Would you zoom out with me tonight?

Λέω οτι μια φωτογραφία μπορεί να σε ταξιδέψει…και συντηρώ ένα προσωπικό άλμπουμ εικόνων που είτε ταξιδεύουν…είτε επαναστατούν …είτε θέλουνε να αφυπνίσουν είτε απλά να φτιάξουν μια ανάμνηση ή να ξεσηκώσουν μία από τις παλιές.. Στο mail μου έρχεται από μια φίλη ένα must see λινκ…από αυτά που επιμένουν να δεις…και μπορεί να είναι η μεγαλύτερη βλακεία που έχεις ποτέ δει…ή το πιο κακόγουστο αστείο…

Παρόλα αυτά το ρισκάρω.. και το ανοίγω..  http://htwins.net/scale2/

Κόσμος σε κλίμακα…Zoom in zoom out…πήγαινε μπρος πίσω…δες….πόσο μικρή γίνεται η ανθρώπινη ζωή σε αυτό το σύμπαν…πως ένας μακρόκοσμος γίνεται μικρόκοσμος και τούμπαλιν… Θα μπορούσα να παραμείνω στο Zoom in…να σε πρήξω στις λεπτομέρειες…αλλά τελικά…προτιμώ να κάνω ένα zoom out μαζί σου.  Άκου τη μουσική…και κάνε μαζί μου ένα αργό zoom out.  Οχι μόνο στο λινκ βρε…Ελα σε παίρνω από το χέρι…

Φαντάσου τις μορφές μας…αέρινες…και κλείσε τα μάτια στην απαλή μουσική σκέψου το αέρινο zoom out στη ζωή σου…στα προβλήματά σου….Κάποτε πριν πολλά πολλά χρόνια ένας όμορφος φίλος πάνε πόσα χρόνια Θέε μου θα ναι  14-15 χρόνια (!!) μου έκανε ένα τέλειο zoom out σε ένα βουνό κοιτάζοντας τα μικρά σπιτάκια…κοινώς τις τεράστιες πολυκατοικίες της Αθήνας… Τα χρόνια έχουνε περάσει φίλε μου…και καμιά φορά η αμνησία της ηλικίας μου…αυτή η δήθεν αμνησία που δηλώνουμε…η…βολική….η επιλεκτική. που κρυβόμαστε πίσω από αυτήν …με κάνει να ξεχνάω τα σοφά λόγια…εκείνης της απλής στιγμής…το σκούπισμα από τα  δάκρυα των μόλις ενήλικων ματιών μου…και το γεννημένο χαμόγελο στο μικρό μου zoom out…

Zoom out with me please…το χρωστάς στην άνοιξη που έρχεται…το χρωστάω κι εγώ σε σένα να στο πω…τα προβλήματά μας…είναι ΜΙΚΡΑ….Οσο πατάμε στα πόδια μας…όσο δε μας χτυπά κανάς διάολος  υγείας προσδιορισμένος ή απροσδιοριστος…δεν έχουμε το δικαίωμα να γκρινιάζουμε για καμιά κακοτυχία!!!  Εχουμε δικαίωμα σαν υποχρέωση όπως σου το πα και πριν….να ΖΟΥΜΕ! Να αναπνέουμε με αυτές τις χορταστικές ανάσες που παίρνουμε όταν βρισκόμαστε εκδρομείς σε ένα οξυγονούχο μέρος… Ααααααααααααααααχ την ξέρεις την αίσθηση…

Ελα ναι…zoom out with me….αν εσύ κάνεις zoom out…και αν εγώ κάνω άλλο ένα….τότε για σκέψου..η αλλαγή αυτής της κλίμακας θα μας κάνει να φαινόμαστε δίπλα δίπλα…απο εκεί που φαινόμασταν να απέχουμε…να διαφέρουμε τόσο πολύ….Δεν είναι πανέμορφο? Η αλλαγή της κλίμακας των προβλημάτων μας…και επομένως της αντιμετώπισής μας…μας φέρνει πιο κοντά εσένα κι εμένα…Και να σου πω και κάτι? Δε διαφέρουμε και τόσο πολύ….

Το πρωί ανοίγουμε τα μάτια…κάνουμε σχέδια. Αλλα πετυχαίνουν άλλα όχι.
Τρώμε..πίνουμε…σκεφτόμαστε…
Δουλεύουμε…κουραζόμαστε..
Γελάμε..Κλαίμε..
Πονάμε…Γινόμαστε αισιοδοξοι και απαισιοδοξοι..
Βουρκώνουμε…ασφυκτιούμε…
Κρυώνουμε..ζεσταινόμαστε..
Περπατάμε…κοιτάμε ψηλά ή χαμηλά…
Το βράδυ τυλιγόμαστε με μια κουβέρτα…ή ένα πάπλωμα..και κλείνουμε τα μάτια..και σκεφτόμαστε
όσα είπαμε..και όσα δεν τολμήσαμε να πούμε…όσα κάναμε…όσα θα θέλαμε να είχαμε κάνει
και όσα θα κάνουμε αύριο…

Ο ήλιος δύει….ανατέλλει…
Τα μάτια κλείνουν…ανοίγουν στο θαύμα της ζωής..
Κάνε zoom out…..δεν είναι γελοίο να τυραννιέσαι άδικα?
Να κουβαλάς..να συσσωρεύεις..να φοβάσαι?

Στη χρωστάω τη φώτο για αυτό το αρθράκι….θα επανέλθω όταν θα έχω πετύχει -ελπίζω σύντομα-
το πιο αφοπλιστικό zoom out…

 

Slowly rebuilding, i feel it in me…
MT (ναι με τη βαρύτητα της υπογραφής μου)

Advertisements