13.2.2012 – μετά τις 17:00 – μόνοι


θα ξεκινήσω λέγοντάς σου για να μη με παρεξηγήσεις αργότερα.. οτι είμαι βαθειά στεναχωρημένη για ΟΛΕΣ τις καταστροφές που έγιναν στην πολη μου και όχι μόνο..σε ολόκληρη τη χώρα. Θα σου πω οτι λυπάμαι που το Αττικόν που ένα μηνα πριν χαζεύαμε ταινία με την παρέα μου και λέγαμε ποσο όμορφο κτίριο είναι και πόσο ωραία το έχουνε ανακαινίσει τώρα έχει μαυρίσει. Θα σου πω οτι βουρκώνω για εκείνους που δεν πήγανε δουλειά σήμερα…για εκείνους που κοιτάζουν τα καμένα ή κατεστραμμένα ή κλεμμένα εμπορεύματά τους. Περιουσίες κατεστραμμένες …η όψη μιας χώρας σάπιας..μαυρισμένης από καπνούς…καρβουνισμένης…λεηλατημένης…

13.2.2012
Ειδήσεις όλων των πουλημένων. Παντού μιλάνε για καταστροφές…για κουκουλοφόρους…για ζημιές και ασχολούνται γιατί η αστυνομία δεν κατάφερε να προστατεύσει μια πόλη… Ολη η συζήτηση περιστρέφεται εκεί. Στα κατεστραμμένα…στις ζημιές…στην ανοργάνωτη αστυνομία.. Ελεγα οτι δε θα είχα κουράγιο για το σημερινό γυμναστήριο με την αυπνία που με έδερνε..αλλα οι τηλεοράσεις οι άχαρες που μόνο τότε αναγκάζομαι να τις πετυχαίνω ανοιχτές είχανε ειδήσεις.. Αρχίζω και περπατάω γρήγορα…αργότερα τρέχω.ούτε που το καταλαβαίνω….τα μάτια μου καρφωμένα πότε στο ένα πουλημένο κανάλι πότε στο άλλο…θυμός…οργή…νεύρα…αρχίζω και φωνάζω χωρίς να το καταλάβω…Ευτυχώς η δυνατή μουσική με καλύπτει…αν και δεν ξέρω αν πρέπει να καλύψει την οργή μου..

Αυτό κάνουν… Καλύπτουν τη σημερινή Ο Ρ Γ Η…καλύπτουν τη ΧΤΕΣΙΝΗ ΟΡΓΗ 500.000 Αθηναίων!!! Κρύβουν εικόνες. Πού είναι τα πλάνα με τον κόσμο να έχει γεμίσει ολοκληρη την Αθήνα? Πού είναι τα πλάνα ανθρώπων που λυποθυμούν δίπλα μου απο τα δακρυγόνα? Πού είναι τα πλάνα που δείχνουν εμένα να κρατάω ένα χέρι για να σταθώ και να φωνάζω οτι δεν αντέχω καν να προχωρήσω  έτοιμη να λυποθυμήσω? Πού είναι τα πλάνα να δείχνουν μια «συμμορία κουκουλοφόρων » διπλα μου στο μνημείο να ρίχνουν νεράτζια… και όλοι οι υπόλοιποι εμείς ….οι ακουκούλωτοι να τους φωνάζουμε να σταματήσουν και να μας γράφουν? Πού είναι τα πλάνα που δείχνουν να ρίχνουν μπροστά μου δακρυγόνα χωρίς να κάνουμε απολύτως τίποτα? 5 παρά και όλα κανονισμένα. Σκοπός ένας. Να διαλυθούν από νωρίς γιατι είναι τόσο εκνευρισμένοι που θα μπουν στη βουλή… Να διαλυθούν..όπως και να χει. Πόσους τόνους δακρυγόνα ρίξανε χτες μου λες? Πόσα πια? Δε σταμάταγαν πουθενά…

σαν ποντίκια στη φάκα πιανόμαστε χέρι χέρι όλοι και τρέχουμε λίγο πιο πέρα…κατεβαινουμε στην πλατεία..αποπνικτικά…παίρνουμε ανάσες ανεβαίνουμε και πάλι πάνω…αλλά ο πόλεμος έχει αρχίσει. ποιος πόλεμος? δεν πολεμάμε…Φωνάζουμε…διαδηλώνουμε…και η διαδήλωση εντελώς χουντικά πρέπει να σταματήσει. Πού ακούστηκε σε δημοκρατική χώρα να σταματά κάποιος τόσο προκλητικά μια διαδήλωση? Πού ακούστηκε στη χώρα που υποτίθεται οτι θέσπισε τον όρο δημοκρατία να σωπαίνει τον λαό μια τόσο μικρή ομάδα..να πνίγει το δίκιο του…να το ανταλλάσσει με αγγλικό δίκιο…!!!

Πού ήταν η αστυνομία να προστατέψει λέει τις περιουσίες των ανθρώπων??? Μα η αστυνομία που δε λέει κανείς σας…ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΟΥ…στημένη σε διάφορα σημεία σε ΟΛΕΣ τις οδούς…με δακρυγόνα στο χέρι…Αυτό κάνανε χτες. Ποτίζανε με χημικά τον κόσμο… Εναν κόσμο που ποδοπατούσε ο ένας τον άλλον απο τον καπνό στα μάτια και το βήχα… Ενα γιατί…ένα αλήτες…ένα μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι..αυτή τη φορά ακόμα και εγώ το βρήκα εύηχο..Δεν καταλαβαίνω…Κατεβαίνω το δρόμο προς το μετρό ηττημένη απο τα χημικά. Ηττημένη απο τους αστυνόμους που βρίσκουν παράνομη τη φωνή μου που λέει ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ!!  Νεύρα…θυμός…λαιμός να καίει μάτια κόκκινα. Αποτέλεσμα? το τίποτα… Ο κόσμος κατεβαίνει…και φωνάζει…άλλοι κλαίνε..άλλοι μόλις συνέρχονται απο λυποθυμίες..άλλοι κατακόκκινοι βρίζουν…χτυπιούνται…τσιρίζουν…

13.2.2012 και τα κανάλια…δείχνουν τις κακές..καταστροφές…των κουκουλοφόρων. Αυτο έγινε χτες. Ζημιές στη χώρα που δε μπόρεσε να προστατεύσει το κράτος μας. Αυτό…τίποτε άλλο. Εγώ…εσύ …που πήραμε τις φωνές μας..τα θέλω μας…τα ποδοπατημένα μας όνειρα για το μέλλον…όλοι εμείς που κατακλύσαμε πλατείες σε όλη τη χώρα…δε χωράμε σε αυτή τη πλάνη… Δε μας πήρε το βίντεο..καμιά κάμερα…δε χωράγαμε στις τηλεοράσεις σου λέω…είμασταν τόσο πολλοί που μάλλον πως φοβήθηκαν οτι δε θα μας χωρέσει το πλάνο…νάτο βρε αυτό ήταν..στην έλυσα την απορία..

13.2.2012
Σήμερα εσύ…εγώ..όλοι μας…δε μπορέσαμε να δουλέψουμε – όσοι είχαμε την πολυτέλεια της δουλειάς – γυρίζαμε από blog σε blog μήπως βρούμε λίγες αλήθειες..και κυρίως μήπως βρούμε ομοιδεάτες αγωνιστές…να μας θυμίζουν οτι χτες αγωνιστήκαμε για κάτι…να μη πάθουμε αλτσχάιμερ με όσα….μας ψεκάζουν…

αυτα..

Advertisements