Τσίκνα ευτυχίας….

Έπρεπε να το μυριστώ από την αρχή της μέρας οτι τσικνομύριζε. Νυσταγμένη στο αυτοκίνητο περιμένοντας στην ουρά του φαναριού για την αττική οδό έρχεται ο φίλος μου. Ενώνει παλάμες και μου γελάει. Γνήσιος χαιρετισμός πλέον κλασικός….Με κλειστο το παράθυρο γιατί κρυώνω βλέπει τα χείλια μου να του λένε Κ α λ η μ έ ρ α. Απομακρύνεται γελαστός και εγώ κοιμάμαι με τα μάτια ανοιχτιά με εικόνες από τη χτεσινή μου μέρα …μέχρι που ακούω θόρυβο πίσω. Στο πίσω τζάμι ο φίλος μου καθαρίζει. Το είδε βρώμικο και το καθάριζε. Πάω να ανοίξω το παράθυρο…να τον ευχαριστήσω …και εκείνος απομακρύνεται γρήγορα πίσω στα άλλα αμάξια. Καθάρισε..έφυγε…και εγώ έβλεπα μια ευγενική φιγούρα να απομακρύνεται. Ο οδηγος πίσω προσπαθούσε να καταλάβει. Κι εγώ άφησα μεταξύ φλας φαναριού και στροφής τον ήχο του πρώτου μου χαμόγελου..

Στη μέρα περίμενα πολλά … Να πάει καλύτερα η δουλειά μου …και διάφορα άλλα εκτός δουλειάς. Μεγάλες οι προσδοκίες. Εφαγα τα μούτρα μου.Δεν έχω καταλάβει πώς γεννιούνται αυτές οι αναμονές. Μάλλον κάπως απροσδιόριστα μιας και έχω καταλάβει οτι πονάει η εξέλιξή τους.  Μια μέρα άδεια έτσι έλεγα…μια μέρα που προκάλεσε πονοκέφαλο..αηδία…και πολλές μαύρες σκέψεις.  Βάλε τη μοναδική ματιά που ρίχνω σε ειδήσεις κλπ στο internet, ο χρόνος που θα αφιερώσω σταδιακά να δω δυο-τρία πράγματα με το πώς βαδίζουμε..τι γίνεται στη χώρα…η ανακάλυψη μιας συνεχομενης σαπίλας και ψευτιάς…μιας οργανωμένης «ληστείας» της χώρας μου…οι δήθεν βοήθειες…όλα…αναστατώνουν τόσο πολύ και εκνευρίζουν…όσο και αν θέλω να καταλαγιάσω το θυμο και να τον μετατρέψω σε επαναστατικο συναίσθημα..

Ετσι ξέχασα…οτι μέσα στη μέρα μίλησα στο τηλέφωνο με ένα νέο μου φίλο και του είπα μια αστεία ιστορία με την τροχαία στο χτεσινό μου βράδυ και χαχανίσαμε στις δουλειές μας, ξέχασα οτι το μεσημέρι είπα σε μια παρέα ανθρώπων ποιο ήταν το χειρότερο νευρικό γέλιο που με έχει πιάσει ποτέ..και είδα οτι άνετα μπορείς να το μεταδώσεις και στους άλλους. Ξέχασα τη κουβεντούλα που έκανα με ένα φίλο στη δουλειά λίγο πριν ανοίξω την πόρτα να φύγω και τη δικιά του αστεία ιστορία που με έκανε να ξεραθώ ανοίγοντας την πόρτα…

Ξέχασα οτι ζαλισμένη και κουρασμένη έφτασα σπίτι αδύναμη να «τσικνήσω» και ο μικρός ανιψιός μου πήρε καταλάθος το τηλέφωνο μου πατώντας ολα τα πλήκτρα..και με βρήκε τυχαία…Ξέχασα οτι μου ζήτησε να έρθω να παίξουμε…και οτι παρά την κούραση, η απογοήτευση που είχα στη μέρα απο ανθρώπους και δουλειά..έμεινε στο σπίτι και εγώ έφυγα να πέσω σε μια παιδική αγκαλιά. Ήταν τόση η ανάγκη μου να χαρώ και να ξεχαστώ που ο ανιψιός μου είχε την τύχη να έχει ένα φουλ τάιμ σόου. Γαργαλητά και φωνές..μπουσουλημα και των δυο στο πάτωμα..μυστικά τραγούδια..παραμύθια και γλυκές αγκαλιές άρχισαν να μυρίζουν τσίκνα..

