30 κιλά πατάτες στο σφυρί!

Καθισμένη στο γραφείο σε μια εταιρεία..και με βουτηγμένο το μυαλό σε κώδικες και αριθμούς και λοιπά, ακούω μια κυρία στο βάθος να λέει στο συνάδελφό της.

– Βασίληηηηηη θα παραγγείλω 30 κιλά πατάτες με 8 ευρώ…να πάρω και για σένα? 

Χάνω τη συγκέντρωσή μου. Είναι η δέκατη (?) φορά που το ακούω μες στις μέρες αυτές…τις πατάτες μου μέσα.  Η ιστορία περι διακοπής μεσαζόντων ευχάριστη….δε λέω..αλλά η απόφαση αυτή πάρθηκε σε στιγμή που δε μπορείς να το δεις σα μια ευχάριστη αλλαγή…αλλά σαν ένα μαύρο σύννεφο που πλακώνει τη χώρα μου.  Στο νου μου έρχονται εικόνες μιας εποχής που δεν έζησα αλλά έχω ακούσει από περιγραφές… Πατάτες..βραστές…πατάτες ψητές..πατάτες πουρές…Δεν ξέρω γιατί …μου ρχονται τρόποι μαγειρέματος..για να μη γίνονται βαρετές..  Βγάζω και βάζω το λάδι από τη σκέψη..Με ή χωρίς λέω..τρώγονται..λίγο ψωμί επίσης…αυτά… Τι λες…μου  λεω..τι λες!! Ακούς τι λες?????

Στη χώρα των γκουρμέ φαγητών και των χλιδάτων γαλλικών, χιλιανών…ισπανικών και ιταλικών κρασιών…της απίστευτης κατανάλωσης βρώμικου φαγητού…του αδειάσματος στα Σ/Μ….στη χώρα που έφερε το ροκφόρ…το προσούτο…τα πατέ…τον εσπρέσσο…τη σοκολάτα  χωρίς ζάχαρη…τις έτοιμες σαλάτες…τη  μπανάνα Εκουαδόρ…και το εστραγκόν… Στη χώρα με το λάδι…το κρασί….τα λαχανικά..τα χόρτα..τα κρέατα….το τσίπουρο..τη γραβιέρα και τη φέτα…. Γαμώτο…τι μπέρδεμα.. Σε αυτή τη χωρα θα τρώμε πατάτες…και λοιπά λαχανικά β…γ….δ..διαλογής ποιος ξέρει…αλλά χωρίς μεσάζοντες! Και ο κόσμος τρέχει…θα τρέξει…θα τρέξω κι εγώ…κι εσύ…θα…θα…

Και θυμάμαι ποια ταινία ήταν…μία απο τις «φοβερές» ταινίες της Αλικούλας…που λίγο πριν βρει δουλειά..σερβίρει κακοντυμένη και φτωχή στα αδέρφια της τηγανητές πατάτες και όλα λενε «πάλι πατάτες?»…και θυμάμαι και το Βέγγο που συντηρούσε μια τεράστια οικογένεια..να σερβίρει βραστές πατάτες..και να ακούγεται το «πάλι πατάτες» απο ένα παρόμοιο σύνολο…

Τρελαίνομαι σίγουρα…βλέπω το ρολόι μου και νιώθω οτι οι δείκτες γυρίζουν ανάποδα…Σα να κυλά ο χρόνος προς τα πίσω…Πατάτες…κρεμμύδια…κλπ…..λαός που πεινάει…αγοράζω χρυσό…όσο όσο….άστεγοι.. κυβερνήσεις πουλημένες…ξένοι ¨σύμμαχοι» ….βρώμικα μμε…τι ρολόι…γυρίζει τόσο γρηγορα…ήδη έχει κατέβει χρόνια πίσω και συνεχίζει….

