Βουυυυυυυυυυυυ

…μπορεί να σε πνίγει η θέα της πολυκατοικίας στο background μπορεί να μη σου κάθεται καλά η μαυρίλα του…όμως έχει μια γνήσια ομορφιά. Την ομορφιά ενός λιμανιού που ομορφαίνει την άχαρη Αθήνα. Να τριγυρίσεις στα σοκάκια του..να περιπλανηθείς σε όμορφους απλούς δρόμους…να καταλήξεις εκεί στη θάλασσα όπου βαστά η ψυχή σου όπου θελήσεις σε ολόκληρη τη διαδρομή του. Είτε εκεί που φεύγουνε τα πλοία σου..είτε στο αναστέναγμα σε ένα σταυρό..είτε στα βράχια πιο πέρα..μαζί με κρυφά ζευγαράκια …είτε λίγο πιο πέρα στα κότερα και στα μικρά βαρκάκια…στις φωνές απο το ανοιχτό κολυμβητήριο και στους λίγους ψαράδες με τα καϊκια τους ανάμεσα σε πρωτοκλασσάτες ταβέρνες…

Δεν ξέρω τι σου γεννά εσένα η εικόνα αυτού του λιμανιού που σπάει σε τρία και τέσσερα κομμάτια…. Μα εμένα αν με πας λίγο παραπέρα….εκεί στον Αγιο Διονύση μπορείς να με αφήσεις για ώρες. Ποιες μυρωδιές..ποιοι καπνοί ποιος κόσμος ποια φουγάρα…ποια μαύρη θάλασσα ποια σκουπίδια… Το όνειρο ίδιο..Ενα πλοίο χωρίς επιστροφή. Ενας πρίγκιπας με κρίνα στο φουγάρο ή ένα νησί σε κίτρινο φόντο.  Εεεπ..ένα νησί όχι όποιο κι όποιο…

Το περπάτημα στα μέρη του βαστά 14 χρόνια…έχει καφέδες στο χέρι..γέλια στο πρόσωπο…ή βουρκωμένα μάτια..έχει παρέες με ήλιο ή βροχή…παιχνίδια και αναμνήσεις…και ευχές..και προσευχές…μμμμ έχει και καρδιοχτύπια… Εχει και θέα στη νύχτα με τα φώτα και δύση και ανατολή… Εχει τεράστιες βόλτες και ξεπάτωμα από τα πάνω κάτω και κλικ σε παλιά κτίρια.. Εχει φαγητό στο Βόσπορο και καφέ στο Δον Κιχώτη ή στο Καταφύγιο…έχει μπόουλινγκ στην Καστέλλα και καφεδάκι στο Πόρτο…Εχει και ουζάκι στο Λιοντάρι..χαιρετώντας τα πλοία..και ρακόμελο και γλέντια κρητικά…

Για μένα λοιπόν είναι προσωπικά το μέρος της διαφυγής από την Αθήνα. Το μέρος που μυρίζει θάλασσα και διακοπές και Κρήτη. Ναι Κρήτη. Το μέρος που ένα κομμάτι κατακόκκινο καταφέρνει και ξεκορμίζει και με τραβάει από το χέρι και φωνάζει  «Ελαααα ελαααα σου λέω πάμεεεεε τι άλλο περιμένεις πιααααα» και λαχταρά η καρδιά με αυτόν τον μικρό μου διάολο. «Κάτσε βρε» του λέω.. «λίγο ακόμα και θα το φτιάξουμε το νέο πλάνοοοοο» κι αυτό παραπονιάρικο κατεβάζει τα μούτρα μέχρι κάτω και νιώθω πως τα χέρια του ακουμπούν στο δρόμο.  Βουυυυυυ σα να ακούγεται γνωστος ήχος..Ανέκ ή Μινωικές..δεν έχει σημασία…καράβι με το Νησί προορισμό…εκεί που ο ήλιος δεν τελειώνει…εκεί που αράζει τις αχτίνες του όταν κουράζεται από τη πόλη και τα αυτοκίνητα…εκεί που το γέλιο παρατείνεται…και ο χρόνος μεγαλώνει…εκεί που το περπάτημα στη θάλασσα δεν έχει κόρνες και πολυκατοικίες…εκεί που ένα παλιό λιμάνι μπορεί να σε κάνει ποιητή…εκεί που ένα κάστρο μπορεί να ξυπνήσει την  καρδιά…

Στο αποψινό το βράδυ..του το ξαναψιθύρισα κοιτάζοντας τη θάλασσα φωτισμένη όμορφα να ξεδιπλώνει …πως σε λίγο καιρό…θα φέρει μπάντα και μαέστρο…και κόσμο να χαιρετά με μαντήλια κατακόκκινα…και ένα βουυυυυ μεγάλο θα με ξεκουφαίνει εμένα που θα κάθομαι δίπλα στο κίτρινο κατά προτίμηση φουγάρο….

λίγο ακόμα…λίγο ακόμα…

Advertisements