Closures..


Πάρε θέση μιλάω… Και όχι δε μιλάει πλέον ο πυρετός μου. Πριν λίγες ώρες τον φίμωσα. Αργησα μεν αλλά το κατάφερα. Καλύτερα λέω το παραμιλητό το δικό μου παρά το δικό του. Με το δικό του μπερδεύομαι. Με το δικό μου η μπερδεμένη … λειτουργώ καλύτερα!

Σε βλέπω και με βλέπω. Καμιά φορά προσπαθούμε λάθος. Και πατώνουμε. Λογικά θα πρέπει να στο έχω ξαναπεί. Και εδώ και σε άλλα blogs είμαι σίγουρη.  Εχεις μια μανία να κυνηγάς πράγματα που δε μπορείς για κάποιο λόγο να κερδίσεις. Αυτό πάει στη δουλειά σου…σε όσα ενδεχομένως θέλεις να μάθεις..σε φίλους που θες να κάνεις σε σχέσεις σε όλα. Δε μπορώ να σου πω γιατί ξεκινάμε αυτό το κυνήγι. Ίσως αν έβρισκα το γιατί να μην ξεκίναγα ποτέ και εγώ τέτοια κυνήγια. Μάλλον έτσι τερματίζεις έναν παραλογισμό…Και είναι παραλογισμός…παραλογισμός συναισθημάτων..

Θα έχεις μάθει την ιστορία με το παιδάκι που θέλει να κάνει σώνει και καλά την καλή την πράξη και περνά τη γιαγιά απέναντι ε? Μα η γιαγιά η καημένη ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΛΕΜΕΕΕΕΕΕ!! Ετσι γίνεσαι και εσύ και με εκνευρίζεις. Θες να κατακτήσεις κάτι στη δουλειά σου όταν δε σου ταιριάζει καν αυτή η δουλειά…και ζορίζεις τον εαυτό σου όταν αρνείται με όλο του το είναι και νοσεί και δεν παίρνεις πρέφα. Νοσούν επίσης τα συναισθήματα όταν πλησιάζεις ανθρώπους πού όχι μόνο δε θέλουν να τους βοηθήσεις αλλά δεν θέλουνε καν να επικοινωνούν μαζί σου. Και σου ξαναλέω μήπως και το χωρέσεις στο μυαλό σου!! Αυτοί φταίνε που εσύ πονάς και νοσείς ή το στραβο σου το κεφάλι που μυθοποιεί και προσμονεί λάθος πράγματα απο λάθος ανθρώπους ή λάθος καταστάσεις και ενέργειες?

Αυτή η γιαγιάκα που δε θέλει να περάσει απέναντι μπορεί να θέλει να κοιτάζει το φανάρι με τις ώρες. Μπορεί να κάνει όντως λάθος. Μπορεί να πρέπει να περάσει απέναντι. Ε τι? Θα σαι εσύ ο φοβερός σούπερ ήρωας που θα την περάσει με το έτσι θέλω? Τι θα κερδίσεις? Τη συμπάθειά της για κάτι που την πίεσες να κάνει? Νομίζεις οτι έτσι θα γυρίσει και θα σου πει ένα μεγάλο μπράβο και θα σε φιλήσει στο μέτωπο?

Κάπως έτσι λοιπόν…εντάξει λίγο πιο πολύπλοκα σίγουρα…χτίζουμε στις σκέψεις μας ονειρικά τοπία…και τρώμε τα μούτρα μας. Νομίζουμε οτι οι στόχοι που θέτουμε είναι ολόσωστοι χωρίς να μπαίνουμε καν στη διαδικασία να τους ζυγίσουμε..ερωτευόμαστε τους λάθος ανθρώπους…κυνηγάμε τους λάθος φίλους σαν πιστά σκυλάκια…πιάνουμε δουλειές άχαρες που φανταζόμαστε οτι κάποτε θα είναι έτσι όπως το έχουμε στο μυαλό μας. Το χαστούκι είναι μεγάλο όμως φιλαράκι μου…

Κάποια στιγμή ξυπνάς από το λήθαργο. Βλέπεις οτι η δουλειά που περίμενες να είναι έτσι και έτσι και φοβερή και φανταχτερή δεν είναι τίποτε άλλο από μια επίπονη σκλαβιά…(οκ δε περιμένεις και θαύματα από μια δουλειά…αλλά και επίπονη ρε συ? μμμμ) …βλέπεις οτι ο άνθρωπος που ερωτεύτηκες και έβλεπες άσπρα και ροζ συννεφάκια..είναι εντελώς διαφορετικός από αυτό που νόμιζες οτι είναι…και ο φίλος που κυνηγούσες να βάλεις στη ζωή σου…ούτε που ήξερε οτι ακολουθείς πίσω σα σκυλάκι και όταν το εντόπισε απο τα αγαπησιάρικα γαβγίσματά σου..σε έδεσε σε ένα στύλο και την έκανε με ελαφρια βηματάκια… Και οκ..το χαστούκι είναι χαστούκι…πονάει. Μένει και σημάδι…αν φτάσεις έτσι να τα βιώσεις τα παραπάνω…πονάνε αρκετά… Δε θα ταν προτιμότερο..να τα σταματήσεις ΠΡΙΝ γίνουν? ΠΡΙΝ σκαλώσουν ως συναισθήματα πάνω σου? ΠΡΙΝ γίνουν καθημερινότητά σου? ΠΡΙΝ γίνουν εμπόδια στη θετική σου σκέψη? ΠΡΙΝ σε πληγώσουν??