Τα σχέδια για τσικνοπέμπτη αλλάζουν. Η παρέα μαζεύεται σε ένα σπίτι …και μεγαλώνει επειδή όλοι έχουμε την ανάγκη να μαζευτούμε σε ένα σπίτι χωρίς έξοδα..χωρίς πολλά… η κρίση μας φέρνει τόσο ζεστούς και αγαπησιάριδες. Ενα τραπέζι ευτυχίας ξεδιπλώνεται σε ένα μικρό κουζινάκι. Μικρές χαρές ξεπηδάνε απο την καθημερινότητα όλων.. Μπύρες και γέλια..και μνημόνιο κάτω. Φίλοι ζεστοί που ξέρουν να σε ακουμπάνε. Να σε γεμίζουν. Που σε βλέπουν μαύρη και σε κάνουν να αλλάξεις χρώμα. Επιλογές φίλων που δεν έμαθαν να ζουνε μόνοι..ούτε να βιώνουν μόνοι τα συναισθήματά τους και τις μέρες τους. Επιλογές ανθρώπων που έμαθαν να πλησιάζουν ο ένας τον άλλον και να ρωτάνε τα αυτονόητα…

Τι χαστούκι λοιπόν δίνεις εσύ και εγώ στον εαυτό μας? Γιατί να πρέπει να περιμένουμε ανώφελα πράγματα και να ξεχνάμε τις επιτυχημένες μας επιλογές στη ζωή? Γιατί δε βλέπεις μερικές φορές πόσο καλά έχεις χτίσει τη ζωή αλλά αναρωτιέσαι για αυτά που δεν έχτισες ή για εκείνους που δε θέλουν να χτίσουν τίποτα μαζί σου?  Σσσστ….στάσου…σταμάτα την απίστευτα χαλασμένη ροή στο μυαλό σου. Οσα δεν έχεις κατακτήσει…όσους δεν έχεις πλησιάσει όπως θα θελες όσα δεν έχεις πετύχει να πάνε από εκεί που ήρθανε… Σιωπηλά απόλαυσε. Σβήσε αν χρειάζεται. Διέγραψε. Ξέχασε εκείνα που σε χαλάνε ή σε ξενερώνουν. Δες όσα ήρθανε στη ζωή σου και μείνανε σταθερά και όμορφα.

Στο δρόμο της ζωής…παίρνεις εσύ τις αποφάσεις… Το αν θα πάρεις την παλιά ή τη νέα εθνική οδό για να φτάσεις κάπου. Αν σε νοιάζει να πας γρήγορα ή αν θες να απολαύσεις το ταξίδι. Στο αυτοκίνητο σου πρέπει να διαλέξεις εσύ τους συνοδοιπόρους ή και στα αυτοκίνητα που θα σε ακολουθούν ή ακολουθείς…στην κάθε εκδρομή σου. Τα λόγια που θα φυλαξεις ή τα λόγια που  θα πετάξεις είναι δική σου επιλογή. Τα όνειρά σου που δεν πετυχαίνουν είναι δική σου επιλογή να τα διαολοστείλεις και να φτιάξεις πιο προσιτά και πιο εύκολα. Αυτά που δεν πέτυχες και θες να πετύχουν γιατί σε ορίζουν πήγαινέ τα…από μηδενική βάση  (οκ το έκλεψα..;)  ) Σταμάτα να κλαψουρίζεις και να γκρινιάζεις. Το ταξίδι σου το φτιάχνεις εσύ..προς την ευτυχία. Εσύ βάζεις τα υλικά και κανένας άλλος.  Και εκείνους που στο χαλάνε ή στο γεμίζουν με θλίψη και θυμό κάνε τους πέρα. Για κάποιο λόγο δεν ταιριάζουν στη συνταγή σου. Κράτα αυτούς που μεγαλώνουν το χαμόγελό σου και μικραίνουν το δάκρυ σου.

Και μη σταματάς να μυρίζεις την τσίκνα της ευτυχίας. Να ποτίζεις τα ρούχα σου με την απλότητα των στιγμών. Ενός μικρού τραπεζιού..μιας μεγάλης παρέας…του φίλου που σου είπε οτι σήμερα έλαμπες..των ανθρώπων που σου είπανε οτι θα τη βρεις την άκρη και πιστέψαν σε σένα, της μικρής αγκαλιάς ενός παιδιού που έχει ανάγκη να εισπράττει αγάπη και παιχνίδι όπως και εσύ, την καληνύχτα και την καλημέρα απο το πιο αγαπημένο στόμα της γης…

Μη χαλιέσαι…το ταξίδι είναι όμορφο. Πάτα γκάζι…αλλά τόσο ώστε  να μπορείς να ανοίξεις το παράθυρο και να κόψεις το λουλούδι που σου αρέσει…

Advertisements