Κύκλος? Είναι η ιστορία κύκλος? Και αν είναι ως που θα φτάσουμε? Σε κατοχική ζωή? Και για πόσα χρόνια? Κι εγώ και εσύ με τα πτυχία μας? Θα φύγουμε? Αυτοί που μπορούνε να φύγουνε και δε δεσμεύονται από παντού θα φύγουν? Αυστραλία? Αμερική? Μήπως να παμε και Γερμανία που εχει ένα σωρό άδειες θέσεις?????????  Και βλέπεις το χοντρό…που παίρνει τα σκήπτρα…και λες καλά μας κοροιδεύουνε…και λέω σε εκείνο τον δήθεν…»προβληματικό»…ηλικιωμένο όπως τον παρουσίασαν τα μμε…να αγιάσει το χέρι του…αλλά δε φτάνει το γιαουρτάκι….Γιαούρτι από εδώ γιαούρτι από εκεί…τι αντίδραση κι αυτή…Αηδία είναι το ξέρω… Γιουχάρισμα…αλλά δεν αρκεί..

όπου κι αν πάω η Ελλάδα με πληγώνει...λέει ο ποιητής…και εγώ σωπαίνω κοιτάζοντας τους δείκτες να γυρίζουν τρελά.. Τι το χτυπάω το ρολόι στο τραπέζι…τι κουνάω το ρολόι…με το χέρι..τίποτις…Και είναι κι αυτοί οι εφιάλτες τελευταίως….Φορτηγά απο πατάτες..με κυνηγάνε…κρεμμύδια…κτλ..και μια αγωνία να βρω χρυσαφικά να πουλήσω..και τσουπ…νατο το μάτι γαρίδα.. Ρε μου λέω τι κάνεις? Ο φόβος σου σε έχει πάει ήδη εκεί στις δύσκολες μέρες…Είσαι ήδη εκεί…όταν είσαι εδώ…οταν πρέπει να γίνεις η ίδια αλλαγή…για να αλλάξεις….Ο κόσμος μπορεί να λέμε οτι δε θα αλλάξει ποτέ….αλλά…αυτός ο κόσμος είχε και στο παρελθόν επαναστάσεις..ιδέες…αγωνιστές..ανατροπές…

Αρνούμαι να πιστέψω οτι θα αφήσω μια χούφτα καραγκιόζηδες να ακυρώνουν πτυχία μου….προϋπηρεσίες μου…ξενύχτια μου…ελέγχους και επαίνους…και κόπο…και θυσίες…Αρνούμαι να μειώσω τη χαρά ενός ταξιδιού…μιας προσωπικής απόλαυσης.. Δε ζητούσα ποτέ τα μεγάλα Αρνούμαι να αφήσω το φόβο αυτό να κόψει τα σχέδιά μου…το μέλλον μου. Και αν κάποιοι λοιπόν…αποφάσισαν να το κόψουν το μέλλον στη χώρα μου…εγώ κι εσύ…είμαστε ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να βρούμε τον τρόπο από τον υποτιθέμενο πάτο που μας σερβίρουν…να ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΜΕΛΛΟΝ!

Φαντάσου λοιπόν…ένα χάος. Μέσα είσαι. Σε χάος ζούμε. Σε μπέρδεμα. Φαντάσου και μια κατάρρευση. Ναι την έχουμε. Φαντάσου τα πάντα διαλυμένα… Και μετά σκέψου…Μετά από μπόρα δεν υπάρχει ήλιος?  Μετά από κάτι άσχημο δεν ανασυντασσόμαστε και προχωράμε?  Το καλό είναι λογικό επακόλουθο ενός κακού…η λύση είναι επακόλουθο σε ένα αδιέξοδο…Δε θα αυτοκτονήσουμε πια όλη η χώρα!!  Αν στο μυαλό σου έχεις οτι αυτο υπάρχει ίσως καταφέρεις να αρχίσεις να χτίζεις από τώρα αυτούς τους νέους δρόμους…Και σε βουτάω στο κλικ μου…που μου τράβηξε την προσοχή..Ενα κατεστραμμένο μέρος…παρατημένο…και ένας καθρέφτης…Κοιτάζω…εγκατάλειψη…ο καθρέφτης όμως δίνει την εικόνα που είναι μπροστά του και όχι πίσω…και αυτή έχει ένα πράσινο δέντρο…μια ζωή…. Και κολλάω…στο κλικ μου… Αν ποτίσω αυτό το δέντρο…αν ασχοληθώ με αυτό….ο καθρέφτης δε θα πάψει να το δείχνει…και εγώ θα φτιάχνω το μέλλον αυτού του τόπου…και τη δική μου χαρά από μια τέτοια αντανάκλαση…

Δύσκολο ε? Πάμε μαζί…χεράκι?

Advertisements