόχρωση δεν αφήνει κανένας σου βηματισμός. Και όσο περνάει η μέρα η ενέργειά σου μειώνεται και όλα αν είχανε χρώμα θα ταν γκρίζο και μαύρο..σαν της πολης που ζούμε σαν τα γεγονότα που ακούμε..και βιώνουμε..

αν λοιπόν δεχτούμε οτι μέσα μας κατοικούν όλα τα χρώματα και οτι ένα από αυτά πες το μπλε συμβολίζει την εσωτερική μας δύναμη πώς θα το ανακαλύψουμε? Μην κοιτάς δεξιά αριστερά…κανείς δε θα στο δώσει. Θα το βρεις μόνος σου. θα το πιστέψεις και θα το χρωματίσεις με τη δική σου σκέψη..με τις δικές σου εικόνες..

Σάββατο  4/2/2012 απόγευμα σε μια πολυκατοικία…γκρίζα και σκοτεινή απέξω κάπου στην Κυψέλη..σε ένα μικρό ασανσέρ μπαίνουμε τρεις. Ο τρίτος μας κοιτάζει και λέει:

– θα στριμωχτούμε λίγο
– χωράμε? του λέω γελώντας
– ναι ναι γελάει…που πάτε? μας ρωτάει
– 4ο του λέμε
– Στη Μείνε δυνατός? λέει γελώντας
– Ναι λέμε με μια φωνή
– Ετσι…λέει να μένουμε δυνατοί όλοι μας…και γελάει
συνεχίζοντας λέει
-…ευτυχώς νόμιζα οτι ήρθα τελευταίος…
– θα σε αφήσουμε να μπεις πρώτος του λέω..για να μαστε εμείς οι τελευταίοι…και γελάμε όλοι μας

αργότερα θα μάθαινα οτι ο απλός αυτός άνθρωπος ήταν ο δεύτερος σιωπηλός συνιδρυτής αυτής της αγαπημένης οργάνωσης… αυτοί οι σιωπηλοί απλοί άνθρωποι..που δεν κραυγάζουν τη δύναμή τους..είναι τόσο πανέμορφοι άνθρωποι…

Η πόρτα ανοίγει και ένα σπίτι χρωμάτων και ανθρώπων γελαστών μας καλοδέχεται.  Ο φίλος μας ανοίγει την πόρτα και λάμπει. Ενα σπίτι με πόνο και δύναμη άνοιξε την πόρτα του να καλοδεχτεί..να ευχηθεί να παρουσιάσει την ψυχή του. Γιατί ναι ένα τέτοιο σπίτι έχει ψυχή.  Κόσμος αρκετός όχι υπερβολικός. Αλλα όσοι ήρθαν εκεί ήρθανε με αυτό το όμορφο δυνατό χρωματάκι τους.  Γουρλώνω τα μάτια τα σκουπίζω και τα ξανασκουπίζω.. τι στο καλό..λέω…ξαφνικά όλα έχουνε πάρει μια γαλάζια απόχρωση…Κάθε γέλιο τονίζει το χρώμα…κάθε χειραψία κάνει εναλλαγές σε μπλε αποχρώσεις… Ναι είναι όλοι εκεί πέρα δυνατοί…Και μια κοπή βασιλόπιτας που κανείς δε γυρεύει το φλουρί και το δώρο του. Από όσο έμαθα βρέθηκε κάπου ξεχασμένο στο τελευταίο κομμάτι της δεύτερης βασιλόπιτας. Ποιος να θέλει το φλουρί αφού το έχουνε όλοι?

πήρα κι εγώ το φλουρί μου και έφυγα.  Στο γυρισμό…σαν φλόγα που τρεμοπαίζει μέσα μου  πάλλεται ένα μπλε απαλό…ανοιχτό…κοντεύει να γίνει γαλάζιο…. απο βαθύ μπλε και σκοτεινό…τρεμοπαίζει και γίνεται πιο ελαφρύ…σα να ανυψώνεται απο έναν σκοτεινο βυθό θάλασσας στο απαλό μπλε της επιφάνειας… Σαν ψάρι που παίζει πότε στο βυθό και πότε στο όμορφο γαλάζιο που λαμπυρίζουν οι αχτίδες του ήλιου και ζηλεύει να φτάσει… αυτή η εσωτερική δύναμη…η κατάκτησή της… Μήνες πριν με θυμάμαι σε ένα ενυδρείο…να ζηλεύω αυτήν την ανύψωση. Την όμορφη κίνηση της ουράς και με τα μάτια στα πλάγια να ανυπομονούν να φτάσουν ψηλά εκεί που λαμπυρίζει…
Κάθε μπλε βήμα μια όμορφη ανύψωση. Κάθε κατάκτηση αυτής της δύναμης ένα  κομμάτι στο παζλ…. στον δικό μας ουρανό των θέλω.  Δε θα ταν όμορφο να προσπαθούσαμε να βρούμε τις εικόνες εκείνες που μας κάνουν να ανακτούμε τα χρώματά μας στην τωρινή ασπρόμαυρη ματιά μας?

just a thought….just a blue..thought…  😉

Advertisements