Για κάποιο λόγο δοκιμάζουμε συνεχώς τον εαυτό μας σε συναισθήματα και προσδοκίες που δε μας χωράνε ή δεν τους χωράμε. Αυτό μας γεμίζει με στεναχώρια. Και απογοήτευση. Εφταιξα σε κάτι? ακούω από πολλούς… Εκανα κάτι κακό? πόσες φορές το ακούμε απο ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουνε πού έχουνε φταίξει σε μια σχέση που δεν παίρνουν εκείνο που περίμεναν να πάρουν. Διάλεξα λάθος δουλειά? έρχεται κάποιος άλλος..Επρεπε να είχα γίνει αστροναύτης?
Τώρα φιλαράκι μου…έχεις δίκιο…πώς μπορείς να προφυλαχτείς? Πώς είναι δυνατόν να ξέρεις τι είναι σωστό και τι λάθος για σένα?

…αφού το σωστό και το λάθος είναι αφηρημένες έννοιες…για τον καθένα διαφορετικές και για να στο κάνω και πιο δύσκολο αλλάζει η έννοιά τους ανάλογα με τις συνθήκες της ζωής σου. Μπορεί σε μία Χ χρονική στιγμή να βλέπεις οτι κάτι είναι σωστό. Και σε μια άλλη χρονική στιγμή Ψ της ζωής σου το ίδιο πράγμα να είναι λάθος. Ετσι άντε να βγαλεις άκρη με τους στοχους σου…τα σωστά κίνητρα…τους ανθρώπους που θες να βάλεις στη ζωή σου και τα λοιπά και τα λοιπά..

Στη κουβέντα μας έρχεται το ένστικτο. Ναι…το ένστικτο καμιά φορά μας οδηγεί σε κάποιες επιλογές. Σε κάποιες σχέσεις. Σε κάποιες αποφάσεις. Το ένστικτο είναι μια δύναμη του εαυτού μας. Οχι όμως ανεξάντλητη. Θα πρέπει να την θρέφεις. θα πρέπει να μαθαίνει απο τα λάθη…να εκπαιδεύεται…πώς μαθαίνεις ως έμπειρος πλέον οδηγός οτι ο οδηγός της δεξιάς λωρίδας από εσένα ετοιμάζεται να χωθεί μπροστά σου χωρίς να έχεις δει ούτε φλας ούτε αλλαγή στη ρόδα του? Κάπως έτσι το ένστικτο όταν το εκπαιδεύεις σε προφυλάσσει.  Οταν για κάποιο λόγο έχει πάψει να το κάνει σημαίνει οτι το έχεις παρατήσει. Οτι το άφησες αδούλευτο..οτι λειτουργησες ανεξάρτητα παρα όσα ενδεχομένως να σου έλεγε με προειδοποιητικές ταμπελίτσες κλπ..

Λύση…τι λύση…δεν έχω λύση…Θέλω μόνο να σου πω οτι όταν διαωνίζεται τουλάχιστον κάτι…αν δεν το προλάβεις από την αρχή..αν δεν ακούσεις τον εαυτό σου και αυτά που πραγματικά χρειάζεται και τον γεμίζουν…αν έχεις παραμυθιαστεί και φαντάζεσαι πράγματα που ΔΕΝ υπάρχουν ούτε ΘΕΛΟΥΝ να υπάρξουν…καλό θα ναι να πάρεις τη λαμπρή απόφαση να κλείσεις τις δικές σου πόρτες. Οχι προς ΘΕΟΥ να μείνεις κάπου κλεισμένος!! Να κλείσεις ομως τις πόρτες που σε βγάζανε σε εκείνα τα μονοπάτια. Να βάλεις τις τελείες σου. Η μάλλον την τελεία και την παύλα που λέμε. Τα ως εδω! Δε μπορείς να γίνεσαι ρε φιλαράκι έρμαιο των καταστάσεων που ΔΕ σου αξίζουν..και των ανθρώπων που τους παραπέφτεις ΠΟΛΥΣ… Δεν ταιριάζουν όλα τα επαγγέλματα…και δε σημαίνει οτι θα πεθάνεις με ένα επάγγελμα που η μοίρα..οι συνθήκες ή οτιδήποτε άλλο σε έφεραν να ακολουθείς. Δεν σου ταιριάζουν εννοείται και όλοι οι άνθρωποι!! Αλίμονο..να μπορούσαμε λέει να κάναμε χωριό με όλους!!

Οπότε…έλα μαζί μου όσο κι αν πονάς. Ελα να κάνουμε ένα κίνημα.. Το κίνημα με τις τελίτσες μας. Το κίνημα που ο ένας θα βοηθά τον άλλον να κλείνει όσα άφησε να τον τυραννούν καιρό συναισθηματικά και να του τρώνε την ψυχή του…Σήκωσε δυνατά τον εαυτό σου….τα χέρια σου ψηλά..χόρτασε τον ήλιο όπως είναι έτσι χορταστικός σήμερα…πάρε μια βαθειά ανάσα…και πες πως ΔΕ ΘΑ ΑΦΗΣΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΣΕ ΠΛΗΓΩΣΕΙ ΞΑΝΑ!!

Έλα, θα σου κάνω και το closure μου κι εγώ έτσι για να κάνουμε μαζί την αρχή
με ποιον άλλον…σαφώς με το φίλο μου τον Gandhi και θα πω και το τσιτάτο μου..για σήμερα σαν μία άλλη μεγάλη «φιλόσοφος» του 2012 (τα τα ρα ταααααααααν)

Nobody can hurt me without MY permission…!!!
 ΓΚΕΓΚΕ?

Advertisements