Let’s make a colored dive…


Σημερα δε θα σου πω για τίποτα.

Δε θα σε πάρω από το χέρι..Δε θα σου πω πώς πρέπει να κάνεις το τι και το πώς. Εξάλλου ό,τι ακολουθώ εγώ δεν ταιριάζει με τα δικά σου.  Τι να σου πω. Έχω τα δικά μου χρώματα.  Τα δικά σου είναι άλλα. Και είναι τόσο άσχημο να θες να περάσεις σώνει και καλά τα δικά σου χρώματα στην ψυχή κάποιου άλλου σωστά? Εξάλλου και να το προσπαθήσεις το μόνο που θα καταφέρεις είναι να δημιουργήσεις καινούριους συνδιασμούς χρωμάτων. Και κάπως έτσι ταιριάζουν οι άνθρωποι.. Πώς αλλιώς? που θα έλεγε και ο Ελύτης στο πολύ αγαπημένο Μονόγραμμά του…έτσι αγαπιούνται οι άνθρωποι… Είτε καταφέρνουν να δημιουργήσουν κάτι τέλειους συνδυασμούς χρωμάτων είτε βγάζουν μάπα χρώματα… Θα έχεις μπλέξει και εσύ χρώματα με τέμπερες δε μπορεί σε εκείνη την αυγουλοθήκη (συγχωρέστε με οι ζωγράφοι για τον όρο) των καλλιτεχνικών στο σχολείο.. Αυτά τα χαζά χρώματα που βγαίνανε από το ξέπλυμα πινέλου από το ένα χρώμα στο άλλο…Μπλιαχ!! Αλλά…και κάτι κουλές ενώσεις που φτιάχνανε αριστουργήματα? Ετσι είναι και εδώ..

Οπότε ναι..δεν έχω να σου πω κάτι σήμερα. Χρώματα…χρώματα κι αρώματα που λέει και ο ΜΕΓΑΛΟΣ Ψαρονικόλας…Είδες ο νους μου σε ποιήματα και τραγούδια..δε  δε…δε……σου λέω…δε με πιάνεις! Δεν πιάνομαι κιόλας.. Ανοιξη λέμεεε…. Ο ορίζοντας είναι διαφορετικός… ο ήλιος πιο ζεστός…το Νησί κυλά ακόμα πιο ζωντανά μέσα μου…οι άνθρωποί μου ακόμα πιο κοντά..και μια αλλαγή…ενάντια στην κρίση σπαρταρά…νέες ιδέες..νέες εποχές..και ένα μεγάλο ΟΧΙ…σε όποιον εμποδίζει τη ζωή μου…τη σκέψη μου…την καρδιά μου ..οτιδήποτε… Αρα τι περιμένεις χρώμα από εμένα. Εσύ έχεις τα δικά σου. Εγώ ενίοτε βουτάω η ίδια μέσα στις νερομπογιές μου σαν παιδί…και γουστάρω. Γουστάρω να βλέπω τι χρώμα παίρνει το σώμα μου…μέσα σε ατελείωτα χρώματα…Στο μπλε…στο κόκκινο..στο πορτοκαλί…στο πράσινο..στο μωβ… Και ρισκάρω…Ξέρεις τι μεγάλο ρίσκο είναι να θες να βρεις το αποτύπωμα που αφήνει το κάθε χρώμα πάνω σου? Οι περισσότεροι λένε πως ρισκάρουν και κάνουν τα πάντα…αλλά..φιλαράκι…λίγοι είναι αυτοί που ρισκάρουν να βουτήξουν στα χρώματα της ψυχής τους και εγώ αλήθεια νιώθω οτι είμαι τόσο τυχερή που δε φοβάμαι τη βουτιά αυτή!

Μιας και αλήθεια…δεν έχω σήμερα να πω κάτι…θα μοιραστώ μαζί σου ένα τραγούδι..αμέ…και θα στο συνδιάσω με ασπρόμαυρη φωτογραφία..ένα αγαπημένο παλιό καλοκαιρινό κλικ…έτσι για να κάνω την αντίθεση..και να σε αφήσω..όπως κάνω με τα μικράκια που γνωρίζω κατά καιρούς  (τους πιο καλούς μου φίλους) ….να χρωματίσεις εσύ αυτή τη φώτο όπως θες..

Το τραγουδάκι που εταξα? Τι άλλο…τιτλάκι   In Colors 
(Τι? Γελάς?)


Cut me up in two or three or four dark clouds,
I won’t bring you rain
I won’t spend my time to prove you’re good or bad
or tend to feel the ground.
That’s not my fate.
That’s not your land.

Rising up that kids can be destroying,
can be exhausting but a smile comes when they grow.
Restless thoughts and actions you’r so proud of,
when you know. Or if you don’t they disappear and they feel wrong.

Right! You look up right again.
You broke your right to be the same like them.
I want them real I want them to live their life in peace.
Frost! He seem to hesitate, my thoughts are black,
your ones are reprimand . I want you cool, 
I want you to live your life in colors.

Carve your name at benches walls or sheets.
The road you walked was just a street, 
there are no clouds or hidden doors.

Advertisements