Paradox…?

Θα το αφήσω στην κρίση σου. Ισχύει ή δεν ισχύει? Μήπως τελικά μας κάνει καλό να δίνουμε την αγάπη μας όπως θέλει εκείνη να δίνεται? Ανόθευτα και χωρίς φράγματα? Μήπως σε οποιαδήποτε μορφή αγάπης οι τσιγγουνιές μας κάνουν κακό ή δε μας αφήνουν να βιώσουμε όπως θα έπρεπε ένα μεγάλο συναίσθημα? Αξίζει να πονέσει κανείς ώστε να φτάσει στο σημείο που έλεγε  κάποτε η Μητέρα Τερέζα της οποίας θυμήθηκα τα λογάκια? Αξίζει να πας κάτι μέχρι το τέρμα του για να δεις αν μπορείς να καταφέρεις το απόλυτο?

Τι να σου πω..  θυμήθηκα τη φωτοδασκάλα μου. Της δείχνω το φακο μου. Μην το φτάνεις λέει στο 135mm που είναι το maximum. Γιατί? της λέω. Γιατί χαλάει η απόδοση..κάτι έχουνε οι μηχανές και στο maximum του φακού δεν αποδίδουν το ζουμάρισμα που περιμένουμε..χαλάνε λέει το βάθος πεδίου…παρά το σωστό διάφραγμα που έχουμε σετάρει..

Μια θεωρία λοιπόν θα έλεγε να μη φτάνουμε το μάξιμουμ των συναιθημάτων μας…να αφήνουμε κάτι και για εμάς…γιατί η απόδοση…η όποια απόδοση κάπου θα ασθενεί… Μια άλλη όμως λέει το εξής…Η μηχανή είναι μηχανή. Η καρδιά είναι καρδιά και ανθρώπινη. Οταν η μηχανή μπερδεύεται να ξεχωρίσει χρώματα..και μπορεί εξαιτίας της λεπτομέρειάς της να σου αποδώσει πράσινο ένα μπλε φουλάρι επειδή στο εργοστάσιο η βάση του χρώματος ήταν όντως πράσινη και υπερίσχυσε στην ευαισθησία της μηχανής…το ανθρώπινο μάτι προσαρμόζεται και βλέπει περα για πέρα μπλε!

άρα ο άνθρωπος έχει το όπλο της προσαρμοστικότητας ενάντια σε όποια ευαισθησία…
Ενδιαφέρον συμπέρασμα….και απολύτως …τεχνικά και επιστημονικά τεκμηριωμένο..το αν μπορείς ή όχι να φτάνεις τα όριά σου για να αγγίξεις την τελειότητα των συναισθημάτων σου…!

so ..will you?

 

 

Advertisements